Rouw is niet rauw. Omgaan met verdriet, wanneer het tijd is.

Rouw lijkt rauw. Hij schuurt en bijt in elke vezel. Afscheid nemen, of dat nu van geliefden, of van oude vormen en gedachten is, het kan akelig confronterend zijn met de eenzaamheid van het bestaan. We willen zo graag vastklampen, zelfs aan datgene waarvan we weten dat het illusies zijn. Elk verlies voelt aan als een nederlaag op het leven. Of niet. Het kan ook anders. Als we onszelf toestaan echt te rouwen. Want rouw is in wezen diep herstellend en transformerend. Deze blog om te lezen bij een warme kop chocolademelk.

 

De roep van de tijd

Enige tijd geleden drong zich een oud verdriet in me op. Het was een verdriet dat ik goed ken, herken, maar meestal bij elke oprisping terug inslikte en verborgen hield onder het deksel van de als-ik-hard-genoeg-duw-blijft-hij-wel-dicht-put.
Maar zo werkt het niet, dat weet ik wel. Hoe harder je iets wegduwt, hoe meer je ervan op je bord krijgt, tijdens de dag, tijdens de nacht. Het was zomer, er was weinig werk en ik besloot te luisteren naar de roep van de tijd.

Ik zocht een mij voordien onbekende vrouw op die niet alleen voor dat soort dingen heeft gestudeerd, maar ook de zachte kracht van een oermoeder uitstraalt. Ik deed haar mijn verhaal. Ik moest het opschrijven, voorlezen. Traag, zei ze, zodat ik elk woord dat ik las ook kon voelen. Tranen stroomden over mijn wangen dat ze bijna groeven in mijn kaken schuurden. Geen blik naar haar, enkel naar de zakdoeken op het tafeltje voor me die ik met stevige regelmaat uit het karton trok. Daarna telkens weer mijn ogen neerslaan. Als een zieke kat had ik in een klein holletje willen kruipen. Maar ik zat in die stoel en zij zat voor me en keek en zei niets, minutenlang. Ik kon haar blik door mijn oogleden voelen. Zacht, maar recht in mijn gezicht. Er kwam geen woord, geen poging tot troost. Ze liet me gerust met mijn verdriet en tegelijk was ze er heel dicht bij.

Het was een bevreemdende maar diep helende ervaring. Niet dat deze oude wonden nooit eerder een streepje licht zagen. Eigenlijk had ik er al menig emmertje met woorden en betekenissen over naar de zee gedragen. Maar in deze stilte nu was een ruimte die ik zelden was binnen getreden. Het was tijd voor een diepere vorm van herstel, onder en zonder woorden. Zonder troost, met enkel de kracht van aanwezigheid.

Mijn adem werd zachter en dieper, spanning gleed uit mijn handen. Geleidelijk kon ik mijn hoofd oprichten en beantwoordde ik haar blik. Aarzelend, dan steeds meer verbonden. Tranen bleven stromen maar voelden warmer. Haar zachte oordeelloze glimlach en nog zachtere ogen zogen me een seconde op in haar schoot. Een jongere (nou ja) vrouw huilt uit bij een oudere vrouw. Het had iets heel ‘oers’, iets heel krachtigs. Zo ging het enkele weken op rij. Het was een zeer bevrijdende zomer.

 

Verluchten en verlichten

Het ding met verdriet is dat het er gewoon mag zijn. Zo simpel en zo moeilijk. Sluit je ‘t op, dan gaat het muffen en schimmelen. Zoals dat gaat in vochtige ruimtes waar geen lucht in kan. Zet je de ramen open, al is het op een kier, dan kan lucht doen wat hij doet: verluchten. Verlichten. Dingen in beweging brengen. Laten stromen. Tranen, eerst. Nieuwe energie en vrijheid, dan.

Verdriet heeft dus aandacht nodig. Er bij kunnen zijn. Maar meestal willen we het snel fixen, oplossen met woorden van troost en vooruitkijken. We zeggen elkaar zo graag dat het goed komt, dat het wel over gaat. Dat achter de grijze wolken de blauwe hemel met volle zon straalt. We halen de ander zo graag weg van zijn pijn, al is het maar voor ons eigen comfort. Vooral voor ons eigen comfort. Dan moeten we niet mee-lijden, ons eigen gespannen lijf niet voelen. Kom, drink nog een glas, werk, sport, eet, date, snuif, lach, ga weer door. Zo leven we samen. Tot de tijdelijkheid van de afleiding andermaal verschroeiend tekeergaat en lijf en leden binnenstebuiten keert. En roept: ‘het is tijd!’

 

Het is tijd!

Toon Hermans wist het al: ‘sterven doe je niet ineens, maar af en toe een beetje’. Wanneer het tijd is. Tijd om een bladzijde om te draaien en een nieuwe stap te zetten, richting vrijheid. Niet dat het moet, er is altijd wel een later. Het leven is mild, enigszins. Al wordt de roep van de tijd steeds harder, net als de pijn. Je weet wanneer het tijd is. Tijd om te rouwen, om echt los te laten, om je eigen pijn en verdriet in de ogen te kijken, om het te delen met wie je liefhebt, bekend of onbekend, de ander en jezelf in de ogen te kijken.

Dus gun het je om te rouwen en mens te zijn. Geen superheld met mechanische onderdelen, maar een kwetsbaar lichaam met een geduldig hart.

Wanneer het tijd is.

 

Hilde Van Liefferinge is loopbaancoach en trainer in NLP en The Work of Byron Katie bij Arcturus.

Is het tijd voor jou om meer te investeren in jouw zelfzorg? Neem een kijkje op www.arcturus.be voor onze opleidingen, coaching en loopbaanbegeleiding.

The truth unfolds in the dialogue, so let’s get together…

 

Arcturus is de ster waar velen die dit lezen op één of andere manier door verlicht zijn, soms door een korte opleiding, vaak echter door lange trajecten van persoonlijke ontwikkeling. Tijdens deze ontwikkelingsfasen komen we tot het besef dat het inderdaad over een reis gaat en niet over een eindbestemming, doel of target dat bereikt moet worden.

 

In onze huidige maatschappelijke context is deze bewustwording een harde noot om te kraken. Als “slaves to the rythm” denderen we van het ene target naar het andere zonder vaak bewust met de consistentie tussen onze doelen om te gaan. Wanneer we in onze levensreis van target naar target een meer holistische benadering aannemen ontstaat een “Aha Erlebnis”… Ofwel realiseren we ons dat de afzonderlijke doelen elkaar tegen werken, óf dat het universum ons toch een handje heeft geholpen en het één en ander een mooi geheel vormt zonder dat we het in eerste instantie zelf beseften.

 

Echter, dit Aha moment is op zich ook weer een tussenstation in onze Never-Ending story…Een cyclische reis met Ups & Downs maar steeds progressief!

 

Laat onze opleiding geen doel geweest zijn maar een tussenstation naar meer van het goede, meer bewustzijn, meer mededogen, meer vanuit het hart leven….Of zoals Eric het zo mooi citeert:

 

Laat ons verder evolueren;

  •  Away from being a “creature”, towards being “creators”…
  •  Away from being a “product”, towards being “producers”…
  •  Away from being in our “comfort” zone, towards…. dare to “confront”…

 

Vanuit deze context hebben we met enkele Arcturus Alumni ons de vraag gesteld hoe we een bijdrage konden leveren aan het “levend” houden van dàt wat we hebben meegekregen van onze magic-teachers in Hogwards, ueh, ik bedoel Arcturus .

 

Vandaar, The truth unfolds in the dialogue, so let’s get together…

 

Wat gebeurt er na Arcturus, denderen we weer voort in ons dagelijks bestaan of hebben we echte stappen gezet? Hebben we zaken bijgeleerd maar krijgen we deze misschien niet in ons ‘Zijn’ geïmplementeerd? Blijven we hangen in een tussenstationnetje of Durven we de volgende trein nemen naar “wie weet waar”….

 

Dit en vele andere zaken willen we delen in een onvoorwaardelijke sfeer, voor NLP’ers, door NLP’ers, tijdens een eventje wat we met vier aan het organiseren zijn. Voor de gelegenheid hebben we ons zelf “vrienden van Arcturus” gedoopt.

 

Bewust vindt het event op een andere locatie plaats zodat we vanuit meta aan kruisbestuiving kunnen doen, ideeën kunnen uitwisselen, onze favoriete boeken, films en opleidingen kunnen delen, ons netwerk kunnen uitbreiden, etc.

 

Wij zijn in ieder geval zeer verheugd dat Eric en Ingrid ’s avonds bij het diner aansluiten, bovendien is Ann Ravoet één van de gastsprekers.

Wat ons betreft, kan de dag dus al niet meer stuk…

Momenteel zijn bijna alle gastsprekers of moet ik “teasers” zeggen, Arcturus alumni, want we houden het kort zodat we achteraf veel zelf kunnen babbelen…

 

We laten tijdens het event gebeuren wat gebeurt en hopen veel feedback te mogen ontvangen zodat we er misschien een jaarlijks gebeuren van kunnen maken?

 

Als het initiatief echt slaagt denken we nu alvast aan een vervolg waar we een breder publiek kunnen aanspreken. Zo leveren we samen onze bijdrage aan de uitrol van de bewustzijns(r)evolutie en worden het straks misschien recht staan in de wagonnetjes van de Arcturus trein ;-)

 

Info over het programma; de inschrijving en ben je benieuwd, check dan onze website hieronder voor het laatste nieuws,

https://tinyurl.com/vriendenvanarcturus

Voormalig klooster Arme Klaren
Tieltsesteenweg 22
9900 Eeklo

 Deuren open om 15u30 – Aanvang om 16u00 –

Inschrijving

Inschrijving: €35,00
Deadline inschrijvingen: 15 september
Rekeningnummer:  BE 79 035 159 438 133 op naam van Fran Delbeke
Medeling: uw voor- en achternaam + “Vrienden van Arcturus”

Wij hopen alvast je te kunnen ontmoeten op 12/10/2019 (voor de numerologen onder ons: PN3-LN7-BN1)

 

Het Vrienden van Arcturus team,

Fran, Hilde, Frederik & Rudy.

35 jaar Hartsbewustzijn – Arcturus – een feestverhaal

2007 Chartres

Begin mei 2007 volgde ik de 4 daagse Symboliek te Chartres, begeleid door Eric Schneider van Arcturus. Ik werd meer dan geraakt. Het herhalen van een universeel patroon in de kathedraal, riep een onuitputtelijke energie in me op. Ik her-ontdekte dat een kathedraal in stappen, is als jezelf in stappen.

In mijn aantekeningen van de lezing van Eric schrijf ik “ Een tempel in stappen, een kathedraal in stappen, is in zijn evolutie, zoals de mens bedoeld is te zijn.” Ik besefte dat voor iedereen het volgen van universele patronen, in al zijn eenvoud, mogelijk is. Dat een kathedraal een uitdrukking is van wie je bent, waar je vandaan komt, wie je dient te zijn. Dat je dit in zijn geheel kunt herinneren op deze plek en misschien wel op vele plekken, waar iemand is voorgegaan.

Toen dacht ik. Ik woon (bijna) naast een kathedraal. Wat hier in de kathedraal te Chartres kan, dat moet toch ook mogelijk zijn in de Sintjanskathedraal te ’s-Hertogenbosch.

 

12 Jaar later was het zover – 2019 s’-Hertogenbosch

Dinsdagochtend 21 mei 2019 organiseerde ik voor de eerste keer vanuit mijn bedrijf A3N Training & Coaching een systemische verkenning in de Sint Janskathedraal. Ik begeleidde deelnemers in het verkennen en ervaren van verschillende structuren en perspectieven. Ik deed niet anders, dan aanwezig zijn. Het veld van de kathedraal is er gewoon.

Volgend jaar zal ik opnieuw systemische verkenningen in de Sint Janskathedraal organiseren.

 

Eric, Ingrid en collega’s. Ik wil jullie feliciteren met 35 jaar Arcturus. De opleidingen transpersoonlijk coachen en counselen én Symboliek te Chartres hebben mij geïnspireerd, gesterkt en verruimd als mens.

Adriënne Graumans

Trainer, coach en traumabegeleider

12 juli, ’s-Hertogenbosch NL

De Vragen van Proust: Bart Provost

1.  Wat is je huidige gemoedstoestand?

Op het moment van het schrijven dezes heel rustig en overlopend van ‘contentement’ omdat ik nog volop met vakantie ben. Maar meer algemeen zou ik zeggen: ‘in voortdurende verwondering’ of ‘constant curieus’. Als een soort Alice in Wonderland kijk ik naar wat om me heen gebeurt, naar wat er bij, in, met mezelf gebeurt vanuit een nieuwsgierige verwondering. Willen weten wat er gebeurt, waarom, waar het vandaan komt, wat ik daar aan wil en kan doen (of niet) en hoe dan. En dat zowel met een hele fijne gemoedstoestand (de vraag wordt dan: ‘Hoe kan ik deze behouden?’) als met de minder leuke (‘Hoe kan ik hier uit?’).

 

2.  Wat is de kwaliteit die je het meest bewondert in een persoon?

Ik noem er enkele op die -met elkaar gecombineerd- je als mens zo waanzinnig sterk maken, in je eigen kracht zetten. Het opnemen van je verantwoordelijkheid ten aanzien van je eigen gedrag, gedachten en gevoelens. Het schakelvermogen om ongeacht de situatie dat gedrag, die gedachten en gevoelens bij te sturen. Ten allen tijde de connectie met je Hogere Zelf bewaren of terug opzoeken als je die kwijt bent. En jezelf vooral niet al te serieus nemen.

 

3.  Welke kwaliteit apprecieer je het meest in je vrienden?

Ik heb voor mezelf de vraag even moeten omdraaien om hierop een antwoord te vinden, nl.: ‘Als ik naar mijn beste vrienden kijk, welke kwaliteit hebben zij dan gemeen en maakt o.a. dat ik hen mijn beste vrienden noem?’. En dan komt het antwoord meteen bovendrijven: oordeelloze liefde. En dat merk je in alles.

Mekaar lang niet gezien? Geen zorgen, ik weet dat we mekaar graag zien.

’s Nachts om 2u een hulpkreet lanceren? Tuurlijk, ik sta voor je klaar.

Advies nodig? Ik luister naar jou en hou mijn eigen model van de wereld er maximaal buiten.

Feedback gevraagd? Met de meest liefdevolle intentie geef ik je eerlijk groei-advies, ook al doet het jouw ego verschrikkelijk pijn.

 

4.  Welk talent zou je graag hebben?

Waar ik absoluut jaloers op ben, is muzikaal talent. Of dat nu gaat om zingen of het bespelen van een instrument. Zeker zingen vind ik heerlijk. Met niets anders dan de stem die je van Moeder Natuur kreeg, de vreugde kunnen uitzingen, mensen ontroeren, raken, klank geven aan emoties. Prachtig vind ik dat!

 

5.  Wat is je meest markante eigenschap?

Dat heb ik even nagevraagd bij zij die me het beste kennen ;-)

Ik ‘smijt’ me, voor mij geen half werk: niet in het leven, het werk en al zeker niet in relaties, de liefde. Ik kan niet houden van met de handrem op, mijn werk doen met aarzelingen. Als ik die rem voel, is dat een signaal waar ik iets mee aan moet.

 

6.  Wat is je grootste angst?

Als vader is dit allicht een dooddoener maar die angst heeft te maken met mijn kinderen, nl. dat hen iets zou overkomen. Voor mezelf zie ik eigenlijk geen enkele noemenswaardige angst. Alles is goed zoals het is.

 

7.  Wie zijn je favoriete schrijvers?

Ik heb zo veel kilometers boeken gelezen in mijn leven dat ik dat een schier onmogelijke opdracht vind. In het algemeen schrijvers die meeslepend kunnen schrijven, je helemaal kunnen meezuigen in het verhaal. Dat geldt dan vooral voor fictie. Voor non-fictie wil ik vooral mijn geest en mijn blik op het leven kunnen verruimen, het leven beter begrijpen.

Voor fictie heb ik momenteel geen echt favoriete auteurs (als tiener had ik die wel). Voor non-fictie zijn enkele namen die me de laatste jaren erg hebben beïnvloed (in volgorde van mijn boekenkast, niet van belangrijkheid): Michael Newton, Bruce Lipton, Don Miguel Ruiz, Jane Roberts, Zinovia Dushkova, Robert Rosenthal, David Wilcock, John Welwood, Lynne McTaggart, David Deida, Esther Hicks.

 

8.  Wie zijn je helden in het echte leven?

Dat zijn die mensen die elke dag opnieuw de zorg op zich nemen van anderen, in de schaduw, zonder podium. Verplegend personeel, begeleiders van mindervalide mensen, thuiszorgers, enz.

 

9.  Wat is je motto?

Die kwam gelijk: “I may not be totally perfect but parts of me are excellent”. Het is een meer humoristische vertaling van “Ik ben perfect, zelfs met al mijn imperfecties”. Het helpt om op dagen dat je aan jezelf twijfelt weer wat liefde naar jezelf te sturen. En humor helpt je daarbij meteen naar de juiste vibratie.

 

10.              Wat vind je de meest overschatte deugd?

Tja, omwille van welk criterium en in welke concrete context zou ik beslissen dat een deugd is overschat? Dan zou ik allicht in het algemeen kiezen voor minder vasthoudendheid of standvastigheid en dan specifiek met betrekking tot de eigen overtuigingen. Daar vasthoudend zijn en blijven creëert kleine en grote oorlogen, met jezelf en met anderen.

 

11.              Hoe zou je graag willen sterven?

‘I want to go out with a bang’. Na een feest met de hele familie en alle mensen die ik graag zie, vervuld van liefde en tevredenheid, van graag zien en gezien worden, genietend van wat er om me heen gebeurt, plots het licht zien uitgaan.

 

Symboliek te Chartres – getuigenis

Een getuigenis van één van de vele deelnemers

 

 

In november 2014 volgde ik – samen met 2 vrienden – de workshop van Eric in Chartres.

Het is een ervaring die ik nooit meer zal vergeten en waar ik nog heel vaak aan terugdenk.

We verbleven in een prachtig hotel (Le Grand Monarque). De ochtendlessen die Eric gaf waren voor mij “eten en drinken” voor mijn ziel. Zijn uiteenzettingen waren zo helder, zo boeiend….ik hing aan zijn lippen. De kennis die hij ons bijbracht smaakte zonder twijfel naar “nog veel meer”.

In de namiddag konden we dan in de theorie toetsen aan de praktijk en in de kathedraal zelf de oefeningen gaan doen die Eric die ochtend had opgegeven.. Oefeningen die al even boeiend maar vooral heel diepgaand waren en die maanden later nog hun werking lieten voelen.

Iedere avond was er in het hotel een nabespreking. Er werd getoetst naar je ervaring van die namiddag maar ook je eventuele vragen konden ruimschoots aan bod komen. Telkens kreeg je een helder en duidelijk antwoord.

Voor Eric en zijn echtgenote Ingrid was geen moeite teveel voor het welbevinden van hun cursisten. Op de laatste avond van de workshop boden zij ons zelfs een heerlijk diner aan in het exclusieve restaurant van het hotel.

Ook al volg ik al 25 jaar heel intensief gerenommeerde workshops en opleidingen, deze stak er werkelijk met kop en schouders bovenuit. De workshop had  voor mij veel en veel langer mogen duren want Eric is een bevlogen spreker waarbij je je geen seconde verveelt en waarbij je honger naar kennis en wijsheid niet alleen geprikkeld wordt maar eveneens ruimschoots gestild.

Ik kijk dan ook heel erg uit om de verdiepingsworkshop te volgen.

Anita Wiels

 

Spreekt het tweede deel van de workshop Symboliek in Chartres jou aan en wil je ook graag deelnemen van 21 tot 24 september 2019? Schrijf je dan hier in. Er zijn nog enkele plaatsen vrij.

In dit tweede deel gaan we dieper in op de vraag wie ben ik, waar kom ik vandaan, met behulp van de symboliek en energie van de kathedraal.

 

Interesse voor het eerste deel? Meer info en inschrijven vind je hier.

 

Meer lezen? -> Met deze de link naar de blog van dit jaar. 

Zomerdroom of zomerrealiteit? Herbron en ga op reis in jezelf

3 juli 2019

 

Zomer is… op reis gaan. Je in de zon leggen, al je zorgen vergeten en herbronnen. Of is dat toch niet zo eenvoudig? Is er een verschil tussen zomerdroom en zomerrealiteit? Echt herbronnen is eerder een actieve reis, maar wel naar binnen. In deze blog vind je inspiratie en reistips voor een trektocht in jezelf.

 

Zomerdroom

De zon brandt, het is zomer. Zwaluwen zwermen bedrijvig in en uit hun nest en de hete lucht ruikt stoffig naar versgedorst stro. Bijen en ander zoemend gevleugelte concerteren in symfonie, terwijl je jezelf languit wentelt in het zachte groene gras. Boven jou niets dan azuurblauwe wolkenloze lucht. Je ademt, zucht, glimlacht, trekt die strooien hoed nog wat dieper over je gezicht. Dat het zomer is… niets dan rust en heerlijkheid.

Niets om te bereiken, nergens om op tijd te komen, niets om aan te denken. Vaarwel gejaagde tijdens-het-jaar-leven en welkom zomerrust. Je sluit je ogen en laadt je batterijen op met zuivere zonne-energie. Van herbronnen gesproken.

Zomerrealiteit

Of is het toch zo simpel niet? Werkt die kinderlijke nostalgie in je geheugen vandaag toch minder goed dan je zou willen?
Bij mij is dat alvast het geval. Als ik mijn ogen sluit, zelfs in het gras onder een helderblauwe hemel, dan voel ik vooral een net iets te hard kloppend hart, wat gespannen spieren en een stroom geratel en gedachten. Het koortje vogelzangers echoot ergens heel ver op de achtergrond.

Toch wil ik mijn zomer aangrijpen om te herbronnen. Om mijn rust terug te vinden na een intens jaar van drukte, deining en beroering. Ik wil terug naar mijn bron, een plek die ik me voorstel als – hoe zeg je dat – waar ik gewoon kan ‘zijn’.

Op reis in jezelf

Herbronnen is meer dan een dutje in de zon, het is een actieve bezigheid. Noem het op reis gaan in jezelf, een trektocht. Je gaat op ontdekking met een nieuwsgierige padvindersblik, naar wat er ook nog is. Naast dat wat je al wist, naast alle grijsgedraaide platen en afgezaagde liedjes.

Als gids neem ik daarvoor wel eens de boeddhistische monnik Tenzin Wangyal Rinpoche onder de arm. In zijn boek De Stralende Geest leert hij je contact maken met drie ijkpunten in jezelf: de rust in je lichaam, de stilte in je (innerlijke) stem en de ruimte in je gedachten.

Rust, stilte en ruimte

Rust in je lichaam, stilte in je stem en ruimte in je gedachten. Dat klinkt als het paradijs, toch? Bestond er een reisbureau dat tickets daarheen aanbood, het was wellicht een reisimperium.

Maar wacht even, goed nieuws. Dat reisbureau ben je zelf. Jij beslist of je gaat of niet. Geen files of wachtrijen voor vertrek, want je doet het gewoon waar je nu bent. Het kost je niets. Het ticket heb je al op zak en het is eeuwig geldig. Je bestemming is altijd toegankelijk, 24/7, waar je je ook bevindt, hoe ver je er ook van verwijderd lijkt te zijn.

De reis is een oefening in contact maken met… niets. Het niets in jou. Of het alles, zo je wil. Contact met rust, stilte en ruimte, hoe onrustig, lawaaierig en vol het binnenin jou ook mag aanvoelen

Klaar voor vertrek?

Hoe doe je dat? De reisgids in een zeer korte notendop:

1) Je lichaam. Ga zitten of liggen en sluit je ogen. Vertraag. Maak contact met je lichaam en voel wat er op dit moment is. Voel je spieren, zenuwen, fysieke gewaarwordingen. Verschuif dan je aandacht naar de rust in je lichaam, wetende dat deze er sowieso ook is. Ga ernaar op zoek, maak er contact mee, duik er helemaal in. Laat je erdoor overspoelen, word de rust.

2) Je stem. Hoor je innerlijke dialoog, de woorden, zinnen die je tegen jezelf zegt, het lawaai. Verschuif je aandacht naar de stilte. Ze is er sowieso, al moet je misschien even zoeken. Voel ze, hoor ze. Duik er helemaal in, word de stilte.

3) Je gedachten. Zie en ervaar de drukte in je gedachten. De beelden, geluiden, emoties, de dagelijkse film van verleden of toekomst. Verschuif je aandacht naar de ruimte tussen je gedachten, in dit moment. Duik in die ruimte, word de ruimte.

De kunst van het aanwezig zijn

Deze drie ‘wegen van innerlijke toevlucht’ leiden naar, wat Rinpoche noemt, een onbegrensde ruimte met onveranderlijke en onvernietigbare kwaliteiten. Door er met je aandacht naartoe te gaan, laat je die ruimte binnen, word je ze en ontdek je ook dat je ze al die tijd eigenlijk al was. Het enige wat nodig is, is dat jij even de tijd neemt om te vertragen en je aandacht op jezelf te richten, voorbij je gedachten en emoties.

Herbronnen is dus de kunst van het aanwezig zijn bij jezelf, bij de onveranderlijkheid onder de dagelijkse verandering. Dat is geen enge eenzame plek, maar net een plek met een diepe warmte en verbondenheid.

Voorbij het drama

Niet dat het makkelijk is, er is afleiding genoeg. Als het dagelijkse drama roept, dwingend en onontkoombaar, dan worden we meegezogen in kolkende zeeën van heftige emoties en rusteloze gedachten. Dan willen we weg, zo ver mogelijk daarvandaan. Maar de kortste weg eruit is de weg erin. Ontdekken wat er ook nog is, altijd. Zelf je eigen ruimte creëren.

Dat is de plek waar het echt zomert, ongeacht het seizoen.

Wil jij nog meer weten over hoe je jezelf kunt herbronnen? Neem een kijkje in onze opleidingen op www.arcturus.be

 

Hilde Van Liefferinge is zelfstandig trainer en coach. Voor Arcturus werkt ze als NLP-trainer en loopbaancoach.

 

 

De vragen van Proust: Annelies De Roover

  1. Wat is je huidige gemoedstoestand?

Zoals altijd is mijn leven in beweging. Ik heb de afgelopen maanden hard gewerkt aan mijn nieuwe werking: ik richt me nu vooral op de begeleiding van vrouwen  naar balans, harmonie en veerkracht. Ik begeleid hen bij hun transformatie – na burn-out. Of nog liever, voor de burn-out natuurlijk.  Het was dus een druk voorjaar. Momenteel ben ik toe aan een beetje vakantie. Herbronnen samen met mijn kids, in de natuur. En tijd om nog wat te schrijven.

 

  1. Wat is de kwaliteit die je het meest bewondert in een persoon?

Resilience – ik gebruik hier bewust het Engelse woord. Veerkracht in het Nederlands, legt voor mij de nadruk op de kracht en is wat harder. Resilience is voor mij meer het opveren, een zachte flexibiliteit en toch onvermoeibaar en onverzettelijk. Er gaat een zekere koppigheid vanuit en dat vind ik geweldig.

Ik werk vaak met mensen die door een burn-out de uitnodiging tot transformatie kregen. Zij zijn vaak verstrikt geraakt in de bramentakken van het leven. Vast, verdwaald en ontmoedigd. Ik sta dan telkens versteld hoeveel mensen kunnen dragen. Ook verbaas ik me over de stuwende kracht die hen drijft om te blijven zoeken naar een manier om gelukkig te zijn en een leven vanuit passie te kunnen leven.

 

  1. Welke kwaliteit apprecieer je het meest in je vrienden?

Wijsheid – Mijn beste vrienden zijn allemaal mensen die niet in het oordeel schieten. Ze hebben een open geest, zijn belezen en hebben interesse in nieuwe standpunten. Ze zijn geen tafelspringers, maar bedachtzaam. Ze kunnen goed luisteren en wanneer ze spreken, is dat altijd ‘er boenk op’.

 

  1. Welk talent zou je graag hebben?

Punctualiteit.  Ik heb ADHD en ben daardoor erg intuïtief, snel en heb de nodige durf. Dat is een kracht en tegelijk een handicap. Zo is administratie, zeker met cijfers, erg moeilijk voor mij. Ik werk er al mijn hele leven aan… Nog niet met het gewenste resultaat, maar ik geef niet op!

 

  1. Wat is je meest markante eigenschap?

In TCC kreeg ik als missiewoorden mee: levenslust & zachtmoedigheid.

En die levenslust is denk ik de meest markante eigenschap: ik geef nooit op en ik kan van alles het positieve zien. Ik sta daardoor veerkrachtig in het leven en ben altijd in voor een nieuw avontuur of belevenis. Mijn levenslust werkt ook aanstekelijk. In mijn werk zet ik die graag in om bij anderen terug hun vlammetje aan te steken of het vuur in hen aan te wakkeren zodat ze in hun kracht komen, weer in zichzelf gaan geloven en hun prachtige vleugels uitslaan.

 

  1. Wat is je grootste angst?

Mijn grootste angst was altijd ‘koud en alleen zijn’. Dankzij mijn opleidingen bij Arcturus en mijn traject in persoonlijke ontwikkeling heb ik geleerd dat ik altijd kan intunen op de universele bron die ons allen verbindt. Zo ben ik nooit alleen… behalve als ik te ver van mezelf afdwaal en die connectie kwijt geraak. Dan is het even ‘herbronnen’ en door meditatie, wandelen of wolvilten terug centeren in mezelf.

 

  1. Wie zijn je favoriete schrijvers?

Met stip op 1: Clarissa Pinkola Estes –  haar hele oeuvre heb ik op luister-cd om in de wagen of tijdens creatieve activiteiten naar te luisteren. Met haar werk geeft ze dmv de verhalencultuur van over heel de wereld, inzicht in de archetypestructuur in onze psyche.

Op nummer 2: Jean Shinoda Boden –  Met haar boeken over de godinnen in elke vrouw (en ook de goden in elke man) heeft ze me bewust gemaakt van mijn vrouwelijke kracht. Ik heb zo geleerd dat vrouwelijkheid en kracht echt samen kunnen gaan en hoe ik die kan ontwikkelen en verfijnen.

En op nummer 3: Kristien De Wolf – Kristien is een goede vriendin van mij en toch heb ik haar op een heel andere manier leren kennen door haar boeken. Vooral haar boek ‘Ava Miller en Ik’ was voor mij een voltreffer. Kristien deelt mijn liefde voor het woord. Haar zinnen zijn pareltjes. Ze nestelen zich als glimmerende balletjes in je hoofd in en laten niet los.

 

  1. Wie zijn je helden in het echte leven?

Ik heb iets met sterke vrouwen. Vrouwen die tegen de stroom in durven varen en ondanks weerwerk van hun omgeving/cultuur bergen verzetten. Zoals bv. Ama, de Indische vrouw die werkelijk een imperium heeft uitgebouwd – in liefde. Haar organisatie heeft bijvoorbeeld miljoenen dollars geschonken voor de heropbouw van New Orleans na orkaan Katrina. Als vrouw, in India, zo een imperium uitbouwen met scholen en duizenden mensen voorzien in hun levensonderhoud… Chapeau! Ik ben haar ook eens gaan bezoeken toen ze in Nederland een event organiseerde. De dame straalt werkelijk licht uit. Je moet het toch maar doen.

 

  1. Wat is je motto?

Het is niet wat het is. Het is wat je ermee doet.

Ik geloof niet dat geluk zomaar komt aanwaaien. Ik heb al vaak gezien dat mensen, ondanks de slechte kaarten die het leven hun bedeelde, oprezen en gelukkig/héél werden.

Dit betekent niet dat ik 100% geloof in de maakbare mens. Je hebt een aantal harde grenzen waarbinnen je als mens moet laveren (zoals bv. mijn ADHD). Het is wel je eigen verantwoordelijkheid om binnen die grenzen maximaal aan de slag te gaan en daarbinnen de Beste Mens te worden die je kan Zijn.

Veel mensen laten zich neerhalen door de omstandigheden, door de kiezeltjes op hun levenspad. Ik heb geleerd dat je manier van hiernaar te kijken, jouw realiteit inkleurt. Door anders te kijken en te denken kan je dus werkelijk jouw realiteit veranderen (ten goede of ten kwade). En dat geef ik ook door in mijn coachings en in de opvoeding van mijn kinderen.

 

  1. Wat vind je de meest overschatte deugd?

Volgzaamheid. Samen-zijn/werken en verbondenheid zijn prachtig. Maar volgzaamheid (in de enge zin van het woord) brengt de wereld niet veel verder, naar mijn mening. Ik hou van mensen die kritisch in het leven staan. Dus mensen die denken voor zichzelf en zaken evalueren. Als dat dan tijdelijke partnerships oplevert, die win-win zijn, is dat heel mooi. Daarin kan heel diepe en vaak levenslange verbondenheid ontstaan, zonder dat je hier noodzakelijk volgzaam moet zijn.

Enkel als volgzaamheid wisselend is, als in een dans, is ze voor mij te rijmen met gelijkwaardigheid. En dat is een waarde die in mijn top 10 staat, naast waarden zoals passie, authenticiteit, groei, autonomie en zielsverbondenheid.

 

  1. Hoe zou je graag willen sterven?

In mijn eigen bed. Na een mooie dag waarin ik afscheid heb kunnen nemen van mijn geliefden en met een hart vervuld van liefde en voldoening. Wetend dat ik mijn bijdrage tot de wereld heb gedaan, naar godsvrucht en vermogen.

 

Annelies De Roover

De vragen van Proust: Tom Cornille

 

Deze week stellen we je graag onze gasttrainer Tom Cornille voor. Via het geven van de opleidingen “Verbindende Communicatie” van Els Van Beveren is hij als trainer ontzettend gemotiveerd om mensen bewuster en vrijer te maken en zo bij te dragen aan een betere wereld.

 

  1. Wat is je huidige gemoedstoestand?

Ik drijf mee op de golven die het leven me brengt. Dat schommelt op dit moment tussen een vredige bergrivier en een woelige storm. Beide zijn deel van het groter geheel en ik geniet ook van die extremen en alles er tussenin. Alles mag er zijn. Het geeft een intensiteit aan het leven die ik niet graag zou missen.

 

  1. Wat is de kwaliteit die je het meest bewondert in een persoon?

Iets wat moeilijk in woorden of gedrag te vatten is maar in mijn beleving wel de basis vormt van alles: mensen die echt ‘aanwezig’ zijn, ook voor anderen. In het Engels is dit eigenlijk nog mooier ‘being present’. Dat heeft ook meteen de bijklank van ‘a present’, een cadeautje en dat is het ook. Iemand die handelt vanuit dat Zijn met grote Z, die er echt is voor anderen: dat is één van de grootste geschenken die een mens een ander mens kan geven.

 

  1. Welke kwaliteit apprecieer je het meest in je vrienden?

Ik heb één boezemvriend die eigenlijk al zolang ik hem ken de capaciteit heeft om de wereld vanop een rustige afstand te bekijken. Hij straalt van nature een bepaalde standvastigheid en kalmte uit. Het beeld van een wijze uil komt in me op. Waar ik zelf veel inspanning, persoonlijke ontwikkeling en meditatie voor nodig heb gehad, dat zit blijkbaar in zijn genen. Fijn om dit bij hem te mogen ervaren.

 

  1. Welk talent zou je graag hebben?

Niet zeker of je dit een talent zou kunnen noemen maar het eerste dat in me opkomt: ik zou graag vloeiend een muziek instrument kunnen bespelen. Piano of gitaar bijvoorbeeld. Muziek is heel belangrijk in mijn leven en ik ben er ook af en toe zelf mee bezig maar ik heb nooit de tijd genomen of het doorzettingsvermogen gehad om echt lessen te nemen. Het blijft echter duwen dus wie weet…

 

  1. Wat is je meest markante eigenschap?

Er wordt me al mijn hele leven gezegd ‘dat ik het goed kan uitleggen’ en ik herken dat wel. Ik heb een talent voor taal en spreken, wat me nu als facilitator van groepen en coach goed uitkomt. Als verkoper gebruikte ik die eigenschap vroeger niet altijd op een even authentieke manier. Het is een fijn gevoel om te ervaren dat ik dit in mijn huidige werk als trainer wel kan doen.

 

  1. Wat is je grootste angst?

Op dit moment is mijn grootste bezorgdheid dat de wereld in mijn beleving wel heel erg snel aan het afhellen is naar een samenleving waar vooral die angst regeert. Mensen zijn meer en meer collectief onzeker en bang. Dat vertaalt zich in het sluiten van het hart, wat op zijn beurt in de wereld komt als onverdraagzaamheid, racisme, conflict en geweld. Het klimaat, vluchtelingen, extremisme…  Ik wil niet in pessimisme of doemdenken vervallen maar op kortere termijn zie ik eerder donkere wolken. Het vertrouwen dat de geschiedenis alterneert en de vele tekenen van liefde en goede wil om me heen geven me dan wel weer moed.

 

  1. Wie zijn je favoriete schrijvers?

Ik ben wat je een veellezer zou kunnen noemen, op het randje van leesverslaafd zelfs, dus geen eenvoudige vraag want keuze ten over. Het wisselt ook heel erg. De boeken die ik op een bepaald moment in mijn leven nodig heb vallen meestal in mijn schoot. Michael Singer met ‘The untethered soul’ was heel erg inspirerend. De boeken van Adyashanti en Ram Dass ook, kattenbelletjes om de basis niet uit het oog te verliezen. Het Tibetaanse boek van leven en sterven door Sogyal Rinpoche was ook een mijlpaal op mijn pad net zoals de boeken van Osho. Op dit moment verdiep ik me in het ‘zwaardere’ werk van Arcady Petrov en Jane Roberts.

 

  1. Wie zijn je helden in het echte leven?

Mensen die zich inzetten voor ‘het grotere goed’, los van eigen gewin of ego. Mensen die in stilte op de achtergrond ruimte houden voor anderen, zorg dragen en liefde brengen zonder hiervoor erkenning te vragen of in de spotlight te moeten komen. Ik kan grote bekende namen opnoemen maar het zijn net die vele namen die we niet kennen die een verschil maken in de wereld. De bezielde juf die voor de klas staat, de aalmoezenier in de gevangenis, de medewerker van het rusthuis… Authentieke zielen die hun missie uitdragen in de wereld. De grote vuren vallen misschien het meeste op maar het zijn de vele kleintjes die de wereld stapje voor stapje verlichten.

 

  1. Wat is je motto?

Hmmm… ik wil er graag twee opnoemen: ‘no mud, no lotus’ en ‘your will, not mine’. Het eerste van Thich Nhat Hanh herinnert me dagelijks dat alles op je pad, elke ontmoeting, elk woord, elke ervaring een uitnodiging is om te groeien. Groeien daar hoort modder bij, dus ook wat we als mens lijden noemen maakt daar deel van uit. All inclusive. Het tweede sluit daar mooi bij aan. Een bedrieglijk eenvoudige Bijbelse boodschap met hele grote diepgang die ik de drijfveer van mijn leven probeer te maken. Voorkeuren zoveel mogelijk loslaten en overgeven aan de natuurlijke flow van het leven. Wat ze de ‘Dao’ noemen.

 

  1. Wat vind je de meest overschatte deugd?

Even wikipedia erbij genomen voor deze… Kiezen uit de klassieke zeven is niet makkelijk want ik heb ze in mijn leven allemaal meer en meer leren begrijpen en appreciëren. Misschien ‘hoop’ dan. Als de zes andere aanwezig zijn lijkt me deze nogal overbodig. Met moed, geloof en liefde kom je al een heel eind!

 

  1. Hoe zou je graag willen sterven?

Heel bewust, zonder angst maar met een diepe dankbaarheid en vertrouwen dat het slechts een overgang is, een drempel op weg naar het onbekende, het volgende avontuur. Omringt door iedereen die me ooit van dichtbij heeft gekend, of het nu vrienden, geliefden of minder aangename spiegeltjes zijn geweest. Ik wil ze horen zingen, zien dansen en genieten van het leven. We zijn dit in onze cultuur niet gewoon maar mijn dood mag een feest zijn. Hoera voor wat er is geweest, hoera voor wat er is en hoera voor wat erna komt.

Symboliek te Chartres 21ste editie

21ste editie – dag 1 – Warm Welkom in het Hotel Le Grand Monarque!

Donderdagochtend 16 mei. Dit wordt de 21e (ja, één-en-twintigste) editie!Alles staat ook nu weer klaar voor een warm onthaal door Ingrid en Eric.

En tegelijkertijd leeft het gevoel dat de “aftrap” deze keer al eerder werd gegeven?
Na een fijn mailtje van Ingrid, met deelnemerslijst en extra duiding, werd via Whatsapp al actief geconnecteerd tussen deelnemers. Er werd kennis gemaakt, afgesproken, uitgewisseld…. Samen reizen? Bij aankomst samen iets eten? Dat kon allemaal.

Ook foto’s van wie vroeg aanwezig was, zorgden dat we ons op de trein al een beetje “ter plekke” voelden. Eens aangekomen, zagen we dat het ook dit jaar weer “klopte”.

Eric loodst ons ook deze ochtend feilloos door Hoge Middeleeuwen, de periode tussen 1100-1300.
Al snel vergeten we wat we hierover “dachten te weten”, en dompelen we ons onder in dit (vaak mis-begrepen) tijdperk van Verblindend Licht!

Sociaal bewustzijn is cruciaal, zegt Eric. Wel, we zijn er klaar voor. Dit jaar 12 stoelen in een cirkel, in ‘t gastvrije “Salon Bibliothèque”, met alleen maar “schone” mensen.

Een heerlijke start dus, en ook toch ook weer spannend. Uitkijkend naar ons ont-moeten met de Kathedraal als spiegel, en levend Bewustzijn… lunchen we in de ZON.

Zelfontwikkeling als hoogste uiting van dienstbaarheid. C’est parti!

Spreek alleen nog over Liefde

Rond 18u koppelen we nog even terug, de eerste dag, over onze ont-moeting met de Kathedraal. Ieder van ons met eigen percepties. Sommigen zagen veel fotograferende toeristen (nu Notre Dame gesloten is?) terwijl anderen dat nauwelijks opmerkten. En de zwarte madonna liet indruk na, zelfs op wie haar niet direct “herkende”, nu ze wit-gerestaureerd werd ;)

Ook ‘t effect van de Kathedraal op onszelf, is bij iedereen “in zekere zin verschillend”, althans op het eerste gezicht… Of toch ook weer niet? We werden allemaal, zonder uitzondering, op één of andere manier “beroerd” door deze ont-moeting. Dat blijkt een constante. De “waarheid van de ervaring” is soms moeilijk “uit te leggen”.

En de Kathedraal? Die zag dat het goed was, en blijft onverstoorbaar raken, verbinden en helen.

’s Avonds lonken terrasjes in de zon! Tijd voor wereldse geneugten? We weten inmiddels dat wat “in” je mond gaat, in wezen van minder belang is dan wat er “uit” komt. “Spreek alleen nog over Liefde”, zei Eric bij afsluiting van deze eerste dag

En toch wordt de menukaart met zorg bestudeerd… Zou een Aperol Spritzituel helpen, om de brug te slaan?

Elke avond is deze stad een Feest! Het klank-en lichtspel betovert. En ‘t voelt goed zo. We call this a day en kijken uit naar morgen: dan is het Labyrint open!

En speciaal voor de “anciens”: ‘t prachtig Licht-spel op de Kathedraal is dit jaar vernieuwd. Kom dat zien!

 

 

21ste editie – dag 2 – Terug naar een wereld die weerspiegeling is van de Kosmos

Aan de start van dag 2 vinden we elkaar terug in ‘t gastvrije hotel Le Monarque. Na wat verkennend ochtend-gekeuvel, neemt iedereen zijn plekje in, en ons perspectief op de Middeleeuwen verruimt verder. We komen meer te weten over straffe madammen “van toen”, over de symboliek van Romaanse en Gotische bouwstijlen, en vooral ook over de mind-set van toenmalige kathedralen-bouwers. Wat een spiegel voor ons allen, vandaag!

“We moeten terug naar een wereld die een weerspiegeling is van de kosmos” zegt Eric “en elk van ons, als micro-kosmos en weerspiegeling van het universum, gaat hier aan z’n eigen Kathedraal bouwen… “

Deze workshop gaat over spirituele ontwikkeling als dienstbaarheid, en over hoe ‘t materiële ten dienste moet staan van het spirituele (niet omgekeerd, zoals vandaag het geval is). En ja, ook over de rol die elk van ons daar in op te nemen heeft…

Aan ‘t eind van de ochtend krijgen we onze eerste oefening mee, en we vertrekken in groepjes. Op naar de Kathedraal!

De zon verwarmt de terrasjes. Intenties scherp stellen, nog even een “scenario” check en bepalen wie begint of begeleidt. En dan stappen we de Kathedraal binnen langs de Noord-poort, symbool staat voor Initiatie.

Onze missie leidt ons, onze visie wordt helderder, gaandeweg, en dus ook de weg naar concretisatie ervan. En ja, Thanks God it’s Friday! Aansluitend aan de oefening, krijgen we dus ook nog de kans om doorheen het Labyrint te lopen.

Wat een ervaring! … werd ook ’s avonds nogmaals bevestigd de plenaire feedback.

 

21ste editie – dag 3 – Als er betekenis is, wordt de simpelste beweging een “gebaar”

Volgens Middeleeuwers zat het onderscheid tussen mens en dier niet in  “kennis”, maar in de handen. Jawel, in de handen, als middel tot creatieve expressie.

Wat creëer ik, ten dienste van het “wij”?

Met deze vraag als aanzet, exploreren we wat het betekent Meesterschap te ontwikkelen. Straal ik Licht uit, en helende energie? Of ben ik deel van het probleem? En hoe kom ik straks “thuis”, met en nà alle ervaringen uit Chartres?
Want ja, onze uitdaging ligt in de vertaalslag naar dagelijkse concretisatie  “weten wat me te doen staat”… en daar ook effectief naar handelen. “Have fun en vermijd banaliteit”, knipoogt Eric en weet dat er geen “kleine” dingen zijn

Als er “betekenis” is, wordt de simpelste beweging een “gebaar”

De laatste avond genieten we dankbaar in het gastronomische sterrenrestaurant “Le Georges”. Heerlijke amuses, zorgvuldig uitgekozen gerechten en hemelse wijn, aangeboden door Eric en Ingrid. In ‘t besef dat dit onze laatste avond samen is, kiemen plannen voor een weerzien “na-Chartres”.
      

Op zondag sluiten we dankbaar af  “The Paradise Knowing

We zijn Eén met Eenheid                          We are At One with Oneness
We zijn Eén met onze Diversiteit            We are At One with our Diversity
We zijn Eén met onze Uniciteit                We are At One with our Uniqueness

We kennen onszelf als de som van onze Levens                    We know ourselves as the sum of all our lives
We kennen onszelf als de vrucht van eindeloos dromen      We know ourselves to be the fruit of infinite dreaming
We kennen onszelf als de scheppers van onze Werelden     We know ourselves to be Creators of our Worlds

We geloven niet. We Weten                      We cannot believe. We only Know
We haten niet. We hebben Lief                We cannot hate. We only Love
We sterven niet. We Leven                        We cannot die. We only Love

 

PS: Terwijl ik dit blogje schreef, vertaalden na-Chartres plannen zich al in een doodle. Tja, van concretisatie gesproken!

Katrien Nuyts

DE VRAGEN VAN PROUST: SONJA VAN BOUCHAUTE

Een Arcturus loopbaancoach kadert je professionele activiteiten binnen het grotere geheel van bewustwording en persoonlijke groei. Je job is bedoeld een expressie te zijn van jouw unieke zelf. Wat zijn jouw kwaliteiten, passies en waarden en hoe kan je daarmee een leven neerzetten dat voor jou betekenisvol is?

Ze reiken je handige technieken aan, verbazen je met hun kennis van menselijke interactie, en motiveren je in je ontwikkeling en groei. Maar hoe goed ken je de trainers en coaches van Arcturus echt? Aan de hand van een selectie vragen uit de vragenlijst van Proust graven we dieper in hun ziel. Proust beantwoordde deze directe vragen ooit in een vriendenboekje, en geloofde dat ze de kracht hadden de ware natuur van een persoon te onthullen. Dat belooft!

Deze maand zetten we trainer en coach Sonja Van Bouchaute in de kijker.

1. Wat is je huidige gemoedstoestand?

Dankbaarheid en waardering voor de vele mogelijkheden en kansen welke het leven me biedt.

2. Wat is de kwaliteit die je het meest bewondert in een persoon?

Ik waardeer heel sterk mensen die met een kwinkslag een positieve sfeer kunnen zetten en een glimlach op ons gezicht brengen. Humor die relativeert en nuanceert maar wel op een heel respectvolle manier.

3. Welke kwaliteit apprecieer je het meest in je vrienden?

Het vermogen om zichzelf in vraag te stellen en de openheid en bereidheid om van elkaar te leren.

4. Welk talent zou je graag hebben?

Daadkracht, daar kan ik zeker meer van gebruiken. Durven springen en er voor gaan, ook als het nog niet helemaal perfect is.

5. Wat is je meest markante eigenschap?

Ik blijf een eeuwige student. Ik ben gepassioneerd door alles wat de kwaliteit kan verbeteren waarop we als mens in relatie staan tot onszelf, anderen en het dagelijkse leven. Hoe kan ik steeds verder groeien tot een betere versie van mezelf en anderen hiertoe inspireren.

6. Wat is je grootste angst?

Angst dat ik niet alles neergezet zal hebben wat ik in dit leven heb te doen.

7. Wie zijn je favoriete schrijvers?

Ik heb hele boekenkasten vol, ik lees heel graag. Ik heb echter niet zo dadelijk favoriete schrijvers, meestal kies ik een non-fictie boek welke me inspireert en verdieping biedt bij de dingen waar ik op dat moment mee bezig ben. Als ik al eens fictieboeken lees dan zijn het meestal deze welke mijn kinderen ook gelezen hebben en waarover we dan kunnen uitwisselen. Een gelegenheid om even mee in hun leefwereld in te stappen.

8. Wie zijn je helden in het echte leven?

De ontwikkelingshelpers, de vrijwilligers, de mantelzorgers en eigenlijk alle mensen die zich dag in dag uit engageren om anderen te helpen of op één of andere manier zich inzetten om een betere wereld te creëren.

9.  Wat is je motto?

Ik heb er twee.

Tijd nemen om tijd en kwaliteit te winnen. Niet hals over kop in iets induiken, even afstand nemen en het grotere geheel zien en van daaruit gericht handelen.

De tweede welke hierop aansluit, is eerder een vraag welke ik regelmatig meeneem in de keuzes welke ik maak: wat zou liefde doen? Niet de romantische liefde, de liefde die aanzet tot waarachtig handelen. Dit nodigt mij uit om vanuit een ruimere blik te kijken naar een situatie, en te kijken eerder naar dat wat er nodig is, dan wat ik of anderen zouden willen. Soms kan het zijn dat door scherpe grenzen te stellen ik anderen meer kan helpen dan in hun wensen mee te gaan, iets wat ik voor mezelf toch telkens weer een uitdaging blijf vinden.

 

Sonja traint en coacht vanuit haar hart. Ze neemt je mee in het exploreren van wie je in wezen bent en wat belangrijk is in jouw leven. Binnen loopbaanbegeleiding reikt Sonja daarbij duidelijke kaders aan die je toelaten jouw dromen en passies om te zetten in concrete doelstellingen en acties. Mensen ervaren haar zachte aanpak als bekrachtigend, betrokken en to the point.

Sonja Van Bouchaute is gecertificeerd NLP trainer, Perceptief Pedagoog, Transpersoonlijke Coach en Counselor, Transformational Presence and Leadership Coach, Loopbaan met Zorg Coach en Stress & Burn-out Begeleider.

Als master in de Wiskunde en in de Financiële Wetenschappen, startte zij haar loopbaan in het bedrijfsleven. Ze bouwde daar meer dan 25 jaar ervaring op in het werken met mensen doorheen verschillende veranderingsprojecten als consultant, leidinggevende, project- en procesmanager, kwaliteits- en communicatiemanager. In maart 2009 richtte ze haar eigen bedrijf Life-Essence op als antwoord op de groeiende vraag naar zingeving en de toenemende stress die voelbaar is zowel op niveau van het gezin, de schoolgemeenschap als in het bedrijfsleven. Ze nodigt mens en organisatie uit stil te staan bij hun essentie en vanuit deze essentie te handelen.

Sonja is ook loopbaanbegeleider.

Spiritualiteit is een spel. Hou het luchtig en zacht

april 2019

Jezelf persoonlijk en spiritueel ontwikkelen is groeien, zowel in als uit jezelf. Soms wordt dat nodeloos zwaarder gemaakt dan het is. Wat als je nergens hoeft te geraken en de enige verlichting erin bestaat dat je het voor jezelf hier en nu luchtig en zacht houdt? Ga jij mee op zoek naar de natuurlijke lichtschakelaar in jezelf?

Hoezo, luchtig en zacht?

Jaren geleden volgde ik eens les bij een yogaleraar die na zijn oefeningen wat spiritueel onderricht voorzag. De man was 82 jaar, in een lang wit gewaad in perfecte lotushouding gezeten op een podium. Met een dunne streep zon op zijn bijna doorzichtige dunne huid leek hij klaar om ten hemel te rijzen. Zo vredig zat hij er bij, schijnbaar. Tot hij zijn mond opendeed en kleine rillingen over mijn rug gleden. Zijn stem was rauw en hard. Met een diepe frons in zijn voorhoofd en opgestoken vinger oreerde hij: ‘Wanneer het kind 2 jaar oud is en leert om ‘ik’ te zeggen, begint het verderf. Dan is het ego geboren. We moeten die valse identiteit vernietigen om ons ware zelf te bevrijden en de verlichting te bereiken.’ Waarna hij een armzalig mensbeeld ophing van zielige schepselen die tegen hun gedachten en emoties moeten vechten om te weten wat het echte leven is.

Met alle respect voor de witte man die op zijn 82ste nog op zijn hoofd kon staan, maar ik kreeg er zeer onaangename kriebels van in mijn buik. Al wist ik toen nog van toeten noch blazen, ik besloot al snel andere oorden op te zoeken. Waar het licht niet alleen breder door de ramen maar ook in de harten scheen.

Plezier is meesterschap

Zo kwam ik bij mijn NLP-leraar Eric Schneider terecht. Van hem noteerde ik: ‘Als je begint met spirituele ontwikkeling en je wordt met de dag serieuzer, mag je van één ding zeker zijn: je zit niet op de goede weg. In het zenboeddhisme worden vrede, vreugde en humor als de hoogste realisaties van spiritualiteit gezien. Hoe meer meesterschap, hoe meer plezier.’

Dat klonk me al meer als muziek in de oren. Plezier vinden in jezelf en daar meesterschap in ontwikkelen, wat was daar voor nodig?

Een groeiproces op twee parallelle en elkaar kruisende sporen, zo bleek. Eén spoor dat je ‘groeien in jezelf’ zou kunnen noemen, een ander ‘groeien uit jezelf’. Ofwel, een combinatie van persoonlijke en spirituele groei. En het belang van beide.

Groeien in en uit jezelf

Ten eerste is er het groeien ‘ín’ jezelf, aka persoonlijke groei. Hier gaat het erom dat je je persoon, je ego, je verhaal, beter leert kennen. Je gaat op ontdekkingstocht in je eigen gevoels- en gedachtenwereld, je conditioneringen, je kwetsuren, je overlevingsstrategieën. Je leert dat die zijn wat ze zijn maar dat het ook anders kan. Je ontdekt nieuwe keuzemogelijkheden in je denken, voelen en doen. Van wat wil ik niet meer, naar wat wil ik dan wel en hoe geraak ik daar?

Daarnaast is er het groeien ‘uit’ jezelf, aka spirituele groei. Hier leer je afstand te nemen van de hierboven genoemde, je persoon, je ego, je verhaal. Je leert jezelf vanuit metapositie bekijken, vanuit een niet oordelende waarnemer. Je stelt jezelf de vraag: als ik mijn gedachten en emoties kan observeren, wie is dan die observator? Je bewustzijn, ware zelf, het universele, of hoe je dat ook wil noemen. En je zoekt die versie van jezelf regelmatig eens op, je wordt er vriendjes mee. Die vriendschap maakt je milder, zachter en lichter.

Het groeien in en uit jezelf zijn beide deel van hetzelfde bewustwordingsproces. Richt je je enkel op je persoon, dreigt het een egotrip te worden. Richt je je enkel op spiritualiteit en misken je je persoon, dreigt het een zweeffeestje te worden. Zoals bij de oude yogaleraar die bijna van de grond ging, maar toch in een innerlijk gevecht tegen zijn persoon zat en daardoor geen vrede kon uitstralen.

Verlichting is niet het laatste vakje op het bordspel, het is een gevoel dat je krijgt onderweg als je het spel blijft spelen.

Spiritualiteit is een spel

Het spoor van spirituele groei is voor velen, mezelf lange tijd incluis, misschien niet zo evident. Met de beeldvorming rond het woord alleen al zit het nog steeds niet supersnor. Je moet de juiste mensen en schrijfsels tegenkomen om te weten dat het in essentie niet gaat om kristallen knuffelen of wierook inhaleren. Dat het niet vastzit aan de eeuwenlange claim van religie erop, wel integendeel.

Het is een spel. Een individuele ontdekkingstocht op zoek naar die natuurlijke lichtschakelaar in jezelf. Regels zijn er niet, het vergt alleen aandacht. Verliezen kan ook niet, je kunt enkel winnen. Wat een spel…

Bovendien raak je nooit uitgespeeld. Dat kan je frustreren, zoals het geval was bij de yogaleraar. Of je kan dat net fascinerend vinden. Verlichting is niet het laatste vakje op het bordspel, het is een gevoel dat je krijgt onderweg als je het spel blijft spelen. Want je wordt constant terug naar ‘start’ gestuurd voor een nieuw rondje. Dat is deel van het spel, de essentie zelfs.

Niemand raakt hier levend vandaan. Dus speel je beter mild, luchtig en relativerend. Soms vind je de schakelaar in geen tijd, soms sla je enkele beurten over en draal je wat rondjes in het donker. Maar zoals met alle spelletjes: hoe meer je ze speelt, hoe beter je erin wordt en hoe meer je er diepere lagen in ontdekt. En nog zoals met alle spelletjes: valsspelen levert niets op 😊

 

Wil jij ook groeien in en uit jezelf, je natuurlijke lichtschakelaar vinden? Maak kennis met de opleidingen, coaching en loopbaanbegeleiding van Arcturus op www.arcturus.be

 

Hilde Van Liefferinge werkt voor Arcturus als trainer in NLP en The Work of Byron Katie en als loopbaancoach.

DE VRAGEN VAN PROUST: ELS VAN BEVEREN

Ze reiken je handige technieken aan, verbazen je met hun kennis van menselijke interactie, en motiveren je in je ontwikkeling en groei. Maar hoe goed ken je de trainers en coaches van Arcturus echt? Aan de hand van een selectie vragen uit de vragenlijst van Proust graven we dieper in hun ziel. Proust beantwoordde deze directe vragen ooit in een vriendenboekje, en geloofde dat ze de kracht hadden de ware natuur van een persoon te onthullen. Dat belooft!

Deze maand zetten we gasttrainer Els Van Beveren in de kijker.

1. Wat is je huidige gemoedstoestand?

Mijn huidige gemoedstoestand is er één van blijdschap en geluk. De jaren investering in opleiding en persoonlijke ontwikkeling hebben me mezelf leren kennen, vrijheid gegeven om bewuste keuzes te maken. Keuzes in mijn leven die liefde en energie brengen.

Ik heb geleerd om emoties die bij moeilijke gebeurtenissen horen, diep te voelen, zonder oordeel. Echte zelfempathie zoals we in Verbindende Communicatie zeggen, zonder anderen verantwoordelijk te stellen voor wat er in me leeft. Dit geeft me een manier om rustiger te ervaren wat naar me toe komt in het leven.

2. Wat is de kwaliteit die je het meest bewondert in een persoon?

Ik bewonder mensen die ordelijk en gestructureerd zijn en zo dingen realiseren. Ik heb soms last van mijn eigen chaos. Ik heb veel ideeën en inspiratie en vind het moeilijk om daar orde en structuur in te krijgen. Ik zie mensen, waaronder mijn man, makkelijk orde en structuur aanbrengen en houden in het leven. Dat bewonder ik.

3. Wat vind jij één van je grootste verwezenlijkingen?

4 jaar geleden ben ik met Walk Your Talk gestart. Vandaag zijn we met een team van 6 mensen die elke dag vanuit Verbindende Communicatie individuen, teams en organisaties inspireren om op een meer verbindende en liefdevolle manier met elkaar samen te leven en te werken.

4. Wie zijn je favoriete schrijvers?

Er zijn een aantal schrijvers/boeken die een ware transformatie ondersteund hebben in mijn leven. “De Kracht van het nu” van Eckhart Tolle is daar één van. Ik ben Marshal Rosenberg dankbaar voor het gedachtegoed van Geweldloze Communicatie waarmee we elke dag aan de slag zijn in organisaties.

Ik ontmoette vorige week ook een inspirerende vrouw uit de kunstwereld. Ze gaf me een boekje met porno dat ze zelf geschreven had. De kaft ontworpen door een kunstenares. Zeer mooi en schaamteloos.

5. Wie zijn je helden in het echte leven?

Ik was als kind erg geïntrigeerd door de verhalen van missionarissen die we op school te horen kregen. Nog steeds bewonder ik vrouwen als Moeder Theresa en zuster Jeanne De Vos die hun nek uitsteken, in de modder gaan staan om te vechten voor betere levensomstandigheden en rechten van mensen. Dichter bij huis zie ik Johnny De Mot, Priester van de Goede Bijstandskerk in Brussel, hetzelfde doen.

6. Wat is je motto?

Ik heb niet echt een levensmotto dat samen te vatten is in één zin. Ik vind avontuur en het leven durven leven belangrijk. Risico’s nemen en aanvaarden wat je niet kan veranderen. Ik kreeg voor mijn 40ste verjaardag van vrienden een grote poster van Bond Zonder Naam cadeau: Leef en niet met mate!

7. Wat is bij jou een erg dominante eigenschap?

Wat me kenmerkt is het zoeken naar afwisseling, zowel binnen mijn werk als in relaties. Ik heb een extravert karakter en geniet van het hebben van vele harmonieuze relaties. In die zin is het verbinden en in contact brengen van mensen inherent aan wie ik ben. Ik zie ook het goede in mensen en gebeurtenissen.

8. Wat is je grootste angst?

Dat mijn kinderen iets overkomt. De liefde die ik voor hen voel, brengt ook een grote kwetsbaarheid mee.

9. Welk talent apprecieer je het meest in je vrienden?

Wat ik in vriendschap heel erg waardeer is het open en eerlijk kunnen delen wat er in mij leeft en echt luisteren naar wat mijn vrienden bezighoudt, hoe ze het leven ervaren. Niets hoeven achter te houden, je hele authentieke zelf uitdrukken brengt zo een diep niveau van intimiteit.

10. Welk talent zou je graag hebben?

Ik zou graag mooi kunnen zingen. Dat talent raakt me bij andere mensen. Er zit zoveel schoonheid in muziek. Als kind moest ik zwijgen tijdens de muziekles omdat ik te vals zing. Ik zing nochtans graag, maar enkel als niemand me hoort.

11. Hoe zou je willen sterven?

Rustig in mijn slaap.

Of zoals Jef Clement vorig jaar. Tijdens het faciliteren van een groep. Tijdens het uitoefenen van mijn levensmissie.

Als ik nu zou sterven dan ben ik blij met mijn leven. Ik heb het ten volle geleefd. Liefst nog niet natuurlijk. Er is nog zoveel te leven en te beleven.

De grote passie van Els is Verbindende Communicatie. Met Walk Your Talk traint ze bedrijven en organisaties maar ook individuen in deze nieuwe taal die gericht is op het creëren van verbinding tussen mensen. Niet oordelen, je eigen behoeften waarnemen en uitspreken én omgaan met die van de andere staan centraal in haar aanpak.

Een basisopleiding Sociologie was de start voor het ontwikkelen van inzichten in hoe mensen functioneren, samenleven en communiceren. Een Master-opleiding in Human Resource Management en een Master Practitioner in NLP bij Arcturus leverden Els verdiepende theoretische inzichten en modellen. Verscheidene functies in sales en HR in organisaties in de sociale economie en zorgsector tenslotte, gaven haar de noodzakelijke praktijkervaring.

Haar voortdurende persoonlijke groei stimuleert Els met opleidingen en trainingen in binnen- en buitenland bij onder andere Arcturus, Center for Non Violent Communication, New York Institute for Non Violent Communication. Ze combineert Geweldloze communicatie onder andere met elementen uit NLP, Theory U, lichaamswerk, en integrale coaching.

Benieuwd naar meer? Neem een kijkje op www.arcturus.be

DE VRAGEN VAN PROUST: ANN VAN DEN EYNDE

Een Arcturus loopbaancoach kadert je professionele activiteiten binnen het grotere geheel van bewustwording en persoonlijke groei. Je job is bedoeld een expressie te zijn van jouw unieke zelf. Wat zijn jouw kwaliteiten, passies en waarden en hoe kan je daarmee een leven neerzetten dat voor jou betekenisvol is?

Ze reiken je handige technieken aan, verbazen je met hun kennis van menselijke interactie, en motiveren je in je ontwikkeling en groei. Maar hoe goed ken je de trainers en coaches van Arcturus echt? Aan de hand van een selectie vragen uit de vragenlijst van Proust graven we dieper in hun ziel. Proust beantwoordde deze directe vragen ooit in een vriendenboekje, en geloofde dat ze de kracht hadden de ware natuur van een persoon te onthullen. Dat belooft!

Deze maand zetten we coach Ann Van den Eynde in de kijker.

1. Wat is je huidige gemoedstoestand?

Ontwakend met de eerste zonnestralen. Een nieuwe lente en zomer is in zicht. Om het met de woorden van Nina Simone te zeggen: “It’s a new dawn, it’s a new day, it’s a new life and I’m feeling good”. Genietend en dankbaar voor wat het leven voor me in petto heeft, telkens weer.

2. Wat is de kwaliteit die je het meest bewondert in een persoon?

Puurheid, volledig jezelf zijn in eender welke situatie of omgeving. Content met wie je bent, de schoonheid zien in jezelf en in anderen, in al zijn facetten.

3. Welke kwaliteit apprecieer je het meest in je vrienden?

Gevoel voor humor. Ongedwongen en oprecht vragen ”Hoe is het met je?”. Luisteren en ruimte geven aan je verhaal.

4. Welk talent zou je graag hebben?

In dans, muziek, kunst … expressie geven aan wat er is. Voelen en laten voelen en dit delen met anderen, zonder woorden, pure energie.

5. Wat is je meest markante eigenschap?

Ik ga op zoek naar wat mensen uniek en puur maakt. Ik benoem het als ze de connectie met hun essentie verloren hebben en tracht hen te inspireren om zelf (terug) het stuur in handen te nemen, om mogelijkheden te zien en te creëren, om hun perspectief te verruimen.

6. Wat is je grootste angst?

Ademloos zijn en de mogelijke pijn die voorafgaat aan het sterven. Vroeger had ik een panische angst om te sterven, om niet meer te kunnen ademen. Deze angst is ondertussen geluwd omdat ik de afgelopen 10 jaar veel bewuster leef. Ik ben tevreden met het leven dat ik leid en ik kijk uit naar wat het me nog te bieden heeft. Ik besef echter wel dat die angst terug voelbaar zal zijn als er een onverwachts moment komt waarin ik ‘even’ niet meer kan ademen of een levensbedreigende pijn voel. Ik hoop dat ik dan de rust, het vertrouwen en mijn glimlach kan bewaren als ik geconfronteerd word met de eindigheid van het leven op aarde en een grote dankbaarheid te ervaren voor wat het leven me geschonken heeft. Voor de dood an sich heb ik weinig tot geen angst.

7. Wie zijn je favoriete schrijvers?

Te veel om op te noemen en dit is ook afhankelijk van de fases in mijn leven. Om er enkele te noemen: Connie Palmen – Amélie Nothomb – Paulo Coelho – Marianne Fredriksson – Haruki Murakami – Roald Dahl – Griet Op de Beeck … Stuk voor stuk meesters die een complexe materie in eenvoudige, beklijvende taal neerschrijven, gelaagd en steeds op een dieper niveau als je het herleest.

Als coach word ik geïnspireerd door nieuwe methodieken, technieken en zienswijzen die afgestemd zijn op leiderschap, groei en bewustzijnsontwikkeling, met een specifieke voorkeur voor voice dialogue. Een fijne methodiek die je uitnodigt om met een niet-oordelende blik naar jezelf te kijken, met al je facetten en te ontdekken wie je bent. Wat leidt tot meer innerlijke rust en leven vanuit wie jij écht bent, met al je facetten die samenwerken als één geheel. Ik denk dan aan de boeken van Hall en Sidra Stone (grondleggers van voice dialogue) en ‘Ik ken mijn ikken’ van Karin Brugman en Judith Budde. Dit laatste is een zeer toegankelijk boekje waarin je kennis maakt met verschillende kanten van jezelf.

8. Wie zijn je helden in het echte leven?

Iedereen die op zijn eigen unieke manier bijdraagt aan het leven op deze planeet. Iedereen en alles dus. Als je goed kijkt, zit er een held in ieder van ons.

9.  Wat is je motto?

Live Life.

Het leven is fantastisch hoe het zich elke dag uitrolt, geniet van de schoonheid en blijf groeien en ontwikkelen. Ga de uitdagingen aan, vanuit wie je bent, met de maximale mogelijkheden die je hebt, op dat moment.

10. Wat is je meest dominante eigenschap?

Oplossings- en resultaatgericht zijn. Er komt gelukkig meer en meer ruimte om te genieten van de weg naar het doel en het bewust ervaren hiervan. Accepteer wat er nu is want dat is het resultaat dat er op dat moment mag zijn. Het brengt je naar dat wat je nodig hebt, als je er bewust mee omgaat.

11. Hoe zou je graag willen sterven?

Ik hou wel van de quote van Frida Khalo “I hope the exit is joyful and I hope never to return”. Op de tonen van ’I did it my way‘ in de versie van Nina Simone.

Uniek, puur en authentiek. Zie ook vraag 6: in alle rust en vertrouwen, met de glimlach op mijn gezicht, omringd door de ‘lights in my life’.

Luisteren, de essentie doorgronden, mogelijkheden zien, zijn enkele drijfveren van Ann als coach om individuen, ondernemers en organisaties te ondersteunen in het bereiken van hun doelen en te ondersteunen in hun groeiproces. Tijdens het begeleidingstraject kom je weer dicht bij jezelf en vertrekken we van wat jij écht wil, wat écht bij je past. Je potentieel wordt in kaart gebracht en we schetsen een beeld van jouw toekomst. Je krijgt inzicht in jezelf, je talenten, je waarden en je maakt weloverwogen en gerichte keuzes. Ann inspireert je, gaat met je op ontdekkingsreis en moedigt je aan om nieuwe paden te ontdekken. Deze nieuwe toekomstvisie zetten we om in een succesvol actieplan, met concrete acties en meetbare doelen.

Ann heeft meer dan 25 jaar bedrijfservaring in nationale en internationale organisaties. Sinds 2011 is ze bezielster van haar bedrijf Designato, a partner who cares, gespecialiseerd in het begeleiden en coachen van individuen, ondernemers en organisaties. Haar opleidingen Personal Coach Essentials, gecertificeerd NLP Master Practitioner (Arcturus), facilitator Voice Dialogue, hebben haar een degelijke kennis en ervaring gebracht. Gebeten door communicatie en coaching blijft Ann zich bijscholen om mensen professioneel te begeleiden en te ondersteunen.

INTERVIEW MET KRISTIEN DE WOLF over haar boek “Ava Miller en ik”.

Om het met de woorden van Kristien te zeggen “Dit boek is er op vele manieren gekomen dankzij Eric Schneider en Arcturus. Niet alleen het feit dat ik eraan begonnen ben, maar zelfs het initiële idee. Ik citeer Eric na een sessie delenwerk: “ziezo, en als er mensen onder jullie zijn die de ambitie  hebben een roman te schrijven, die kunnen direct met hun subpersoonlijkheden aan de slag”. Hij zei er niet bij: want die vechten altijd, maar dat is natuurlijk de realiteit en waarom het zo dankbaar is dit in een boek te doen. Ik had toen gewerkt met een engeltje en een duiveltje. Zegt genoeg!”

 

Is het altijd een droom van je geweest om een boek te schrijven?

Het was een droom, maar een die ik heel lang, heel diep in mijn onderbewuste had begraven. Ik heb als klein kind veel geschreven. Gedichten, zelfs toneelstukken die ik met mijn zussen en nichten opvoerde. Ik was wel heel gevoelig voor kritiek en na een slechte ervaring tijdens een kinderschrijfwedstrijd was het meteen voorbij. Soms begon ik op latere leeftijd aan een stuk, maar ik kon niet meer bij mijn authentieke zelf en dus leek het schrijven ook nergens naar. Het duurde tot het tweede jaar van de opleiding voor ik de droom weer durfde uit te spreken tijdens een oefening. ‘Wat wil je echt?’ Ik zei niets. ‘Dat wat je nu denkt!’ zei de programmer van dienst. ‘Schrijven. O jee!’ Het was eruit. Mijn collega’s hebben mij daar de volgende jaren van de opleiding vakkundig op vastgepind. Er was geen weg meer rond. Een andere oefening met delen gaf mij meteen het eerste onderwerp.

 

Wat zijn de belangrijkste thema’s in jouw boek?

Waarschijnlijk mijn eigen thema’s. In de eerste plaats gezonde grenzen. Alles binnenlaten is niet leefbaar, maar je achter een ondoordringbare muur verstoppen evenmin. Mijn personages in Ava Miller proberen deze strategieën uit tot in het extreme en komen beiden van een kale reis thuis.

Daarnaast is de vriendschap tussen de personages ook een exploratie van hoe je je ergert bij een ander aan wat je jezelf niet geeft. Of omgekeerd, hoe je delen in jezelf kan leren omarmen en je de positieve intentie ervan kan leren zien. Ava Miller kan niet naar haar waarheid leven en ergert zich aan Sieg Engel die dat wel doet. Sieg Engel kan zich niet verbinden en ergert zich aan het feit dat Ava Miller alles zou doen om graag gezien te worden. De integratie van de twee is wellicht de mooiste weg vooruit.

Tenslotte is er het leven vanuit het hart, het gaan voor een levensmissie. In de literatuur worden personages, veelal vrouwen, gestraft voor het buiten de lijntjes kleuren. Denk maar aan Anna Karenina, Nana van Emile Zola of zelfs Scarlett O’Hara in Gone with the Wind. In mijn verhaal is het net omgekeerd. Ava Miller wordt gestraft voor het ja-knikken en het niet volgen van haar roeping. Maar ik laat wel een opening. Elk moment is een goed moment om de knop om te draaien en het hart te laten spreken, vrijheid te nemen en daarvoor de mogelijke afkeuring te aanvaarden.

 

Heb je tips voor mensen die grenzen willen stellen, willen omgaan met beperkende overtuigingen en communiceren met delen uit onszelf?

Het is geen kwestie van tips, maar van grondig zelfinzicht, inzicht in hoe de wereld echt werkt en gestaag blijven groeien, ook en vooral als het pijn doet. Dingen proberen, zien wat er werkt. Het vraagt tijd en toewijding. Ik raad aan het niet alleen te doen, maar minstens een goede coach te nemen. Nog beter is het om samen te groeien met anderen. Dit geeft veiligheid en steun op de moeilijke momenten, maar ook een helder klankbord. Ik heb dat echt mogen ervaren tijdens mijn opleiding hier. Ook het geven van steun helpt je vooruit.

 

Wat vond je het moeilijkste aan jouw schrijfproces?

Het schrijven gaat bij mij van zelf. Nu toch. Nu ik terug toegang heb tot mijn emoties en ik me vrij genoeg voel om me minder aan te trekken van wat anderen denken. Uitgenomen dan van de redacteur, naar wie je wel te luisteren hebt natuurlijk, zeker als je zelf niet de grootste taaltechnische expert bent. Het moeilijkste is nog steeds het wachten. Je moet veel geduld hebben. Maanden wachten terwijl je manuscript ergens op het bureau van een uitgever stof ligt te vergaren. Afgewezen worden zonder feedback. Jezelf bijeenrapen. Verder werken. Geloven dat het er toch van gaat komen. Het is een gevecht tegen de tijd, maar dan in omgekeerde zin. Soms wilde ik dat het een ratrace was, daar kan ik beter mee om dan met traagheid.

 

Hoe hebben jouw opleidingen bij Arcturus en Eric Schneider hierbij geholpen?

Ik weet niet of geduld echt iets is wat ik heb geleerd. Maar het universum heeft nu eenmaal tijd en het is niet wat je voortbrengt, maar wie je wordt als mens tijdens het proces volgens mij. Dat hou ik mezelf voor. Volhouden heb ik dan weer wel geleerd. Authentieker zijn zeker ook. Wat houdt je tegen, is misschien de meest waardevolle vraag die ik heb leren stellen. Meestal zijn het dingen die je denkt over jezelf of over de wereld. Dingen die aangeleerd zijn, die je altijd hebt geloofd, maar die niet noodzakelijk waar zijn. Als je beperkende overtuigingen laat varen, schiet je plots als een raket vooruit.

Van Eric Schneider als persoon heb ik geleerd om te kijken, zonder apriori. Uit te zoeken hoe het allemaal werkt, dat er hoop is ook en een plek voor iedereen die durft vanuit zijn hart te leven. Eric deed het voor, elke dag opnieuw. Hij zei dikwijls dingen die ik onbegrijpelijk vond, ongehoord, tegendraads, subversief zelfs. En dat allemaal zo kalm en vriendelijk, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Dat vond ik zo intrigerend. Ik probeer dat ook te doen en als het me lukt voel ik me daar vrij en sterk door, en liefdevol vooral.

 

Eén van de thema’s in jouw boek is “leven vanuit je hart”, hoe vul jij dit in jouw dagdagelijkse leven in?

Ik schrijf mijn waarheid, en excuseer me niet, maar misschien voel ik het nog het meest als ik coach, omdat ik dan het sterkst onbevooroordeeld ben. Dat is zo’n geluk om elke dag te beleven. Mijn humor is helemaal ter beschikking dan. Als de humor er is, weet ik dat ik vanuit mijn hart aan het leven ben. Er wordt vreemd genoeg heel wat afgelachen in mijn praktijk. Soms tussen de tranen door.

 

Tot slot: wat heeft het schrijven van dit boek jou gebracht? Wat doe je nu anders, dan voordien, en wat voor jou een demonstratie is van leven vanuit het Hart?

Ik link leven vanuit het hart vooral met de kwaliteit van moed en onverschrokkenheid. Dit boek is een bekroning van het durven spreken. Van vertrouwen hebben, van kwetsbaarheid ook. Ik kan met harde kritiek om nu, zonder dat mijn persoonlijkheid aan het wankelen slaat. Dat is al heel wat. Mocht ik ook nog op een podium helemaal mezelf durven zijn in de toekomst, dan zou ik dat nog beter vinden. Dat is de volgende stap voor mij. Gelukkig is er altijd nog nieuw werk te verrichten. Gelukkig.

 

De Vlaamse Kristien De Wolf (Sint-Niklaas 1969) debuteerde in 2017 in de Extazereeks met ‘Rotgeluk’, een bundel uitzonderlijke, korte zedenkomedies waarmee ze veel indruk maakte. ‘Meesterlijk in haar ironie.’ (NBD/Biblion), ‘Het taalgebruik is glashelder.’ (Nederlands Dagblad), ‘Kristien De Wolf is een veelbelovend talent in de Nederlandstalige literaire wereld.’ (Leestafel). Kristien is ook personal coach en erkend loopbaancoach bij Arcturus.

 

Wens je meer te weten te komen over Kristien’s ervaringen als schrijfster en de thematieken in haar boek “Ava Miller en ik”? Dan nodigen we je uit op:

  • de gratis infosessie rond NLP op donderdag 4 April bij Arcturus in Kessel. waarbij Kristien, na de introductie door Eric Schneider, haar persoonlijke ervaringen zal delen en wat de opleiding haar gebracht heeft. Schrijf je hier in via info@arcturus.be
  • of kom naar de boekvoorstelling van “Ava Miller en ik” op vrijdag 5 April – Meer info op www.kristiendewolf.com

Meer lezen over Kristien De Wolf op www.mypersoalcoach.be en www.kristiendewolf.com

DE VRAGEN VAN PROUST: GERLINDE COOYMANS

Een Arcturus loopbaancoach kadert je professionele activiteiten binnen het grotere geheel van bewustwording en persoonlijke groei. Je job is bedoeld een expressie te zijn van jouw unieke zelf. Wat zijn jouw kwaliteiten, passies en waarden en hoe kan je daarmee een leven neerzetten dat voor jou betekenisvol is?

Ze reiken je handige technieken aan, verbazen je met hun kennis van menselijke interactie, en motiveren je in je ontwikkeling en groei. Maar hoe goed ken je de trainers en coaches van Arcturus echt? Aan de hand van een selectie vragen uit de vragenlijst van Proust graven we dieper in hun ziel. Proust beantwoordde deze directe vragen ooit in een vriendenboekje, en geloofde dat ze de kracht hadden de ware natuur van een persoon te onthullen. Dat belooft!

Deze maand zetten we coach Gerlinde Cooymans in de kijker.

 

1. Wat is je huidige gemoedstoestand?

Ik voel me enorm energiek. Zeker ook na een heerlijk weekend ‘Open Heart training’ in de Ardennen. Verder ben ik heel hoopvol en enthousiast naar de toekomst toe over wat er allemaal te gebeuren staat. Dit stemt me echt blij.

2. Wat is de kwaliteit die je het meest bewondert in een persoon?

Spontaneïteit en eerlijkheid, dat iemand helemaal zichzelf kan zijn zonder maskers.

3. Welke kwaliteit apprecieer je het meest in je vrienden?

Eerlijkheid en authenticiteit waardeer ik echt. Het laten merken dat ze vrienden zijn door af en toe interesse te tonen, meelevend te zijn en ook te durven zeggen dat ze het niet met me eens zijn.

4. Welk talent zou je graag hebben?

Ik zou graag heel virtuoos piano kunnen spelen, zonder nadenken, helemaal vrij.

5. Wat is je meest markante eigenschap?

Ik ben een ontzettende doorzetter en positivist. Ik ben echt iemand die in het onmogelijke gelooft, in wonderen en dat ook probeert waar te maken. Mijn intuïtie is ook sterk aanwezig.

6. Wat is je grootste angst?

In principe ben ik niet zo een heel angstig type en daardoor vind ik dit wel een moeilijke vraag om te beantwoorden. Rondom mij zie ik wel veel angsten. Als mensen die ik graag zie, lijden o.w.v hun angsten en merk dat ze niet de moed vinden om door hun angsten heen te gaan dan zou ik hen heel graag begeleiden en hen erdoor heen trekken.

7. Wie zijn je favoriete schrijvers?

Paolo Coelho, Lars Mühl, Ton Müller, Paul Ferrini, Marianne Williamson, Eckhart Tolle, Brene Brown, Pamela Kribbe en zoveel anderen….

8. Wie zijn je helden in het echte leven?

Ik heb enorm veel bewondering voor mijn eigen kinderen en de manier waarop ze hun leven vorm geven. Ook bewonder ik de jeugd in het algemeen. Hoe zij in chaotische tijden toch hun eigen weg vinden.

Marianne Williamson (auteur) omdat zij voor mij de ideale balans heeft tussen vrouwelijke mildheid en mannelijke kracht. Zij moedigt met haar prachtige literatuur vrouwen aan om een rotsvast gevoel van eigenwaarde te verwerven.

9.  Wat is je motto?

Het antwoord hierop sluit voor mij aan bij de vraag over angst. Mijn motto is : Als je de moed toont om je eigen weg te gaan dan toont de weg zich automatisch aan jou. Door moedig te zijn in het leven ga je voorbij je angsten en merk je dat er niets is om angstig te zijn.

10. Wat vind je de meest overschatte deugd?

Het gericht zijn op succes, aardig gevonden te worden en in die zin ‘beleefd zijn’, valse bescheidenheid. Hierdoor verlies je het contact met jezelf en verloochen je je eigen emoties en behoeften. Dit resulteert volgens mij ongetwijfeld in een gevoel dat je geleefd wordt i.p.v. dat je je leven zelf stuurt.

11. Hoe zou je graag willen sterven?

Liefst zou ik me gewoon graag zelf zachtjes willen overgeven; dankbaar en tevreden voor het leven dat ik geleefd heb en met een glimlach op mijn lippen.

Gerlinde coacht en traint in verschillende omgevingen met als doel balans te vinden tussen HOOFD en HART. Op basis van een eigen ontwikkeld trainingsplan www.openhearttraining.be weet zij mensen op een doorleefde manier aan te moedigen om te leven naar wat hun hart verlangt.

Als loopbaancoach reikt zij vanuit een heel breed perspectief verschillende handvatten en inzichten aan om mensen bewust te maken van hun eigenwaarde zodat ze (her)ontdekken hoe waardevol ze zijn. Een gezonde dosis eigenwaarde en zelfvertrouwen zijn voor haar de basis van een creatief en zinvol leven.

Als loopbaancoach maakt zij geen gebruik van analyses, cijfers en statistieken om richting te geven aan jouw leven maar geeft je vertrouwen in de gids in jezelf: je HART. 

Volg je hart en je volgt de loopbaan van je leven, is een slogan die zij zelf aan de lijve ondervindt.

Benieuwd naar meer? Neem een kijkje op www.arcturus.be

Zingeving en bewustwording: over het doel van het leven en de weg van het Hart

 

Het leven heeft geen vooraf bepaalde betekenis. Ervaringen, mensen, dingen… ze zijn gewoon.

Wij mensen worden uitgenodigd er zélf betekenis aan te geven. Een betekenis die uitdrukt hoe we het leven begrijpen en welk niveau van bewustzijn we hebben.

Dit bewustzijn en begrip geven aan hoe en of we de bedoeling van het leven vatten. Hoe dieper het inzicht in het doel van het leven, hoe beter we weten welke betekenis we in dat kader kunnen geven aan de ‘dingen des levens’.

Wat is dat dan, dat doel van het leven? Dat is het ontwikkelen van steeds meer Bewustzijn, Liefde, Vrijheid, Vreugde, Mededogen, Schoonheid, Vrede, Dienstbaarheid, Integriteit, … zowel innerlijk als uiterlijk. Elk van deze waarden houdt ook de ontwikkeling van de andere in.

Om dat te bereiken is het nodig te groeien in Zelfverantwoordelijkheid en los te komen uit slachtofferbewustzijn. Anders gezegd, gaat het om het loslaten van onbewuste reactiviteit in functie van bewuste, ecologisch verantwoordde pro-activiteit.

 

Het is het leren om telkens opnieuw voor jezelf deze vraag te stellen:

Is wat ik nu kies en doe – in het kader van mijn huidige mogelijkheden – een maximale expressie van Bewustzijn, Vrijheid, Liefde en al die andere waarden? Zo nee, wat kan ik veranderen, waar kan ik aan werken, wat zijn mijn blinde vlekken, waar kan ik in groeien? Als je je die vragen stelt en dat pad bewandelt, ontwikkel je die waarden als vanzelf steeds meer in jezelf. Je wordt een steeds bewuster, vrijer en liefdevoller mens.

Eens op het pad, zijn die waarden bovendien niet langer het doel op zich. Ze worden dan vooral de invulling, de manier waarop we de weg volgen. Het doel van het leven bestaat dus in de manier waarop we de weg van het leven volgen. Of zoals Christus zei: Ik (de Liefde) ben de WEG (niet alleen het doel dus), de Waarheid en het Leven.

Op die weg geldt: nooit opgeven. Blijven gaan voor wat ons helpt de Weg steeds bewuster, liefdevoller en vrijer te kunnen bewandelen. Blijven zoeken, verdiepen, integreren en ontplooien. Slachtoffers geven op. Ze stoppen met zoeken en zakken opnieuw weg in verminderd bewustzijn. Het niet opgeven maakt je tot een Spiritual Warrior, een Spirituele Krijger. Deze weet de dingen in het leven die betekenis te geven die helpt meer Liefde en Bewustzijn te creëren en hij/zij handelt daarnaar in volle integriteit.

Dit gaat op voor al onze levensterreinen. Het gaat erom steeds meer te leven vanuit het Hart, met alle moed dat dat impliceert. Zolang je leeft, klopt je Hart en is je Hart steeds aanwezig. Het is je belangrijkste wegwijzer.

Eric Schneider

DE VRAGEN VAN PROUST: ELKE BUSSCHOTS

Ze reiken je handige technieken aan in een opleiding, verbazen je met hun kennis van menselijke interactie, en motiveren je in je ontwikkeling en groei. Maar hoe goed ken je de trainers en coaches van Arcturus echt? Aan de hand van een selectie vragen uit de vragenlijst van Proust graven we dieper in hun ziel. Proust beantwoordde deze directe vragen ooit in een vriendenboekje, en geloofde dat ze de kracht hadden de ware natuur van een persoon te onthullen. Dat belooft!

Vandaag aan de beurt: Elke Busschots. Elke werkt voor Arcturus als gasttrainer in de opleiding ‘Kindercoach’. Ze heeft zich verdiept in NLP, talentgedreven werken, systemisch coachen en waarderend onderzoek. Elke is ook loopbaanbegeleider.

 

1. Wat is je huidige gemoedstoestand?

Hoopvol dat elk kind heel mag blijven en een plek mag vinden waar hij/zij helemaal zichzelf mag zijn.

2. Wat is de kwaliteit die je het meest bewondert in een persoon?

Oprechte nieuwsgierigheid, zoals je die van vaak bij kinderen ziet, steeds weer onderzoekend, wonderzoekend.

3. Wat vind jij één van je grootste verwezenlijkingen?

Het Blij met mij boek. Onlangs gaf een lezer het mooie compliment ‘in jullie boek hoor ik jullie grote liefde voor jullie kinderen.’ Dat voelde echt als een mooi cadeautje, een warm compliment.

4. Wie zijn je favoriete schrijvers?

Ik heb niet 1 specifieke schrijver die ik bewonder. Ik lees vele dingen graag en met open blik. Er is wel een specifiek boek dat voor mij heel inspirerend was. In mijn begeleiding van kinderen en gezinnen, maar zeker ook als ouder. ‘Laat je kind niet los’ van Dr Gabor Maté en Dr Gordon Neufeld geeft inzicht in onze veranderde maatschappij en hoe dit ook effect heeft op de uitdaging van ouderschap en opgroeien. Dit boek helpt ouders en begeleiders om kinderen en jongeren van vandaag beter te begrijpen en de relatie met hen terug te versterken. Het heeft me zeer geboeid.

5. Wie zijn je helden in het echte leven?

Diegenen die durven kiezen om hun droom ook echt te leven.

6. Wat is je motto?

Het is nooit te laat om een gelukkige kindertijd te hebben, hoe oud je ook bent!

7. Wat is bij jou een erg dominante eigenschap?

Ik zou de vraag anders willen formuleren: wat is mijn grootste talent? De kansengever. Ik geef anderen heel makkelijk kansen en heb ook weinig belemmerende gedachten over hen. Dit talent helpt me om in elk kind een leuk kind te zien en om bij elke ouder te kunnen zien dat ze ongelofelijk hun best doen, met datgene wat ze op die moment ter beschikking hebben.

8. Wat is je grootste angst?

Eigenlijk heb ik geen grote angsten. De schoonheid van opgroeien en ouder worden is dat je wijzer wordt en beter kan relativeren. Angst wordt dan iets relatiever.

Ik zou het wel erg jammer vinden om op het einde van mijn leven de gedachte te hebben dat ik sommige dromen niet gerealiseerd zou hebben. Zo droom ik er van om met mijn gezin een periode in de bergen te wonen, te genieten van het uitzicht, de ruimte, de frisse lucht, de grillen van de natuur. Door het dagelijkse verder tikken van de tijd en de praktische drempel, is deze droom nog niet gerealiseerd. Maar wie weet wat de toekomst mij nog brengt.

9. Welk talent apprecieer je het meest in je vrienden?

Openheid en oprechtheid.

10. Welk talent zou je graag hebben?

Ik ben dankbaar voor alle talenten die in mij zitten. Ik wil geen andere talenten nastreven. Dat is niet wie ik hoor te zijn. Voor mij is het belangrijk om de talenten die ik in mij heb te ontdekken, te leren herkennen, te erkennen en ze volledig te ontplooien. Daarom doe ik ook wat ik doe en help ik anderen graag met het ontdekken en ontwikkelen van hun talenten.

11. Hoe zou je willen sterven?

Eenvoudig, in harmonie.

Elke Busschots is gespecialiseerd in talentgedreven en systemisch werken. Mensen sterker maken van binnenuit is haar passie. Zij gelooft dat we een fijner, zinvoller leven hebben als we tevreden zijn met onszelf, goed in ons vel zitten, onze talenten in de juiste context kunnen inzetten en ons omringen door diegenen die echt versterkend voor ons werken. Dit vormt de basis van haar werk als loopbaanbegeleider, professioneel kindercoach en trainer. Ze begeleidt kinderen en ouders en gaat samen met hen op zoek naar wat zij nodig hebben om samen verder te kunnen groeien. Ze geeft hen taal en handvatten om elkaar beter te begrijpen en geeft hen inzichten in hun talenten. Als ouders en kinderen op deze manier naar elkaar kijken dan komen ze dichter bij elkaar en steviger in hun eigen kracht.

Benieuwd naar meer? Neem een kijkje op www.arcturus.be

DE VRAGEN VAN PROUST: KRISTIEN DE WOLF

Een Arcturus loopbaancoach kadert je professionele activiteiten binnen het grotere geheel van bewustwording en persoonlijke groei. Je job is bedoeld een expressie te zijn van jouw unieke zelf. Wat zijn jouw kwaliteiten, passies en waarden en hoe kan je daarmee een leven neerzetten dat voor jou betekenisvol is?

Ze reiken je handige technieken aan, verbazen je met hun kennis van menselijke interactie, en motiveren je in je ontwikkeling en groei. Maar hoe goed ken je de trainers en coaches van Arcturus echt? Aan de hand van een selectie vragen uit de vragenlijst van Proust graven we dieper in hun ziel. Proust beantwoordde deze directe vragen ooit in een vriendenboekje, en geloofde dat ze de kracht hadden de ware natuur van een persoon te onthullen. Dat belooft!

Deze maand zetten we coach Kristien De Wolf in de kijker.

1. Wat is je huidige gemoedstoestand?

Positief en alert. De laatste klant van deze week gaat zo dadelijk op mijn bel drukken.

2. Wat is de kwaliteit die je het meest bewondert in een persoon?

Oordeelloosheid, als een mengeling van liefde en rationaliteit, en van daaruit in staat zijn te doen wat nodig is.

3. Welke kwaliteit apprecieer je het meest in je vrienden?

Onvoorwaardelijkheid.

4. Welk talent zou je graag hebben?

Spreken in het openbaar.

5. Wat is je meest markante eigenschap?

Creatief luisteren zou ik het noemen: een rivier van een intuïtie, vrije associatie, en humor die ik in mijn beste gesprekken voel stromen.

6. Wat is je grootste angst?

Onverschillig te worden.

7. Wie zijn je favoriete schrijvers?

Albert Camus, Nietzsche, John Steinbeck, John Irving, Connie Palmen, Erwin Mortier, Alessandro Baricco, Ken Wilber, Geert Mak en nog zevenduizend anderen waar ik nu even niet kan opkomen.

8. Wie zijn je helden in het echte leven?

Alle voornoemde schrijvers en denkers, maar sommige eerder meer als schrijver, en andere meer als denker; en daarnaast een aantal heel gewone mensen uit mijn eigen kring, mensen die liefdevol en tegelijk rationeel zijn, en die van daaruit altijd lijken te kunnen doen wat nodig is voor het grotere geheel, zonder zichzelf te kort te doen: werkelijk volwassenen mensen dus.

9. Wat is je motto?

Live like a mighty river!

10. Wat vind je de meest overschatte deugd?

Bescheidenheid.

11. Hoe zou je willen sterven?

Daar denk ik nooit over na.

Kristien De Wolf is werkzaam als Persoonlijke Business Coach en Life Counselor. Het centrale thema voor haar is innerlijke kracht. Zij wil mensen de moed helpen vinden om volledig zichzelf te zijn. Via het stimuleren van rationeel denken, voelen vanuit het hart en zorg voor het lichaam, leidt zij haar cliënten naar authenticiteit en een leven dat bij hen past, zowel op professioneel als op persoonlijk vlak.

Benieuwd naar meer? Neem een kijkje op www.arcturus.be

Op uw totale gezondheid!

Van het belang van propere longen, voeding en beweging voor onze gezondheid zijn we ons intussen behoorlijk bewust, in tegenstelling tot enkele decennia geleden. Maar zijn we daarmee gezond, gezonder dan toen? Wat is gezondheid eigenlijk? Hoe gaan we om met onze geestelijke gezondheid? Wat hebben we nodig om ons gezond te voelen? Je leest het in deze blog.

Toen en nu

‘Op de gezondheid!’ Ik herinner me deze standaard nieuwjaarswens al zo lang ik mij nieuwjaren herinner. In de vroege jaren 80 zag ik als kind de nonkels erop klinken, cognac in het glas, sigaret tussen de vingers. Gezellige lach en zware stemmen. Mijn glas fruitsap mee de lucht in. Niet dat ik van die woorden bepaald koud of warm werd. Mijn eigen toenmalige nieuwjaarswensen situeerden zich op het domein van een grotere kamer of een sprekende pop, dat soort dingen. Maar de grote mensen toastten dus op de gezondheid, waarna ze nog een sigaartje naar binnen trokken en de glazen lieten overlopen. ‘Och ja, je leeft maar één keer’ en ‘je moet natuurlijk van iets doodgaan hè’. Ze zagen er gelukkig uit, niet ziek.

Decennia later zien mijn nieuwjaarsfeesten met de familie er ietsje anders uit. De vrolijke nonkels zijn er niet meer bij, er vloeit beduidend minder cognac en de gebraden kalkoen baadt niet langer in tabakswolken. Er wordt nog steeds geklonken op de gezondheid, met iets meer zelfbewustzijn zou je kunnen zeggen. Er zijn BOB’s in het gezelschap, er wordt gepronkt met loopschema’s, voedingsapp’s, of er worden intenties voor het gebruik van die dingen uitgesproken. Los van de technologie weet ik, het zijn andere tijden.

Iedereen gezond dan maar?

Niet zo snel. Want was het mijn kinderlijke blik en de vervormde herinnering – toegegeven, na dat laatste glas cognac teveel klonken mijn nonkels ook niet meer zó blijhartig – of is het toch zo dat mijn gezelschap van vandaag er niet per definitie zo veel gelukkiger, gezonder uitziet dan dat van 35 jaar geleden?

Een hoger lichaamsbewustzijn, een groter besef van de rol van de eigen bijdrage in voeding en beweging, dat wel. Maar een algeheel geluksgevoel is niet iets dat daar per definitie uit voortvloeit, kon ik alleen maar vaststellen. Gesprekken over drukke levens, te druk, moeite met het allemaal gebolwerkt krijgen, werk, kinderen, altijd maar voortdoen, overleven, rugklachten, ander werk willen zoeken, verlangen naar tijd voor zichzelf, meer betekenis. Adem!

Alle rookverboden en app’s ten spijt, er schort nog iets aan onze invulling van gezondheid.

Mens sana in corpore sano

In dat technisch misschien gezond ogende lichaam huist namelijk ook ergens een geest, degene die denkt, over dat lichaam, over de omgeving. Lichaam en geest zijn een tandem, dat weten we, in theorie. In de praktijk worden ze nog steeds vooral behandeld als twee eenwielers met losse onderdelen. Is er iets kapot, wordt dat op mechanische of chemische wijze gerepareerd. Vaak met succes op de korte termijn, neveneffecten niet meegerekend. Voor een grondige en duurzame aanpak is echter een langetermijnvisie nodig en een blik op iemands totale welzijn.

Dat is trouwens ook wat de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) al sinds 1948 in haar definitie van gezondheid vooropstelt. Zij noemt gezondheid ‘een toestand van volledig lichamelijk, geestelijk en maatschappelijk welzijn en niet slechts de afwezigheid van ziekte of andere lichamelijke gebreken.’

Ambitieus, zij het bewust vaag. Want gezondheid, vooral geestelijke gezondheid, is voor een groot deel ook een subjectie evaluatie, zegt de WHO. Of hoe de vrolijk paffende nonkels zich in mijn herinnering blijer leken te voelen dan de drukke multitaskers met hoog lichaamsbewustzijn van vandaag.

Geestelijke gezondheid

Hoe we onszelf lichamelijk gezond houden, weten we dus intussen. Of we dat doen, is een andere zaak. ‘Wat niet weet, niet deert’ is in elk geval steeds moeilijker vol te houden.

Hoe we onszelf echter geestelijk gezond houden, daar weten we doorgaans veel minder over. Los van reële psychische ‘stoornissen’ die een aparte behandeling verdienen, kennen de meesten van ons wel zoiets als een ‘normale’ psychische belasting: dagelijkse kleine en grote irritaties, verlies, gevoelens van schuld en schaamte,… Als ze zich opstapelen kunnen ze een zware last op de schouders worden.

Het probleem is niet dat die uitdagingen er zijn, die horen bij het leven. Het probleem is dat we niet weten hoe ermee om te gaan. Mentale gezondheid is geen vak op school of standaard onderwerp aan de keukentafel. Jammer genoeg. Om goed voor je mentale gezondheid te zorgen zijn immers een aantal andere denkkaders nodig dan deze volgens dewelke we meestal zijn opgevoed. Twee voorbeelden.

Van moeten naar willen en kunnen

Ten eerste, luister eens naar de hulpwerkwoorden die je gebruikt. Hoe vaak ‘moet’ je iets? Als kind moest je vanalles. En als volwassene? Als je dat moeten zou vervangen door kunnen, mogen of willen, blijft je zin dan overeind? Geestelijke gezondheid gaat over het opeisen van je eigen autonomie. Wat wil je in je leven en hoe geef je dat vorm? Het klinkt eenvoudig maar vaak struikelen we over onze eigen angsten. Wat als we iemand afwijzen door te kiezen voor wat we willen? Keer het om: wat als je jezelf blijft afwijzen door niet te kiezen voor wat je wil? Wat is de eerste stap die je kan zetten? Tip: alles waar je energie van gaat stromen, waar je blij van wordt, zet je alvast in de goede richting.

Van slachtoffer naar spelmaker

De tweede en meest fundamentele ommekeer die je kan maken is het besef dat het leven je niet zomaar overkomt, dat je geen slachtoffer bent van de omstandigheden. Niet dat je de volledige regie in handen hebt natuurlijk, maar hoe je omgaat met wat zich aandient, daarin heb je keuze, ben jij de spelmaker. Het bepaalt voor 100% je geluksgevoel. In plaats van te blijven hangen in mistroostige gevoelens van verongelijktheid, helpt het om je telkens opnieuw de vraag te stellen: wat kan ik hieruit leren om een vrijer mens te worden? Flexibiliteit in je vastgeroeste gedachten ontwikkelen is de sleutel tot die vrijheid.

En dat kan je dus leren. Makkelijk? Niet altijd. Lonend? Altijd. Te laat? Nooit.

Wil jij ook in 2019 niet alleen goed voor je lichaam, maar ook voor je geest zorgen? Neem dan een kijkje in het aanbod van Arcturus: opleidingen in persoonlijke groei en ontwikkeling, coaching en loopbaanbegeleiding.

Op uw totale gezondheid!

 

Hilde Van Liefferinge is trainer en coach. Voor Arcturus werkt ze als loopbaancoach en als trainer in NLP en The Work of Byron Katie.

Nieuwjaarsmatinée

Op zondag 6 Januari 2019 organiseerde Arcturus een nieuwjaarsmatinée  om samen het glas te heffen op de start van een jaar waarbij we 35 jaar hartsbewustzijn binnen Arcturus vierden. 

De muzikale omlijsting werd verzorgd door Duo arabesque met Karen Peeters op harp, Kaat Vissenberg op dwarsfluit en een harpenensemble. We hebben dan ook heerlijk genoten van feeërieke klanken, virtuoze arabesques, poëtische impressies en opgewekte melodieën.

 

We danken jullie oprecht voor jullie aanwezigheid. 

Warme groeten, Eric en Ingrid Schneider.

DE VRAGEN VAN PROUST: CATHY MOSTMANS

Een Arcturus loopbaancoach kadert je professionele activiteiten binnen het grotere geheel van bewustwording en persoonlijke groei. Je job is bedoeld een expressie te zijn van jouw unieke zelf. Wat zijn jouw kwaliteiten, passies en waarden en hoe kan je daarmee een leven neerzetten dat voor jou betekenisvol is?

Ze reiken je handige technieken aan, verbazen je met hun kennis van menselijke interactie, en motiveren je in je ontwikkeling en groei. Maar hoe goed ken je de trainers en coaches van Arcturus echt? Aan de hand van een selectie vragen uit de vragenlijst van Proust graven we dieper in hun ziel. Proust beantwoordde deze directe vragen ooit in een vriendenboekje, en geloofde dat ze de kracht hadden de ware natuur van een persoon te onthullen. Dat belooft!

Deze maand zetten we coach Cathy Mostmans in de kijker.

1. Wat is je huidige gemoedstoestand?

De winter is in het land en dan merk ik dat ik wil cocoonen. Even een versnelling lager schakelen en tijd maken voor ‘hygge’. Zo’n moment van ‘pauze’ leidt dan als vanzelf tot zelfreflectie. De natuur spiegelt ons dat ook: de bomen verliezen hun bladerdek en tonen hun skelet. Datgene wat er echt toe doet, wat hen krachtig maakt en tegelijk buigzaam. Daar maak ik dan ook graag tijd voor: wat vind ik nu eigenlijk écht belangrijk in mijn leven? En welke losse blaadjes mag ik laten vallen? En net zoals de sapstroom zich onzichtbaar voorbereidt op de komende lente, geniet ik er ook van om te dromen vanuit mijn hart. Wat gaat mij volgende jaar blij en gelukkig maken?

2. Wat is de kwaliteit die je het meest bewondert in een persoon?

‘Let it go’. Sommige mensen hebben een inherent vertrouwen in het leven. Daar kan ik gezond jaloers op zijn.

3. Welke kwaliteit apprecieer je het meest in je vrienden?

Dat ze intens genieten van een boeiend gesprek waarin we de wereld en onszelf verbeteren :-)

4. Welk talent zou je graag hebben?

‘Niet durven toch doen’. Ik leg de lat graag hoog voor mezelf en daar is an sich niks mis mee, maar soms wel. Op die momenten waarop het me tegenhoudt om alvast te starten, te beslissen, iets te doen, ook al is het nog niet meteen het juiste. Dat zou ik fijn vinden. En doorheen de jaren ben ik daarin gelukkig fel in gegroeid en blokkeert ‘het goed willen doen’ me absoluut niet meer. En toch… zou ik graag zoals Pipi Langkous denken: ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan’.

5. Wat is je meest markante eigenschap?

Verbinden. Ik verbind van nature concepten met elkaar, leg linken die anderen niet meteen zien, verbind mensen met elkaar, … Ik kan het niet laten. Ook in coachingstrajecten kan ik momenten, uitspraken, … verbinden die waardevolle inzichten bloot leggen. Verbinden zit in mijn DNA denk ik ;-) En ik geniet er eigenlijk ook echt wel van.

6. Wat is je grootste angst?

Vroeger zou ik ‘dood gaan’ hebben gezegd, maar die existentiële angst heb ik ergens onderweg van me afgeschud. Confronterende vraag eigenlijk die je stelt… positief confronterend, want waar ik vroeger in mijn acties vaak werd gedreven door angst, kan ik nu niet echt antwoorden op je vraag, want ik weet dat hoe moeilijk en lastig en pijnlijk het gebeuren ook zou zijn waarvoor ik angstig ben; ik op dat moment de intrinsieke kracht heb om recht te veren. Om mijn angst onder ogen te zien, en recht in de ogen te kijken met erkenning. Ik zie dat je er bent en dat is OK, en ik kies ervoor om me niet door jou, dan wel door liefde te laten leiden. Dat heb ik dan blijkbaar de afgelopen tijd toch geleerd. Ha, fijn om dat nu te ontdekken dankzij deze vraag.

7. Wie zijn je favoriete schrijvers?

Die heb ik niet. Wel favoriete topics. Ik blijf gepassioneerd lezen over hoogbegaafdheid/hoogsensitiviteit omdat ik steeds weer diepere lagen daarin ontdek. Eigenlijk boeken die de eenvoud en puurheid van het leven en ons ‘zijn’ aansnijden, kunnen me echt boeien. Dat kan dus gaan van opruimgoeroe Marie Kondo, of de vier inzichten van de Tolteken tot de kookboeken van Pascale Naessens ;-) Ik pendel in mijn literatuur van heel praktische boeken tot spirituele werken en kan van beide erg genieten.

8. Wie zijn je helden in het echte leven?

Jongeren die struggelen en recht veren. Kinderen die in een negatieve context ‘gevangen’ zitten en erin slagen om daarin pro-actief te zoeken naar wat ze wél kunnen doen om gelukkiger en succesvoller te zijn in hun eigen leven. Gelukkig blijf ik kippenvel krijgen wanneer ik daarvan getuige mag zijn en/of eraan mag bijdragen. Het raakt me elke keer opnieuw recht in mijn hart.

9. Wat is je motto?

Doe wat je graag doet! Elke dag opnieuw.

10. Wat vind je de meest overschatte deugd?

Ik twijfel tussen nederigheid en genade. Beide kunnen ervoor zorgen dat mensen zich ‘schuldig’ gaan voelen of de ander ‘veroordelen’. Dat is m.i. een concept dat nooit geboren had mogen worden: schuld. Het houdt ons weg van zelfliefde en net dat is voor mij het begin van een gelukkig leven én een wereld waarin het fijn vertoeven is. Zelfliefde is voor mij het begin van veel moois.

11. Hoe zou je willen sterven?

Ik wil niet dood gaan. Ik wil sterven. Het proces bewust meemaken. Ik wil niet ‘plots weg zijn’ met mijn lichaam.

En … daar graag nog een paar decennia mee wachten, want ik wil in dit leven nog een paar waardevolle zaken creëren ;-)

Cathy Mostmans staat bekend als een doortastend en zeer betrokken executive coach met meer dan 10 jaar coachingservaring. Cathy leeft en werkt vanuit haar hart en verstaat de kunst om diepliggende change te begeleiden op een zeer pragmatische en tastbare wijze. Door haar ontembare leerhonger beheerst ze diverse methodieken, oude wijsheden en hedendaagse theorieën. Toch is het niet daarom dat u haar zal appreciëren als coach. Maar wel om wie ze ‘is’ – als mens én als coach. Cathy staat kwetsbaar en authentiek in elk coachingsgesprek en durft te vertrouwen op haar intuïtie. De methodieken, haar divergente denken, scherpvoelend oog en open feedback slaan de brug naar tastbare inzichten en concrete actie.

Sinds 2013 specialiseert Cathy zich in hoogbegaafdheid bij volwassenen.

Benieuwd naar meer? Neem een kijkje op www.arcturus.be

DE VRAGEN VAN PROUST: JANNIE IJZENDOORN

Ze reiken je handige technieken aan in een opleiding, verbazen je met hun kennis van menselijke interactie, en motiveren je in je ontwikkeling en groei. Maar hoe goed ken je de trainers en coaches van Arcturus echt? Aan de hand van een selectie vragen uit de vragenlijst van Proust graven we dieper in hun ziel. Proust beantwoordde deze directe vragen ooit in een vriendenboekje, en geloofde dat ze de kracht hadden de ware natuur van een persoon te onthullen. Dat belooft!

Vandaag aan de beurt: Jannie Ijzendoorn. Jannie werkt voor Arcturus als gasttrainer in de module ‘Systemische opstellingen’ binnen het kader van de opleiding Transformative Life Coaching 2 (TLC 2).

Na haar opleiding Maatschappelijk Werk maakte zij kennis met NLP en raakte zo enthousiast dat ze begon met de opleiding tot Practitioner in NLP. Dat enthousiasme bleef en inmiddels is zij sinds 2001 internationaal gecertificeerd NLP senior trainster. Zij is eigenaar van het Nederlandse NLP-opleidingsinstituut Smara Opleidingen vlakbij Rotterdam. Daar geeft zij zelf ook trainingen en individuele therapie en coaching en begeleidt zij intervisiegroepen. Zij werkt o.a. voor Achmea, Radar Vertige, UWV, Gemeente Dordrecht en Second Care.

1. Wat is je huidige gemoedstoestand?

Ontspannen. Twee collega’s zijn bezig met het rooster voor de komende jaren en dat geeft rust. Fijn te merken dat ik steeds meer kan loslaten.

2. Wat is de kwaliteit die je het meest bewondert in een persoon?

Compassie, relativering, dankbaarheid en doorzettingsvermogen.

3. Wat vind jij één van je grootste verwezenlijkingen?

Mijn eigen ontwikkelingsproces, mijn groei en als gevolg daarvan Smara Opleidingen. Als kind opgegroeid in een gezin waar veel pijn, agressie, trauma en machteloosheid was. Ik heb gekozen voor de weg naar Heelheid en ben daar blij, trots en dankbaar voor.

4. Wie zijn je favoriete schrijvers?

Chaim Potok, Ken Wilber, Tommie Wieringa, Ken Follet, Haruki Murakami en nog velen. Ik houd heel veel van lezen en naast romans ook informatieve boeken. Prachtig boek vind ik “God is een werkwoord” van Rabbi Cooper.

5. Wie zijn je helden in het echte leven?

Voor mij is ieder mens een mooi verhaal. Helden vind ik mensen die ondanks omstandigheden die veel van hen vragen, toch blijven geloven in de liefde, gaan voor het leven, gaan voor verbondenheid, gaan voor ontwikkeling, blijven genieten van het leven: Nelson Mandela, Ingrid Schneider, Eric Schneider, Nick Vujicic, Stephen Hawking en nog velen.

6. Wat is je motto?

Zing, vecht, huil, bid, lach en bewonder!

7. Wat is bij jou een erg dominante eigenschap?

Alles zelf willen kunnen. Het gaat steeds beter om te vragen. Systemisch gezien is er sprake van parentificatie. Ik heb me lang verantwoordelijk gevoeld voor het welzijn van anderen en dat heeft er voor gezorgd dat ik het moeilijk vond om te delegeren.

Gaat steeds beter. Joepie!

8. Wat is je grootste angst?

Tsja, eigenlijk geen idee. Het enige dat ik voel, dat de mensen waarvan ik houd iets overkomt.

9. Welk talent apprecieer je het meest in je vrienden?

Betrouwbaarheid, eerlijkheid, humor, plezier hebben in het leven, uitdagingen aangaan, doorzettingsvermogen.

10. Welk talent zou je graag hebben?

Piano kunnen spelen en klassiek zingen.

11. Hoe zou je willen sterven?

Met dankbaarheid in mijn hart en verwonderd/bewonderd openstaan voor dat wat komt!

Jannie vindt het fijn om met anderen, individueel en in groepsverband, te ervaren hoe wij allemaal, onder andere door NLP, authenticiteit en autonomie kunnen ontwikkelen. Vanuit haar werk als trainer en therapeut draagt zij heel graag haar steentje bij aan het creëren van een liefdevolle samenleving.

Jannie specialiseerde zich als  Master NLP Trainer, Transpersoonlijke senior Coach en Counselor, therapeut, Familie-en Organisatieopsteller, Systemic Ritual faciliteerder, werken met Karakterstructuren, relatietherapie en Lichaamsgericht werken.

Benieuwd naar meer? Neem een kijkje op www.arcturus.be

Transformatie – een innerlijk schoonmaakproces

 

Je bent niet tevreden met hoe je leven verloopt. En je weet dat je zo niet verder wil. Hoe je dat gaat doen, weet je nog niet. Maar wat je al wel duidelijk is, is dat je geen herhaling van hetzelfde wil. Je wil niet dezelfde soort job, je wilt niet dezelfde soort relatie. Dit besef komt meestal door een groot verlies. Je geraakt je baan kwijt, je relatie wordt beëindigd, je krijgt een ziekte, … Je zit in een crisis en je beseft dat dit niet meer voor je werkt. Dit moment is dé start van je transformatieproces. Plotseling weet je dat je leven moet geleefd worden!

Daar sta je dan, aan het begin van een mooie, maar moeilijke reis. En wat nu?

Je weet waar je bent en je weet ongeveer waar je wilt geraken. Maar daar tussenin ligt een heel groot onbekend terrein. Je begint uit je oude fundament te stappen, dat niet meer voldoet, maar het nieuwe fundament is er nog niet. Wat volgt is dan heel wat onzekerheid.

Je moet in beweging komen, je aandacht verschuiven van de buitenwereld naar je binnenwereld en van je toekomst en verleden naar het nu. Oplossingen liggen niet in wat je al kent, want dan blijft alles zoals het was. Je moet leren vanuit je hart en je intuïtie te gaan leven en de antwoorden in jezelf te zoeken.

In deze fase van onzekerheid kunnen heel wat emoties naar boven komen, zoals angst voor wat er zal komen, woede over hoe het was of diepe eenzaamheid, verwarring of betekenisloosheid. De kunst is om er ruimte aan te bieden, ze te voelen, er contact mee te maken, zonder er een oordeel over te hebben of ze af te wijzen. Het zijn gevoelens die vaak je leven lang niet gevoeld konden worden. Je bent niet gezien, niet gehoord, niet gevoeld. Je kunt daar voor altijd verdrietig of boos over blijven, of die rol voor jezelf gaan vervullen.

Transformatie is niet-oordelend, zuiver aanwezig zijn vanuit je hart. Je emoties leren (h)erkennen en ruimte geven zodat ze je naar een diepere laag van je bewustzijn brengen en meer in contact komt met je ziel.

Tijdens dit proces kom je jezelf echt tegen. Je moet je eigen demonen gaan bevechten, heel krachtig en sterk, maar met liefde. Je demonen zeggen dat je niks waard bent, of dat je hier nooit meer uit komt. Ze willen dat je opgeeft, en toch weer terugvalt op hetgeen veilig en vertrouwd is, of dat je nog harder gaat werken om de liefde te krijgen die je verdient. Observeer ze, nodig ze uit in je bewustzijn. Het kan periodes opleveren van heel veel inzicht.

Soms kan deze fase je leiden tot een breekpunt. Je ontdekt opeens dat je ideeën over het leven niet waar zijn, of dat je mensen met je eigen afweersystemen hebt uitgesloten, of dat je zo hard hebt moeten vechten om je veilig te voelen. Dit besef kan je letterlijk helemaal door elkaar schudden. Je moet de dingen die je geen vreugde en voldoening geven elimineren uit je leven. Maar vaak is dat net je hele basis, alles wat je kent en waar je je hele leven lang al hebt op vertrouwd. Dit “loslaten” kan heel heftig zijn en dat is ok en nodig. Zolang je dit toelaat en niet oordeelt, mild voor jezelf bent en liefdevol naar jezelf kijkt.

Tijdens je transformatie kun je terecht komen in de zogenaamde ‘wachtstand’. Geen gemakkelijke fase. Je voelt je potentie, maar tegelijkertijd kan je ze nog niet manifesteren. Je kan je nieuwe bewustzijn nog niet vertalen naar de buitenwereld. Bekijk dit niet als stilstand. Al je nieuwe bewustzijn neemt de tijd om te ‘settelen’, in te dalen. Je begint te belichamen wat je hebt geleerd.

Dit vraagt heel wat moed. Je moet over de juiste middelen beschikken om te weten wat je moet doen om op een goede manier door de transformatie te gaan. Bij iedere stap moet je bewust leren kiezen. Ieder inzicht is een aanwijzing die je kan opvolgen. De nieuwe weg is meestal de richting die onveilig voelt, onbekend, of spannend. Wees er je eigen wegwijzer. En als er angst opkomt, geef die dan de ruimte (erken hem, voel hem), maar laat hem niet plaatsnemen op jouw bestuurdersplek.

Het is daarom heel erg belangrijk dat je de weg naar transformatie niet alleen gaat. Iedereen, zonder enige uitzondering, heeft hierin hulp nodig. Je omringt jezelf met diegenen die al een stapje verder staan in dit proces. Zij kunnen jou helpen je eigen kracht te ontwikkelen, je eigen autonomie te creëren, je eigen authenticiteit te eren. Essentieel hierin is dat je in verbinding komt met anderen, zonder afhankelijk te worden van hen. Een valkuil waar je steeds aandachtig voor moet blijven. Maar op de weg die je al hebt afgelegd, zal je jezelf en anderen, vanuit steeds meer liefde en hart kunnen helpen.

Vanuit ontwikkelingsperspectief geeft NLP ons de nodige tools om op de juiste, creatieve manier door de transformatie te gaan met een maximum aan vervulling, liefde en vrijheid.

Door bewust te blijven oefenen om vanuit je hart te leven, gaat je binnenkant meer en meer beginnen matchen met je buitenwereld. Je gaat aantrekken wat je het liefste wil.

Door je demonen onder ogen te zien, ontdek je waar je jezelf hebt tegengehouden. Door je hoofd, hart en je acties in lijn te brengen met het universum ga je creëren in plaats van overleven. En dan?

Dan begint er een nieuwe transformatie, waarin je weer dieper afdaalt en misschien weer dezelfde fasen doorloopt, maar dan anders. In ieder geval doe je het dan met meer liefde voor jezelf en meer vertrouwen in de uitkomst. En dat is de schoonheid van transformatie. Het is een oneindig proces, maar liefdevol en vanuit je eigen kracht!

 

door An Van Dessel

DE VRAGEN VAN PROUST: HILDE VAN LIEFFERINGE

Ze reiken je handige technieken aan in een opleiding, verbazen je met hun kennis van menselijke interactie, en motiveren je in je ontwikkeling en groei. Maar hoe goed ken je de trainers en coaches van Arcturus echt? Aan de hand van een selectie vragen uit de vragenlijst van Proust graven we dieper in hun ziel. Proust beantwoordde deze directe vragen ooit in een vriendenboekje, en geloofde dat ze de kracht hadden de ware natuur van een persoon te onthullen. Dat belooft!

Vandaag aan de beurt: Hilde van Liefferinge. Als trainer geeft Hilde binnen Arcturus les in de opleidingen NLP Practitioner, NLP Explorer en de nieuwe opleiding The Work of Byron Katie, die binnenkort start.

1. Wat is je huidige gemoedstoestand?

Het zijn zeer intense weken momenteel. Ik bevind me ergens op de grens tussen woelige onrust en diep vertrouwen, en bovenal immense dankbaarheid. Dat heeft er alles mee te maken dat mijn vaders leven op dit moment zeer fragiel is, na een derde hersenbloeding. Ik ben blij voor elke dag dat hij er nog is.

2. Wat is de kwaliteit die je het meest bewondert in een persoon?

Ik hou van mensen met een oprecht, open en warm hart. Die bewust kwetsbaar en eerlijk met zichzelf in het leven staan.

3. Wat vind jij één van je grootste verwezenlijkingen?

Ik vind elke kleine verwezenlijking iets groots hebben. Iemand raken door jezelf heel ‘raakbaar’ op te stellen, door je hart te openen en echt aanwezig te zijn, in een training, coaching, of gewoon in het dagelijkse leven… Dat geeft mij een gevoel van grootsheid. Omdat je tegelijk ook voelt dat dit niet uit je kleine persoontje komt, maar gewoon het leven is dat je toelaat door je heen te stromen. Als je zelf niet in de weg gaat staan, wordt er veel meer mogelijk.

4. Wie zijn je favoriete schrijvers?

Ik hou van het juiste boek op het juiste moment. Soms staan boeken jaren in mijn kast voor ik ze lees. Om dan ineens binnen te knallen en dingen in beweging te brengen. En daarbij gaat het zowel om klassiekers uit de wereld van persoonlijke ontwikkeling, zoals destijds Eckhart Tolle, Deepak Chopra of Byron Katie. Of ook Eric Schneider heeft me jaren geleden via zijn boek bij NLP gebracht, wat een nieuw hoofdstuk in mijn leven inleidde. Maar ik hou ook heel veel van fictie, het liefst van al met oud, ietwat barok taalgebruik. En ook graag van Nederlandstalige origine. De keuze van woorden werkt rechtstreeks in op mijn gevoel. In een vertaling is dat niet altijd het geval. Ik hou bijvoorbeeld van onze Vlaamse klassiekers, Stijn Streuvels, Hugo Claus, Louis Paul Boon,… Boeiende tijdsdocumenten ook om onze ‘volksgeest’ beter te begrijpen.

5. Wie zijn je helden in het echte leven?

Mijn zoon. Zonder reden en om alle redenen samen. Daarnaast ook elk mens die de moed vindt om zichzelf heruit te vinden, ondanks en dankzij alles.

6. Wat is je motto?

Ooit maakte ik van mijn naam voor de grap een acroniem: HILDE – Happy In Life Despite Everything. Ik heb het (nog) nergens voor gebruikt, maar eigenlijk dekt die vlag de lading wel. Wat er ook gebeurt, hoe hard het leven soms ook beukt of gebeukt heeft, leer daarin je geluk te vinden. Ik geloof dat geluk onze ware natuur is. Dat uit zich in lachen, huilen en alles daartussenin. Het is niet zozeer een emotionele toestand maar eerder een basishouding. Ik noem het ‘bewust optimisme’. Dat is een actief werkwoord. Het begint met aanvaarden, het eindigt met veranderen, en dan opnieuw, in een cyclisch proces. Het alternatief, klagen en zagen, lijkt soms makkelijker, maar kan je ook zien als een vorm van energetische vervuiling. Ziekmakend voor jezelf en voor je omgeving.

7. Wat is bij jou een erg dominante eigenschap?

Ik heb nogal een neiging tot analyseren. Ik had 10 jaar een academische job en daarvan ben ik nog steeds aan het afkicken. Maar ik ben echt al aan de beterhand. Het wordt steeds meer een troef om het beste van 2 werelden te combineren: weten met het hoofd en weten met het hart. Ik zoom vaak in en uit. Ik hou ervan kleine details te verbinden met het grotere geheel, overal verbanden en logica in te zien, ook al is die op het eerste gezicht onzichtbaar.

8. Wat is je grootste angst?

Dat de dood haar meest natuurlijke chronologie niet respecteert. Los daarvan vind ik angsten zeer dankbaar werkmateriaal. Gelukkig hebben we angsten, zo hebben we ook voldoende motivatie om vrij te zijn.

9. Welk talent apprecieer je het meest in je vrienden?

Er simpelweg zijn. Mekaar liefdevolle ruimte geven, zonder oordeel. Soms met woorden, soms zonder woorden.

10. Welk talent zou je graag hebben?

Organisatietalent. Ook al heb ik wel al een en ander georganiseerd, al die praktische beslommeringen kosten mij meer moeite dan mij lief is. Daardoor stel ik soms meer uit dan ik wil.

11. Hoe zou je willen sterven?

Lachend, omringd door wie ik liefheb. En iedereen die meelacht, omdat alles perfect was zoals het was. Om het leven te vieren, inclusief de dood.

Hilde is gepassioneerd door het begeleiden van mensen op hun pad naar een steeds vrijer leven. Innerlijke kracht, zelfrealisatie en levensvreugde staan daarin centraal. Mensen in contact brengen met zichzelf en hun diepste verlangens. Beweging creëren op de dunne grens tussen droom en realiteit en daarin steeds meer opties leren ontdekken en vertrouwen vinden. Je leven zin leren geven door wie je ten diepste bent helemaal te integreren in wat je doet.

Benieuwd naar meer? Neem een kijkje op www.arcturus.be

Kiezen voor je talent – een gesprek met Luk Dewulf

Luk Dewulf, talentcoach en auteur van boeken zoals “Ik kies voor mijn talent” en “Stop burn-out”, pleit voor een positieve revolutie met “talent” als uitgangspunt. Zijn missie is om mensen, die zich niet bewust zijn van hun vermogen, te helpen keuzes te leren maken. Om mensen te laten inzien dat ze het stuur in handen van iemand anders hebben gegeven. Om mensen te helpen zich bewust te worden van hun eigen talenten. Dat is zijn drijfveer, daar ligt zijn passie. Hij houdt ervan om op een podium te staan, mensen aan het lachen te brengen en hen diep te raken. Op persoonlijk vlak ligt zijn passie vooral bij het gelukkig maken van zijn kinderen. Zo veegt hij bijvoorbeeld voor 1 van zijn zonen het fietszadel af voor hij vertrekt. Een kleine daad, maar mooi familiemoment tussen vader en zoon. Hij zoekt het in de kleine dingen, zo is ook lekker koken 1 van zijn energiebronnen.

We nodigen Luk uit voor een presentatie op onze loopbaanbegeleidingsdag en bekijken samen talent vanuit ontwikkelingsperspectief en vanuit loopbaanbegeleiding.

Het verschil tussen “een talent” en “een talent in actie”

De eerste vraag die Luk stelt als spreker op lezingen, is “Wie van u heeft veel talent?”.

Er gaan dan vaak spontaan een heleboel handen in de lucht. Maar wat is nu juist de definitie van talent? Is het een bepaalde activiteit waarin we uitblinken? Iets wat we heel goed kunnen?

“Nee, dat is niet mijn definitie”, zegt Luk. “Talent heeft een vierdimensionale betekenis. Eerst en vooral is het elke activiteit in je leven die je moeiteloos doet en jou voldoening oplevert. Ten tweede vliegt de tijd. Er is een zekere flow. Je gaat zodanig op in de activiteit dat elke vezel in je lichaam erbij betrokken is. Een derde belangrijke voorwaarde is dat het je batterijen oplaadt. En tenslotte kan je voor 100% authentiek jezelf zijn. Een makkelijk trucje hiervoor is om eens stil te staan bij de laatste week. Kijk naar elk moment waarin de tijd is gevlogen, dan ben je authentiek bezig geweest.

Een rode draad bij het talentenverhaal zijn positieve emoties. Je talenten kunnen inzetten laat je hier en nu positieve emoties ervaren, geeft je dus een onmiddellijk effect. Je zal je in elke taak beter kunnen gaan inzetten. Je krijgt letterlijk een breder gezichtsveld en gaat je meer richten op anderen. De positieve emoties gaan we opslaan als voorraden, zodat we weerbaarder worden in moeilijkere tijden. Kiezen voor talent heeft dus ook een duurzaam effect.

Maar mensen worden zich pas bewust van hun talent als een ander dat voor hen benoemt. Het is dus een relationeel begrip. Het moet benoemd worden “in het moment”, vanuit de buik. Er moet een soort “raken aan een verlangen” zijn.

Mijn wens is dat elk kind tussen 2,5 en 18 jaar 1 keer in zijn leven zo’n opmerking krijgt. Dat kan een groot moment van bewustwording zijn voor dat kind!

Ook in loopbaanbegeleiding ligt hier een grote uitdaging. Soms is er nood aan verandering van omgeving om tot echte inzichten te komen. Het is daarbij cruciaal om de juiste begeleider naast jou te hebben, die je hierbij kan helpen. Een mooie methode die ik zelf graag gebruik, is experimenteren. In plaats van 1,5u te praten over wat er zou kunnen gebeuren, gewoon kleine experimentjes gaan doen om te kijken waar je batterijen van gaan opladen.

Een “talent in actie” is een talent dat zichtbaar wordt. Het is je talent + gedrag + context. Een belangrijke nuance die veel meer aandacht zou moeten krijgen in onderwijs en in loopbaanbegeleiding. Mensen baseren vaak hun talent op basis van resultaten. Ze ontkennen dus ook vaak talent omdat ze nog geen resultaten ervan hebben gezien. Dit is geen correcte benadering. Het talent kan zeer zeker aanwezig zijn, maar het is misschien nog geen talent in actie.”

Een talent in actie versus een competentie

“Een competentie is gedrag + context. Het is het gedrag zoals je dat verwacht in een bepaalde situatie. Je kan dus een competentie hebben dat geen talent is. Bijvoorbeeld: op een werkvergadering wordt gevraagd wie het verslag zal schrijven. Niemand biedt zich aan. Uit verantwoordelijkheidsgevoel doe jij dat dan wel, ook al weet je dat dit echt zwoegen zal zijn voor jou. Dan is het schrijven van verslagen geen talent, maar een competentie.

In het bedrijfsleven worden profielen geselecteerd op basis van een competentie lijst. Dit is voor mij veel te beperkt. Ik ben een sterke voorstander van het toevoegen van de energetische lagen in selectieprocedures. Het belang van een geluksgevoel, de tijd doen vliegen, de batterijen opladen, zijn essentieel. Ook binnen loopbaanbegeleiding zou dit onderscheid duidelijk gemaakt moeten worden. Een aanrader om te gebruiken is onder meer de VIA Strengths Questionnaire. Hiermee werk je meer op zingeving en waardenniveau.

Zelf ontwikkelden wij “mytalentbuilder.com”, een online tool voor het in kaart brengen van je talent. We gebruiken een referentiekader van 39 talenten, die grotendeels gebaseerd zijn op gedrag. De talenten zijn opgedeeld in 5 domeinen. Het domein waar de meeste talenten in liggen, daar ligt je kracht. Zoek complementariteit tussen de talenten, maak talent relationeel.”

Een belangrijk verschil in het kader van loopbaanbegeleiding en carrièrekeuzes

“Stel je eens voor, je wint een “Win for life”? Wat zou je dan allemaal doen? Het antwoord is vaak: genieten, dingen die ik graag doe, … Waarom wachten? Doe het NU! En zeker in je loopbaan. Maak je keuzes niet vanuit je hoofd. Je hoofd is de gevangenis voor de oplossing van je problemen.

Als we kijken naar het steeds groter wordende fenomeen van “burn-out”, zien we 2 dynamieken. Je talenten gaan in overdrive bij stress, bijvoorbeeld de bezige bij, de foutenspeurneus, de ja-zegger. De fysieke spanning in je lichaam is het resultaat van verwachtingen waar je niet wil of kan aan voldoen. Met als gevolg dat veel mensen ver over hun grenzen gaan. Een tweede luik is de relationele vechtdynamiek. Dat betekent dat iemand binnen jouw organisatie jou ziet op een manier die je zelf niet wilt. Dit geeft je een gevoel van onrecht, van niet-gezien worden, niet-erkend of gewaardeerd worden. Dit leidt tot piekergedrag, dialogen in je hoofd over frustraties in je werkomgeving. Je moet die ander duidelijk maken dat hij of zij moet veranderen. En hoe meer je dat probeert, hoe minder dat lukt. De oplossing zit niet in het verzet. Je moet niet iemand willen veranderen. Een mogelijke oplossing als coach hierin, is het circulaire gesprek. De bereidheid vinden om samen te spreken. De beelden in het hoofd van de anderen worden dan opgeschreven en gedeeld. Elke doorbraak is beter dan energieverlies.”

Wij danken Luk voor zijn mooie uiteenzetting en wensen hem nog veel succes!

DE VRAGEN VAN PROUST: GERDA CUYPERS

Ze reiken je handige technieken aan in een opleiding, verbazen je met hun kennis van menselijke interactie, en motiveren je in je ontwikkeling en groei. Maar hoe goed ken je de trainers en coaches van Arcturus echt? Aan de hand van een selectie vragen uit de vragenlijst van Proust graven we dieper in hun ziel. Proust beantwoordde deze directe vragen ooit in een vriendenboekje, en geloofde dat ze de kracht hadden de ware natuur van een persoon te onthullen. Dat belooft!

Vandaag aan de beurt: Gerda Cuypers, kindercoach en gecertificeerd NLP-trainer in de vernieuwde opleiding tot Kindercoach bij Arcturus.

1. Wat is je huidige gemoedstoestand?

‘Tevreden, dankbaar en leergierig’

2. Wat is de kwaliteit die je het meest bewondert in een persoon?

‘Ik bewonder in anderen vooral discipline, volharding, trouw en gelijkmoedigheid.’

3. Wat vind jij één van je grootste verwezenlijkingen?

‘Eén van mijn grootste verwezenlijkingen: ik heb de durf en de moed kunnen opbrengen om te kiezen voor wat ik echt graag doe in dit leven.’

4. Wie zijn je favoriete schrijvers?

‘Marianne Frederikson, Isabel Allende, Karen Blixen, Philippe Claudel, Paolo Cognetti, Frederic Lenoir, … en uit de iets oudere doos: Frans Van Isacker. Ik kan ook nog altijd erg genieten van “Pallieter” van Felix Timmermans!’

5. Wie zijn je helden in het echte leven?

‘Viktor Frankl, Nelson Mandela, Martin Gray, … en vooral ook zoveel “gewone” en onbekende mensen die onvoorwaardelijk liefdevol in het leven staan.’

6. Wat is je motto?

‘Mijn motto: propter gaudiam.’

7. Wat is bij jou een erg dominante eigenschap?

‘Een erg dominante eigenschap: grote bezorgdheid en betrokkenheid voor al wie mij lief is en ik heb een grote kring rondom mij!’

8. Wat is je grootste angst?

‘Mijn grootste angst is dat mijn kinderen/kleinkinderen voor mij zouden sterven.’

9. Welk talent apprecieer je het meest in je vrienden?

‘Bij mijn vrienden waardeer ik het meest dat zij eerlijk zijn.’

10. Welk talent zou je graag hebben?

‘Talenten die ik graag zou hebben zijn muzikaal talent en tekentalent, dat zou gewoon plezierig kunnen zijn!’

11. Hoe zou je willen sterven?

‘Ik zou dankbaar willen sterven en daarvoor oefen ik alle dagen!’

Gerda werkt als kindercoach en als gecertificeerd NLP-trainer in de kindercoachopleiding. Ze ontwierp haar eigen versie van NLP-Spelenderwijs en is bezig deze in boekvorm om te zetten. Ze ziet het als haar levensopdracht om kinderen en jongeren zodanig in hun kracht te zetten dat ze het leven kunnen ervaren als een liefdevol geschenk vol kansen en uitdagingen en ze steunt hierbij op zeer veel ervaring en een zeer grote deskundigheid. “Zorgen voor kinderen en teachen, daarvoor ben ik geboren” zegt ze zelf.

Benieuwd naar meer? Neem een kijkje op www.arcturus.be

Wees de held in je eigen leven – Leef vanuit je talent!

1 oktober 2018

Als het op leven vanuit je talent aankomt, kunnen wij nog wat van dieren leren. Van vogels bijvoorbeeld. Zing jij zoals je écht gebekt bent? Lees het in deze blog. Over ontdekken, loslaten en durven.

Elk vogeltje…

‘Kon ik maar zingen…’, denk ik wel eens als ik op de radio een stem hoor passeren die mijn botten raakt, kraakt. Dan lijkt het leven simpel. Je zet je keel open en mensen worden blij. Het is duidelijk waar je goed in bent. ‘Wat een talent!’ zegt men dan. ‘Daar moet je iets mee doen’.

Niet elke vogel is evenwel een nachtegaal. Een arend vindt er wellicht geen fluit aan, aan al dat melodieuze gedoe. Hij denkt ook niet: ‘goh, laat mij eens een toonladder proberen, wie weet springt de vis dan gewoon omhoog in mijn bek.’ Hij blijft doen waar hij goed in is, wijds en scherp, snel en krachtig. Hoe eenvoudig lijkt het leven als je zonder aarzelen doet waar je voor gemaakt bent.

Wij denken

Van vogels weten we dat ze zingen zoals ze gebekt zijn. Al pretenderen wij mensen hetzelfde, in de praktijk blijkt dat toch niet zo simpel, gewoon jezelf zijn. Wij denken. En twijfelen. Piekeren. Durven niet.

Velen van ons kunnen van alles iets en van niets alles. Een gevolg onder meer van onze ‘brede’ vorming in ons ‘algemene’ onderwijssysteem. Iets waarover Einstein zei: ‘Iedereen is een genie. Maar als je een vis beoordeelt op zijn capaciteit om in een boom te klimmen, zal hij zijn leven lang geloven dat hij dom is.’

Zin vs materieel succes

Het meest logische zou zijn dat elke mens professioneel werkt vanuit zijn ‘talent(en)’. Vanuit datgene wat hij zowel goed kan als graag doet. Vanuit datgene waarvan hij voelt dat hij er zichzelf in kan ontwikkelen en groeien als mens. Of dat nu liedjes zingen, nagels lakken, bruggen bouwen of een land regeren is. Leven vanuit je talent geeft niet alleen zin om te werken, het geeft ook een gevoel van zin en betekenis aan je leven. Je neemt jouw unieke plek in en levert een bijdrage aan het geheel die niet door iemand anders op exact jouw unieke manier kan worden ingevuld.

Helaas is onze economie anders georganiseerd. Door succes te definiëren in vooral materiële termen, komen we er uiteindelijk vaak toe werk- of studiekeuzes te maken vanuit een economische logica, veeleer dan vanuit een talentenlogica. Waarin vind ik makkelijk werk, eerder dan welk werk past bij mij?

Je talenten ontdekken

Het komt er dus op neer op zoek te gaan naar jouw unieke talenten. Wat maakt jou jou? Dat kan op vele manieren. Soms zijn vragen als: ‘waar ben je goed in, wat geeft jou energie, waar word je blij van?’ al voldoende om beweging te brengen in stilstaand water.

Soms heb je er zelf geen flauw idee van waar je goed in bent. Je ziet overal talent rondom je, maar bij jezelf… jij doet maar wat, zeg je. In dat geval is het nuttig even de volgende oefening te doen. Neem een papiertje en schrijf er een naam op van iemand naar wie jij opkijkt. Iemand die jou raakt. Dat kan een publiek figuur, een collega of je eigen kind zijn. Daaronder schrijf je 10 eigenschappen neer van die persoon die maken dat je hem/haar bewondert. Hij/zij is…, heeft…, kan…, Laat je helemaal gaan. Noteer daarna dezelfde lijst opnieuw, maar verander het onderwerp. In plaats van hij of zij schrijf je ‘ik’. Ik ben…, heb…, kan… met exact dezelfde eigenschappen. Ga even na wat dat met je doet. Kan dat misschien ook kloppen?

Als jij door iemand geraakt wordt, is dat omdat jij iets van die persoon herkent in jezelf. Talent is, zoals zowat alles anders, ook iets dat we vaak projecteren op anderen. Kijk maar hoe onze samenleving zogenaamde helden vereert. Zolang ze presteren weliswaar. Hoe zou het zijn om de held in je eigen leven te zijn?

Durf vs externe zekerheid

Eens je je talent(en) kent, is de volgende vraag natuurlijk hoe je die kunt neerzetten. Of durft neer te zetten. Het verschil tussen een kunstenaar en een schaduwkunstenaar is durf, zegt Julia Cameron. En we zijn allen potentiële kunstenaars. Elk van ons bezit een kunde, een kunst, waarmee je een glimlach op een ander wezen, mens, dier, plant, kunt toveren. Het ware ontwikkelen van je talenten zit dus niet alleen in het ontdekken van waar je goed in bent en waar jouw hart van uit je borstkas springt, maar ook en vooral in het durven vormgeven van dat talent. In het durven jouw unieke plek in te nemen. Of je nu 25 of 75 bent.

Dat vergt wat moed. Moed om te durven loskomen van wat je altijd hebt gedaan. Het comfort van zogenaamde ‘zekerheid’ is iets wat ons vaak tegenhoudt. We houden van ‘vast’. Een vaste job, een vaste relatie, een vaste levensstandaard,… Vaak blijkt echter dat hoe meer we willen vastgrijpen rondom ons, hoe meer we onszelf ook vastzetten en leven vanuit angst, controle en (on)macht. Diep vanbinnen weerspiegelt het enkel een innerlijke onzekerheid. Wat is in godsnaam ‘zeker’?

Ontwikkelen van innerlijke zekerheid

Het pad naar leven vanuit je diepste verlangens en talenten is dus een pad dat evenzeer naar binnen als naar buiten leidt. Het is jezelf tegenkomen. Je oude, geconditioneerde zelf, dat jarenlang vanalles heeft geloofd en gedaan, steevast vanuit de norm van een ander. Omdat ‘men’ ooit zei dat jij wel voor dit of dat zou dienen of net niet goed genoeg was voor dat of dit. ‘Doe maar gewoon, dat is al gek genoeg.’ ‘Niet te hoog van de toren blazen.’ ‘Van lucht kan je niet leven.’ ‘Ga maar voor een écht diploma.’ ‘…’

Leven vanuit je talent is een pad van loslaten van het verlangen naar externe zekerheden en het ontwikkelen van een innerlijke zekerheid. Wetende dat jij uniek bent en tegelijk ook verbonden met alles en iedereen rondom jou. En dat jouw bijdrage even nodig is om het geheel ‘heel’ te maken.

Leven vanuit je talent is bezield leven. Leven vanuit je passie, dat waar jij hier voor bent. Vliegen. Duiken of zingen. Zoals die arend en die nachtegaal, maar dan bewust. Zo stroomt het leven door je heen, raak je anderen recht op die plek waar je hen stimuleert om hetzelfde te doen: leven vanuit hun diepste zelf. De cirkel is altijd rond.

 

Hilde Van Liefferinge is trainer en coach. Voor Arcturus werkt zij als loopbaancoach en geeft zij trainingen in NLP en The Work of Byron Katie.

Wil jij ook graag je talenten ontdekken en in de wereld zetten? Maak een afspraak met een van onze loopbaancoaches. Arcturus is een erkend loopbaancentrum, je kan bij ons terecht met VDAB-loopbaancheques (40 euro voor 4 uur coaching). Meer info… 

Week van het hart 2018

Het hart, onze motor, onze kracht.

Hart- en vaataandoeningen zijn nog steeds doodsoorzaak nummer 1 in de Westerse wereld. De oorzaken van deze aandoeningen zijn niet altijd van medische aard. Helaas stellen we vast dat de primaire reden vaak te zoeken is in de gevoelsbelevenis.

Naar aanleiding van “Week van het hart”, staan we 7 dagen lang samen stil bij “Emoties” en wat ze betekenen voor “ons hart”. Hebben emoties invloed op de werking van ons hart? Als we onze emoties kunnen leren beheersen, heeft dit dan een positieve invloed op onze gezondheid? Zijn emoties slecht of goed? Zijn onze emoties wie we zijn, of kunnen we hierin ook groeien en leren? En kan Arcturus je daar bij helpen?

Er zijn 5 basisemoties die we kunnen voelen en meten: blijheid, boosheid, verdriet, angst en liefde. Emoties zijn een pure vorm van bewegende kracht. Het woord zegt het zelf: “e-motions”. We bestempelen emoties vaak als goed of slecht. Blijheid en liefde zijn “positieve gevoelens” die we graag ervaren. “Negatieve gevoelens” zoals boosheid, verdriet en angst gaan we liever uit de weg. Maar horen we dan wel wat ons lichaam ons wil zeggen? Elke emotie heeft een duidelijke boodschap en moet dus gehoord EN gevoeld worden.

Laat ons beginnen met zo’n “positief” gevoel: BLIJHEID.

Als we blij zijn, wat voelen we dan? We worden opgewonden, we krijgen een warm gevoel, soms huilen we zelfs van geluk? Wat doet dat precies met ons? Wat is de boodschap die ons lichaam ons wil geven?

De functie van de emotie blijdschap is “opladen”. Blijdschap ontwikkelt de energie om levenslust te krijgen en te behouden. Door blij te zijn, laad je op en ben je beter in staat toekomstige uitdagingen het hoofd te bieden. Communicatie met jezelf en anderen verloopt vlotter en duidelijker. Alleen maar positief, zou je dan denken.

Toch zijn er veel mensen die bang zijn voor hun blijdschap. Blijdschap, voorspoed en geluk kun je immers ook weer verliezen. Is het dan niet makkelijker om het niet te ervaren in plaats van het weer af te moeten geven?

Sommige mensen voelen zich ook schuldig over het ervaren van blijdschap of willen niet als “opschepper” bestempeld worden. Als een naaste, een ouder of broertje of zusje, zelf minder blijdschap in zijn leven ervaart, wordt jouw eigen gevoel vaak onderdrukt door dat van schuld of angst voor jaloezie.

Het leven wordt dan een emotionele achtbaan. Zodra we een beetje vreugde ervaren, maken we ons al zorgen over het diepe dal dat onvermijdelijk zal komen. In plaats van te genieten van geluksmomenten, zijn we er juist bang voor. Psychologen noemen dit verschijnsel “fear of happiness”, niet gelukkig durven te zijn. Zo kan de emotie “blijheid” dus een angststoornis worden. En angst doet het risico van ziekte van de kransslagaderen aanzienlijk toenemen.

TIP: Laat het kind in je naar boven komen!

Weet je nog, als kind, toen blijheid nog gewoon spontaan kwam? Als volwassene ben je meer en meer op je verstand gaan vertrouwen. Kiezen met je hart, ben je eigenlijk uit het oog verloren. Dus, probeer vandaag eens je kleine ik van vroeger naar boven te halen. Reageer spontaan en zonder nadenken: Ja, dat vind ik leuk! Klaar!

Laat ons nu eens kijken wat “angst” met ons hart kan doen.

Angst is een emotie die wordt veroorzaakt door een waargenomen of ervaren bedreiging, die meestal leidt tot het vermijden ervan.

De functie van de emotie angst is ons in beweging te brengen naar veiligheid. Als je angst effectief benut, denk je extra goed na, wordt je waarnemingsvermogen scherper, neemt je gevoeligheid toe en groeit je lichamelijke vermogen gigantisch. Angst is dus een noodzakelijke emotie die ons beschermt voor gevaren. Maar als angst er niet mag zijn of onderdrukt wordt, wordt deze meestal juist groter. Alles wat je uitsluit, krijgt meer macht. We ontwikkelen angst voor onze angst.

Angst en chronische stress-patiënten lopen meer risico op cardiovasculaire problemen door een constante verhoogde hartslag, bloeddruk en overmatige blootstelling aan cortisol. Zo neemt dus de kans op een beroerte of hartinfarct aanzienlijk toe.

De emotie “angst” heeft dus een duidelijke impact op ons hart en onze gezondheid. Hoe je met een situatie omgaat, gaat bepalen of je een ervaring opslaat als gezonde of ongezonde angst.

Ongezonde angst kan een grote invloed op je leven uitoefenen. Je zal niet langer de dingen kunnen doen die je wil doen, of je zal belemmerd worden in je dagelijkse activiteiten. Het is moeilijk om deze angst te doorbreken, maar er bestaan mogelijkheden. Angst geeft mensen vaak het gevoel dat ze de controle verloren zijn, dat ze niets aan de angst kunnen doen. Dat klopt niet. Jij kan je angst de baas zijn en je geluk hervinden. Er bestaan manieren, die jij kan gebruiken, om weer de controle over je eigen leven te krijgen. En daar kan Arcturus jou bij helpen! Wij bieden verschillende opleidingen aan die je leren om de manier waarop jij je emoties hebt opgeslagen, te veranderen. Maar hierover later meer!

TIP: Luister niet naar het ja-maar stemmetje!

Probeer vandaag eens volledig op je buikgevoel af te gaan. Vaak komt er dan een ja-maar stemmetje opduiken. Dat is vaak je angst die je tegenspreekt. Kiezen met je hart wil zeggen dat je uit je comfortzone stapt in iets onbekend. Vertrouw erop dat je gevoel je niet in de steek laat. Luister niet naar dat stemmetje. En…blijkt je keuze niet de juiste? Dan is dat ook prima! Terugkomen op een besluit is niet zwak. Integendeel, het kan en mag altijd! Je stuurt simpelweg bij in de richting die je werkelijk ligt.

En wat met de emotie “boosheid”, wat doet dat met ons hart?

De emotie “boosheid” heeft als doel dat we onze grenzen bewaken. Boos worden is dus gezond en zeker niet negatief. Als je “boosheid” toelaat, gaat het ervoor zorgen dat we goed naar onszelf luisteren en onze kwetsbaarheid beschermen.

Maar het gevaar zit weer in het niet-toelaten van deze emotie. Als “boosheid” er niet mag zijn, kan het zich omzetten in woede, agressief of (zelf)destructief gedrag en gaat het zich op den duur helemaal vastzetten in je lichaam.

Agressieve mensen blijken een grotere dikte van de slagaderen in de hals te vertonen, wat een belangrijke risicofactor blijkt te zijn voor een hartaanval of een beroerte. Bovendien hebben mensen die als “minst redelijk” worden beschouwd, 40% verhoogd risico op vaatwandverdikking. Mensen die concurrerend zijn en meer bereid zijn voor hun eigenbelang te vechten, blijken dikkere arteriële wanden te hebben, een voorspeller van coronaire hartziekte. Er is dus duidelijk een verband tussen “intrinsieke boosheid” of lees “boosheid die vastzit in je lichaam” en de gezondheid van het hart.

TIP: Zoek de stilte op!

Heb je vandaag een moment van “boosheid”? Neem dan afstand en laat alles even zijn. Ga er niet op zitten denken. Dat werkt niet. Maak je hoofd vrij, maak een lange wandeling, mediteer, lees een boek, zoek de stilte op en voel je omgeving. Laat de boosheid naar boven komen in zijn pure vorm. Doordat je nu rustiger bent, zal je beter kunnen communiceren met dit gevoel en met jezelf. Je leert de oorzaak van de boosheid te (h)erkennen en gaat dit voor jezelf en anderen beter kunnen omzetten in woorden. Tel dus letterlijk maar even tot honderd en neem de tijd om echt te luisteren naar wat je “boosheid” je wil zeggen.

De vierde basisemotie die we samen bekijken is “Verdriet”.

Waarom voelen we bij groot verdriet letterlijk pijn in ons hart? Een drukkend, benauwd, beknellend gevoel in onze borstkas? Waarom voelen we “verdriet” net daar?

Verdriet is de emotie die ons helpt met het verwerken van verlies en het aangeven van de behoefte aan steun. Verdriet is onvermijdelijk en komt vroeg of laat op je pad. Het is dus heel belangrijk om er goed mee om te kunnen gaan. Als je verdrietig kan en mag zijn, ga je op de juiste manier verbinding maken met wat je verloren hebt, zodat afstand nemen mogelijk wordt.

Als je “verdriet” gaat vermijden of negeren, dan ontstaat er een spierspanning in de borstholte. Iets of iemand verliezen is een vorm van stress. Laat je dat toe, dan ebt dat gevoel bij verwerking meer en meer weg. Hou je de stress tegen, dan creëer je een langdurige spierspanning die een pijnlijke sensatie op de borst en een moeilijke ademhaling kan veroorzaken. Emotionele stress kan de hartfunctie effectief verstoren.

Die emotionaliteit schrikt mensen vaak af om toe te laten. Ze willen zich liever niet bezig houden met ellende of verdriet en zich juist richten op “vrolijke” dingen. Of ze zijn juist bang dat er zoveel los komt, dat er geen einde aan zal komen. Onze maatschappij houdt het vaak ook tegen om “verdriet” te mogen uitten. Toen je klein was, werd er vlug gezegd: “Stop nu met wenen, niet flauw zijn.” Er zijn zelfs culturen waar het jongens al helemaal niet toegelaten is om te huilen, zij moeten “sterk” zijn.

Toch wil ook de emotie “verdriet” eruit, gevoeld en gehoord worden. Als je hierdoor ondersteuning van anderen kan ervaren, werkt dat zelfs versterkend. En leer je er ook op te vertrouwen dat er net als een begin, ook een einde is aan de uiting van verdriet. Bij Arcturus kunnen we jou de ondersteuning bieden om te leren omgaan met verdriet. Dat is immers een proces van aanvaarding.

TIP: Alles heeft 2 kanten:

Een vraag waar te weinig aandacht aan wordt besteed, is wat het jou gebracht heeft? Het is een levenskunst om ook de positieve kanten te belichten voor jezelf. Zie je verlies en/of verdriet als een kans om jezelf in vraag te stellen. Kijk eens in de spiegel en vraag je eens af wat jouw aandeel was in bepaalde gebeurtenissen (relatiebreuk, verlies van werk, …). Anderen kunnen we niet veranderen, maar met onszelf kunnen we WEL aan de slag gaan! Hoe fantastisch is dat!

Zie daarom je verlies/verdriet als een kans, om jezelf in vraag te stellen, om een andere manier te vinden om er mee om te gaan, om misschien wel een nieuwe weg te durven inslaan. Kortom, zie verdriet als een kans tot persoonlijke groei en ontwikkeling. Het is niet WAT je meemaakt dat je leven bepaalt, maar HOE je ermee omgaat!

De laatste emotie van de week is “Liefde”.

Wat is liefde precies? Is het een emotie? Is het een gevoel? Is het een activiteit? Een vorm van bewustzijn?

Liefde betekent een diepe genegenheid, warmte of toewijding voelen voor iets of iemand, dus ook voor jezelf, zonder oordeel, zonder grenzen en zonder verwachtingen, gewoon laten “zijn”. Liefde is een pure, natuurlijke emotie, die je vervult met warmte en kracht. Liefde is het centrum van emoties, het “hart” van ons emotioneel zijn. Liefde maakt ons gezond, heelt ons, liefde laat ons leven. De kracht van liefde zijn endorfines, hormonen die zorgen voor een geluksgevoel. Ze zorgen voor een betere weerstand en een sneller herstel. Ze helpen je in je kracht te staan.

Betrokkenheid, empathie en liefde zorgen voor een positieve verbinding met jezelf en anderen. Je laat binnenkomen wat de ander of jijzelf doormaakt. Hierdoor voel je begrip en erkenning, en dat is 1 van de belangrijkste menselijke behoeftes: (zelf)acceptatie en (zelf)erkenning.

Uit een Amerikaans onderzoek bij mannen in verschillende dorpsgemeenten, bleek dat mannen met hart- en vaatziekten 50% minder ziektesymptomen hadden, wanneer ze wederzijdse liefde met hun partner voelden.
1 dorp sprong er wel heel erg tussenuit. De bewoners hadden de meest ongezonde eetgewoontes, rookten en dronken. Toch kwamen er net daar minder hart- en vaatziekten voor. Het ging om een Italiaanse kolonie waar het sociale leven en de familie een belangrijke plaats innamen en lief en leed werd gedeeld. Een mooi voorbeeld dat emotionele steun, hechting en verbondenheid een cruciale factor is voor onze gezondheid.

Maar ook aan “Liefde” zit een keerzijde die zware gevolgen kan hebben voor ons hart. Liefde of het verlies ervan kan leiden tot het “gebroken hart” syndroom, een ziekte van de hartspier. Het lijkt erg op een hartaanval en wordt er vaak mee verward. Van alle hartinfarcten blijkt ongeveer 1% te gaan om het gebroken hart syndroom. Het verschil met een hartinfarct ligt hem in het feit dat er geen blijvende schade wordt aangericht aan het hart. Het hart herstelt zich vanzelf na enige tijd. Opmerkelijk is dat de bloedvaten abnormaal gaan reageren. De bloedvaten naar het hart worden smaller waardoor het hart minder bloed krijgt, minder zuurstof. Dit is opmerkelijk omdat normaal gesproken in tijden van stress de bloedvaten net wijder worden, en het hart meer bloed krijgt. Dat maakt dit syndroom zo uniek.

Soms hoor je het wel eens in het nieuws of in de buurt, het mooie liefdesverhaal van het oude koppeltje in het dorp. Zij stierf heel plots en enkele weken nadien ging de echtgenoot zijn grote liefde achterna. Hij stierf aan “een gebroken hart”, zeggen ze dan.

TIP: WARM HART – corepoweroefening van Baud Vandenbemden

Vandaag geven we je graag deze mooie oefening mee, probeer ze dagelijks te herhalen. Geef het tijd en oefen het zonder oordelen. Na verloop van tijd zal je zo door een vingerknip dit gevoel kunnen oproepen om de aandacht naar je hartregio te brengen:

– Breng je aandacht naar je hart, ter hoogte van je borst
– Word je heel bewust van het kloppen van je hart
– Genereer liefde door aan iets of iemand te denken waar je liefde voor voelt
– Voel hoe dit beeld je hart vult met liefde en zachtheid
– Voel hoe dit samengaat met een diepere ontspanning van je borststreek en een gevoel van liefde zich door je lichaam verspreid.

Elke emotie kan dus positieve en/of negatieve gevolgen hebben voor onze gezondheid en voor ons hart. Emoties moeten ten volle gehoord, gevoeld en erkend worden.

Naar aanleiding van de “Week van het Hart”, hebben we deze week stilgestaan bij wat emoties kunnen bijdragen als oorzaken van deze aandoeningen.

Het is duidelijk dat onze gevoelsbelevenis een steeds belangrijkere oorzaak wordt in dit kader. Wat kunnen we doen om dit te veranderen? Hoe kunnen we beter voor ons “Hart” zorgen?

De enige oplossing is zelf de controle te nemen van jouw leven! Je moet je emoties leren (h)erkennen, toelaten en accepteren. Bewuster gaan leven, dichter bij je kern. Je emoties leren zien als nuttige boodschappers die je in beweging brengen. Steeds dichter naar jezelf. Er zijn geen goede of slechte emoties. Elke emotie mag er zijn. Elke emotie brengt kracht en energie.

De emotie is niet wie je bent. Emoties heb je, maar ze definiëren ons niet. Ze maken ons leven dynamisch en kleurrijk, maar dat is slechts aan de oppervlakte. Daaronder kan je groeien en ontwikkelen naar persoonlijk bewustzijn dat je steviger in het leven doet staan. En dat is wie je bent, dat weten en voelen.

Het verschil tussen je emoties onderdrukken en jezelf afleiden is heel subtiel. En net in dat subtiele verschil ligt de kracht om met je gevoelens in verbinding te komen. Jezelf afleiden tijdens het hoogtepunt van een emotie is zeggen: ik ga nu even weg van deze emotie, ik kies er nu voor om in een andere belevingswereld te zijn.

Dat kan heel nuttig zijn want emoties komen en gaan, het zijn vibraties van dat wat jij op dat moment ervaart in jouw wereld. De boodschap kan door de hevigheid van de emotie verloren gaan. Bewust kiezen om eerst terug te keren naar rust en daarna in gesprek te gaan met je emotie, geeft je krachtige handvatten om ook echt te luisteren en te horen wat de emotie zegt.

Je gevoelens onderdrukken is echter weigeren om ermee in contact te komen. Je vlucht vaak in je hoofd om een oplossing te vinden zodat je niet hoeft te voelen of doorvoelen. Dat geeft waarschijnlijk tijdelijk wat verlichting, maar je creëert emotionele stress door de boodschap van je emoties te negeren. En net die stress is slecht voor ons hart!

Arcturus is een instituut waar de kern van alle opleidingen ligt bij sterker in je eigen kracht te komen. Leven vanuit je hart staat in alles wat we doen centraal.

Op 30 september vieren we “Wereldhartdag”, een perfecte afsluiter van de “Week van het Hart”. 

Arcturus staat voor bewustzijnsontwikkeling vanuit het hart, jezelf uitzuiveren van wat niet van jou is en durven worden wie je in wezen al bent. Werken naar innerlijke harmonie en (zelf)leiderschap. Door mensen bewust te maken van zichzelf, hun gedrag, hun emoties en verlangens, helpen we hen op weg naar meer zingeving, kwaliteit en resultaat in hun leven.

Als pioniers en gevestigde waarde zijn wij dan ook trots op meer dan 35 jaar expertise. Houd zeker onze website en social media in de gaten, want volgend jaar gaan we dat uitgebreid vieren.

Arcturus werkt volgens het principe Develop, Connect, Lead. Neem zelf de verantwoordelijkheid voor je persoonlijke groei en neem je eigen leven en emoties in handen!

NLP of neuro-linguïstisch programmeren vormt onze kernactiviteit. NLP is, zeker in het kader van je emoties leren voelen en begrijpen, een ideale tool. NLP vertrekt vanuit het gegeven dat we als mens geprogrammeerd zijn door onze omgeving. Emoties zijn pure vormen van energie. Maar hoe je omgaat met een emotie en welke lading je er aan geeft, is vaak beïnvloedt door onze omgeving, onze opvoeding, onze hechting met onze ouders, …

Met NLP leer je je bewust te worden van die oude, belemmerende patronen in je gedrag, je denken en je emoties en leer je die ook te veranderen. Je leert helder en effectief te communiceren met jezelf en met anderen. Je leert steeds meer te leven vanuit jezelf, te schitteren vanuit je eigen kracht en zorg te dragen voor jouw HART!

Arcturus geeft regelmatig info-avonden over NLP en onze andere opleidingen, doorheen het ganse land. Bekijk onze website www.arcturus.be en schrijf je nu in!

Naast NLP geven we ook heel veel andere, kortere opleidingen, lezingen en workshops die je kunnen helpen om je leven zelf in handen te nemen. Zo starten we volgende week bijvoorbeeld met een hele mooie kortlopende opleiding Meditation brings joy to your soul. Er zijn nog maar enkele plaatsjes vrij. Andere voorbeelden zijn onze vernieuwde kindercoachopleiding of onze loopbaanbegeleidingen. Persoonlijke groei kan op elk vlak in je leven en daar probeert Arcturus jou bij te helpen.

Wil je graag meer weten over ons, stuur ons dan een mailtje op info@arcturus.be, bel ons op ++32 3 488 40 54, of ga naar onze website www.arcturus.be en schrijf in op onze nieuwsbrief.

Draag zorg voor jezelf! Draag zorg voor je hart! Draag zorg voor je kracht!

De vragen van Proust: Frits Wilmsen

 

Ze reiken je handige technieken aan in een opleiding, verbazen je met hun kennis van menselijke interactie, en motiveren je in je ontwikkeling en groei. Maar hoe goed ken je de trainers en coaches van Arcturus echt? Aan de hand van een selectie vragen uit de vragenlijst van Proust graven we dieper in hun ziel. Proust beantwoordde deze directe vragen ooit in een vriendenboekje, en geloofde dat ze de kracht hadden de ware natuur van een persoon te onthullen. Dat belooft!

Vandaag aan de beurt: Frits Wilmsen, trainer in de opleiding Transformative Life Coaching.

 

1. Wat is je huidige gemoedstoestand? 

‘Ontspannen, nieuwsgierig, en blij.’

 

2. Wat is de kwaliteit die je het meest bewondert in een persoon?

‘Dat heeft iets te maken met wijsheid. Dat mensen in hun gedrag en in hun ontmoetingen blijk geven van begrip van de ander en de situatie. En handelen vanuit een soort betrokkenheid.’

 

3. Wat vind jij één van je grootste verwezenlijkingen? 

‘Ik heb een hele body of thought ontwikkeld rond leiderschap, identiteitsontwikkeling en organisatieontwikkeling. Dat is samen één geheel. Daar werken heel veel mensen mee, ook internationale organisaties en beroepsgenoten, en dat vind ik wel een verwezenlijking. Hoewel ik ergens ook het gevoel heb dat ik het ontvangen heb.’

(Ontvangen op welke manier?)

‘Ik ben met de belangrijkste modellen ’s ochtends wakker geworden.’

 

4. Wie zijn je favoriete schrijvers?

‘Milan Kundera. Irvin Yalom, een Amerikaans psychiater. Margaret Wheatley. Wolfram von Eschenbach, die de Parzival schreef in de dertiende eeuw.’

 

5. Wie zijn je helden in het echte leven? 

‘Obama. Obama is een held. Eric Schneider is voor mij persoonlijk ook een held. Die heeft echt een innerlijke deur bij mij geopend met zijn adembenemende wijsheid. Die piloot die een vliegtuig op de Hudson deed landen, Sully. Dat is een held. En wie ik ook een held vind is luitenant-generaal Mart de Kruif. Die coacht manschappen die PTSS [posttraumatische stressstoornis] hebben. Als je dat doet, heb je iets serieus goed begrepen.’

 

6. Wat is je motto?

‘Dat het in het leven gaat om leren, en om genieten. En dat dat ten volle betekenis krijgt als je weer in contact komt met je innerlijke vonk, met je ziel.’

 

7. Wat is bij jou een erg dominante eigenschap?

‘Ik ben nogal geneigd om een ander gelukkig te willen maken. Ik vind het ook heel mooi om mensen in verbinding te zien gaan. Wanneer je in contact komt met iets wat we eigenlijk allemaal voelen, maar niet zo geneigd zijn om over te praten, uit angst om gek te worden gevonden. Als je echt in gesprek gaat met mensen, merk je dat we allemaal, bijna zonder uitzondering, een grote honger hebben naar zingeving, en naar iets transcendent.’

 

8. Wat is je grootste angst?

‘De angst voor de pijn van het verlies van dierbaren.’

 

9. Welke kwaliteit apprecieer je het meest in je vrienden?

‘Dat heeft iets te maken met broederschap. Een soort van aandacht, oprechte interesse in elkaars leven, en humor.’

 

10. Welk talent zou je graag hebben?

‘Ik zou graag kunnen schrijven zoals één van die mensen die ik daarnet noemde. Ik heb wel een boek geschreven. Althans het manuscript ligt er nu.’

‘Schrijven is een vak apart. Voor een zaaltje krijg ik het verhaal wel overgebracht, en in een training draag je het samen met de mensen om je heen. Maar schrijven moet je alleen dragen. Het is een andere kwaliteit.’

(En dan heb je zo van die schrijvers die allebei kunnen.)

‘Ja, dat is jaloersmakend onrechtvaardig.’ (lacht)

 

11. Hoe zou je willen sterven? 

‘In de armen van een geliefde.’

 

Frits Wilmsen geeft bij Arcturus les in de opleiding Transformative Life Coaching (TLC). In leiderschap en trainen heeft hij zijn uitdaging gevonden. Hij ziet het als zijn missie om compromisloos te leren leven vanuit het hart.

Benieuwd naar meer? Neem een kijkje op www.arcturus.be.

De vragen van Proust: Ann Ravoet

 

Ze reiken je handige technieken aan in een opleiding, verbazen je met hun kennis van menselijke interactie, en motiveren je in je ontwikkeling en groei. Maar hoe goed ken je de trainers en coaches van Arcturus echt? Aan de hand van een selectie vragen uit de vragenlijst van Proust graven we dieper in hun ziel. Proust beantwoordde deze directe vragen ooit in een vriendenboekje, en geloofde dat ze de kracht hadden de ware natuur van een persoon te onthullen. Dat belooft!

Vandaag aan de beurt: Ann Ravoet, internationaal NLP-trainer en hoofdtrainer bij Arcturus.

 

1. Wat is je huidige gemoedstoestand?

‘Het is op dit moment weer het einde van een ‘schooljaar’. Verschillende groepen hebben hun traject afgerond en dan blik ik altijd tevreden terug en ben ik blij en dankbaar om getuige te mogen zijn van mooie ontwikkelingen bij alle deelnemers.’

 

2. Wat is de kwaliteit die je het meest bewondert in een persoon?

‘Liefdevol aanwezig zijn en uit het oordeel of beschuldigen kunnen blijven.’

 

3. Welke kwaliteit apprecieer je het meest in je vrienden?

‘Aanvaarding en respect in wat je doet en denkt, zelfs als dat totaal anders is voor hen.’

 

4. Welk talent zou je graag hebben?

‘Waar ik anderen vaak in bewonder is muzikaliteit. De manier waarop professionele muzikanten bezig zijn met muziek heeft iets spiritueels. Zelf heb ik piano geleerd en ik heb ontdekt dat ik wel partituren kan lezen, maar niet op gehoor kan spelen. Dat is een talent dat ik niet heb. Ik vind het geweldig knap wanneer iemand een lied maakt. Dat is ook het spirituele aan muziek: vanuit het niets iets moois scheppen. Dat is heel creatief en inspirerend.’

 

5. Wat is je meest markante eigenschap?

‘Goh, dat zou je eigenlijk beter vragen aan de mensen in mijn omgeving. Het is moeilijk om dat over  jezelf te zeggen.’

‘Laatst heb ik bij een presentatie van een eindwerk in de masters een talentenkaartje getrokken, heel intuïtief zonder te kijken. Op het kaartje stond: ‘de stille helper’. En daar kan ik mezelf wel volledig in herkennen.’

‘Dus de stilte. Stil aanwezig kunnen zijn. Zo zou ik het voor mezelf benoemen, maar misschien krijg je iets helemaal anders als je het aan anderen vraagt.’

 

6. Wat is je grootste angst?

‘Ik kan niet direct iets bedenken. Vroeger wel, toen had ik angst om voor een groep te staan, angst om alleen te zijn en nog meer van dat soort klassieke dingen. Angst om te doen wat je hebt te doen, want dat is soms best een uitdaging. Op dit moment is het meer in functie van de mensen in mijn omgeving zoals mijn kinderen en kleinkinderen – dat er met hen iets zou gebeuren.’

 

7. Wie zijn je favoriete schrijvers?

‘Ik lees veel en ik lees graag en heel divers.’

‘Wanneer ik een boekenhandel binnenga let ik eigenlijk niet op schrijvers maar neem ik boeken vast, bekijk ik de covers, lees ik titels en achterflappen. Soms wandel ik naar buiten met niets, en soms zijn er boeken die in mijn handen terechtkomen en me aanspreken. Dat vind ik de fijnste manier om boeken te kopen. Een voorbeeld van zo een ontdekking is: Mijn Dinsdagen met Morrie, een parel van een boek.’

‘Zo ontdek je natuurlijk wel schrijvers die je leuk vindt om te lezen. Arthur Japin bijvoorbeeld, die historisch onderbouwde romans schrijft. Het is fictie, maar de periode waarover hij schrijft is wel altijd geschiedkundig juist, en daar kan ik erg van genieten. Ik hou ook van autobiografische verhalen.’

‘Op vlak van spiritualiteit ben ik mijn weg gestart met Dr. Wayne Dyer. Die heeft héél veel boeken geschreven. Ik heb ze niet allemaal gelezen maar wel veel, en dat is mijn begin geweest op het pad van bewustwording. Jeff Foster lees ik ook graag. Michael Singer. Dan Millman. Krishnamurti, Osho, Byron Katie, … Op dat gebied kan ik dan weer schrijvers blijven opnoemen.’

 

8. Wie zijn je helden in het echte leven?

‘Mijn kinderen. Mijn dochter Steffie en mijn zoon Nick die doen het zo geweldig, dat vind ik helden. Mijn kleinkinderen ook, daar leer ik ook van. Ik vind kinderen dikwijls zo puur, en ze kunnen je door hun puurheid en eenvoud iets duidelijk maken. Mijn partner Anna, die bewonder ik ook. Door haar ziekte zijn wij samen een heel speciale weg op kunnen gaan op vlak van bewustzijnsverruiming.’

‘Voor mij is een held iemand waarvan je ziet dat die hun leven leiden en dat die hun ding doen. Dat hoeven geen grote dingen te zijn. Alle studenten die ik heb in het kader van NLP bijvoorbeeld: mensen die ergens beginnen, groeien en evolueren. Want dat is helemaal niet evident. Zij die met bewustzijnsverruiming bezig zijn en ervoor blijven gaan, de uitdagingen en de confrontaties aangaan. Dat zijn allemaal helden. Dat is zo dankbaar aan de job die ik mag doen en fantastisch om te zien: je ziet mensen starten en na 24 dagen zo openbloeien, en de dingen aangaan.’

‘Ik ben omringd door helden. In mijn werk en in mijn privéleven.’

 

9. Wat is je motto?

‘Dat is heel simpel: ‘Liefde is het antwoord op alles.’ En dat is niet mijn motto, niet van mij, maar ik heb dat doorgekregen en ervaren.’

‘Dat is trouwens geen platte zin maar een oneindige zin. Hij heeft me geholpen om bewuster en bewuster te worden. Om te handelen vanuit Liefde. Liefde is hier geen plat woord, of hetgeen wat we gebruiken in de dagdagelijkse taal. Het is geen verliefdheid of romantische liefde die je voelt voor één bepaald persoon. Het is dé Liefde. Het is dat wat we in wezen zijn.’

‘Het innerlijk weten dat Liefde het antwoord op alles is, dat was het begin van mijn ‘practice’. Dat vormt mijn drive om elke keer terug Liefde om te zetten in de praktijk, om in beweging te blijven en te blijven gaan voor bewustzijnsverruiming. Dat is de enige weg, en het is de weg van Liefde.’ 

 

10. Wat vind je de meest overschatte deugd?

‘Elke deugd is goed, in een bepaalde context. En je moet ze elke keer weer terug bevragen in een andere context. Als een deugd een norm wordt, kom je bijvoorbeeld in de problemen. Zo is eerlijkheid een mooie deugd, maar je kan daar ook veel ellende mee veroorzaken. Een leugentje om bestwil is niet altijd verkeerd. Want moet je iemand anders opzadelen met alles? Alles vertellen? Ik denk dat niet. Het hangt er maar vanaf met wie, waar, wat er gebeurd is, enzovoorts. Want soms kun je zo in één keer heel veel ellende veroorzaken. Het is hetzelfde met rechtvaardigheid, met openheid, zelfs met naastenliefde.’

‘Dus elke deugd is goed en heeft tegelijk de overschatting in zich.’

 

11. Hoe zou je graag willen sterven? 

‘Voor mij is dat simpel. Het gaat terug op ‘Liefde is het antwoord op alles.’ Als ik in liefde kan sterven, is het helemaal oké.’

‘Liefde is daarin synoniem voor in vrijheid, in vrede, in vreugde. Het klinkt misschien als een contradictie, maar ik wil zo wakker mogelijk in slaap vallen. Zo bewust mogelijk. En dat is liefde voor mij. Als je zo kunt sterven, dat is mooi.’

 

Ann Ravoet is internationaal NLP-trainer en hoofdtrainer bij Arcturus. Haar streven is mensen wakker en bewust te maken van wie ze werkelijk zijn.

Benieuwd naar meer? Neem een kijkje op www.arcturus.be.

Summer is here: tijd om te vertragen en te genieten!

Summer is here!

De dagen zijn lang, de winter blues ligt ver achter ons en we zijn opnieuw klaar om met volle teugen te genieten van zon, zee en elkaar. Maar dit vooruitzicht komt met een klein addendum: als we nog weten hoe.

‘Druk, druk, druk’

Genieten en zo een plekje van rust vinden in onszelf vraagt iets belangrijks van ons: het loslaten van ‘het druk hebben’ als levensstijl. Als statussymbool zelfs.

‘Hoe gaat het?’

‘Oh je weet wel, druk druk druk!’ 

Het is een mantra geworden dat we dagelijks herhalen, tegen anderen en – nog belangrijker – tegen onszelf. Vaak wordt het vergezeld van wat gezucht en gepuf, maar tegelijk ook een lichte fiere gloed. ‘Kijk eens hoe ik mijn leven op orde heb,’ lijken we te zeggen. ‘Er kan letterlijk niets meer bij.’ Een volle kalender en vermoeidheid hebben zich niet alleen ingenesteld in onze westerse cultuur, we hebben ze langzaam maar zeker verheven tot statussymbolen.

Denk maar aan het bruisende New York. Deze hectische wereldstad staat met stip op één als de locatie waar de meeste films zich afspelen. Iemand die nog nooit in New York geweest is kan zich een beeld voor ogen halen van het flitsende Times Square met zijn gigantische reclameborden en krioelende mensenmassa. Onze keuze als culturele hoofdstad voor het grote scherm: ‘the city that never sleeps’.

Een dappere siësta 

Vertragen en genieten – het vergt moed. Ga maar eens na: hoe goed kan jij een hele dag niksen, een namiddagsiësta van twee uurtjes inlassen, én er ’s avonds of ’s anderendaags oprecht trots voor uitkomen aan een partner, collega’s, vrienden? Voor we werkelijk kunnen gaan genieten, kunnen we best ons productiviteitsmolentje een halt toeroepen. Dat stemmetje in ons hoofd dat kwebbelt: ‘Je kunt maar beter presteren om iets waard te zijn!’ Slagen we er niet in wat tegenwicht te verlenen aan dit deel van onszelf, riskeert onze verwezenlijkingsdrang zelfs tussen de palmbomen de kop op te steken. Door een te strakke vakantieplanning bijvoorbeeld, type ‘we gaan niets aan het toeval overlaten zodat we toch zéker alles gezien hebben wat er te zien valt, alles gedaan hebben wat er te doen valt, én die Instagram-waardige foto te pakken krijgen.’

Pluk de dag

Waar we op die manier aan voorbijgaan is nochtans iets heel mooi. Als we bewust ruimte kunnen maken voor een tragere, gemoedelijkere versie van onszelf, is er veel mogelijk. De ruimte die we creëren gaat zich automatisch vertalen in ons gedrag. Je rondreis door Amerika, India of Colombia mag best wat organisatie gekost hebben, eenmaal daar kun je wel de Grand Canyon, de Taj Mahal of de grootste zoutvlaktes ter wereld zien voor wat ze zijn. Geen bezienswaardigheden om te schrappen op een lijstje, maar wereldwonderen wiens schoonheid je stil maakt binnenin.

Of je nu je valies pakt of niet, genieten kun je wanneer je het ‘moeten’ loslaat. Misschien heb je wel twee weken compleet vrij spel. En misschien spendeer je die volledig in de hangmat met een boek. Maar misschien ben je de hangmat na drie dagen al beu, en zit je de week erop vrolijk te peddelen in een kajak op een rivier ergens in Zuid-Frankrijk. Want ook dat is wat vertragen en genieten met je doet: een spontaniteit borrelt op die je misschien in jaren niet meer gevoeld hebt. Het is die ruimte en die toestemming die je jezelf geeft die genot mogelijk maken. 

Want wat is genot buiten overgave? Overgave aan het moment, aan creativiteit, aan speelsheid. En aan nog veel meer van die fijne menselijke gaven die vanzelf in ons opwellen wanneer we ze toelaten.

Vandaar jouw nieuwe essentiële zomervraag: ben ik moedig genoeg voor een siësta?

Chartres

Een transformerende reis van zelfexploratie en verinnerlijking

Flink zijn en ontflinken – een weg tussen moeten en willen

4 juni 2018

‘Flink zijn…’ Het is een aanpassingsmantra dat we met z’n allen goed kennen. Omdat we het als kind vaak hebben gehoord, nu tegen onze eigen kinderen zeggen, of… omdat we het, soms dag in dag uit, ook nog tegen onszelf zeggen. ‘Flink zijn, doe zoals het hoort.’ Altijd maar opnieuw, tot dat moment waarop je beseft dat het je grootste obstakel is, in het neerzetten van je dromen bijvoorbeeld. Herken jij deze kleine aanpassingsmaniak in jezelf? Dan heb je misschien wel zin om te ‘ontflinken’?

Chocopot

Een buurjongen komt spelen bij mijn zoon. Terwijl hij opgewonden zijn schoenen uittrekt, roept zijn mama hem van aan de deur nog na: ‘flink zijn hè kerel, goed luisteren naar Hilde.’ Ik moet er wat verlegen bij glimlachen, terwijl het beeld van die lepel in de chocopot aan de ontbijttafel in mijn hoofd voorbij wandelt. Dat vond ik niet echt flink van mezelf. Maar ach… ‘Komt goed!’, verzeker ik haar en ik laat het gejoel van de jongens voor een paar uur zijn gang gaan.

Toch blijft dat woordje ‘flink’ in mijn hoofd hangen. Het klinkt zo vertrouwd, zo logisch ook. Het hoort toch bij opvoeden? Hoe kan je anders ooit die noodzakelijke broccoli, tandartsspuiten of fysicalessen achter de kiezen krijgen? Zeker, soms heb je weinig keus. Flink zijn of de gevolgen dragen. Chocopot of broek dichtkrijgen. Maar soms kan je gewoon té flink zijn. En dan moet je vroeg of laat gaan ontflinken. Alleen al om jezelf te leren kennen.

‘Ik wil niet meer flink zijn’

Lies, een cliënte in coaching, is 42 , streng en competitiegericht opgevoed, werd enkel gewaardeerd als ze flink haar best deed en ook resultaten behaalde. Dat lukte goed en heeft haar best wat opgeleverd, succesvolle studies en werk op hoog niveau. Toch voelt Lies zich niet gelukkig. Ze lacht of huilt weinig, slaapt slecht. Gunt zichzelf niets, geen ijsje in de zetel. ‘IJsjes moet je aan tafel eten.’

Op een bepaald moment woont ze de begrafenis bij van een jonge moeder, net als zijzelf. Daar gebeurt iets bijzonders. Tranen stromen over haar wangen, zonder ophouden, voor het eerst in haar leven. ‘Om al wat daar werd voorgelezen. Het was zo mooi, zo persoonlijk.’ Maar vooral… die onverbiddelijke spiegel. ‘Plots was daar dat besef dat, wanneer ik zou sterven, men de teksten uit een boekje zou moeten plukken. Omdat niemand mij écht kent. Ikzelf ook niet.’

Even intens als het verdriet, was voor haar het moment van wakker worden. Het keerpunt. ‘Waar verlang je naar?’ vroeg ik haar. ‘Ik wil me vrij voelen, emoties durven tonen, zeggen wat ik echt denk en voel.’ ‘Wat wil je niet meer?’ ‘Ik wil niet meer flink zijn’.

Streng voor jezelf

Hoe goedbedoeld al dat ‘flink zijn’ meestal is, het zadelt je vaak op met een strengheid naar jezelf die je een leven lang achtervolgt. Een norm die buiten jezelf ligt. Zelfs wanneer je kinder- en schooltijd nog slechts een lang vervlogen herinnering zijn, blijf je je best doen om je aan te passen, om dat geïdealiseerde beeld van jezelf waar je vroeger voor werd beloond te blijven achternahollen. De droom die anderen voor jou hadden. Die strenge stem komt niet meer per se van buiten jou, maar is nu deel van je innerlijke dialoog. Je hebt ze geïnternaliseerd. In gezonde proporties werkt deze motiverend en stimulerend. Bij ‘system overload’ leidt deze vooral tot een emotioneel verlammend perfectionisme en een laag zelfbeeld. Want wanneer ben je flink genoeg? Goed genoeg?

Ontflinken

‘Ontflinken’ is de kern van persoonlijke ontwikkeling. Het is het leren luisteren naar je eigen stem. Stap per stap dat fluisterende stemmetje in jou distilleren tussen het geroep van de vele aangeleerde stemmen. Stemmen die, ooit met de beste intenties, je nu tegenhouden om te doen wat je echt wil, die je beladen met schuldgevoel als je er niet naar luistert, je vasthouden in verroeste denk- en reactiepatronen. Stemmen die je klein houden. Ontflinken is een gerichte aandacht hebben voor je eigen behoeftes en verlangens en zo jouw innerlijke stem, je innerlijk kompas steeds sterker en duidelijker laten worden. En het vertrouwen krijgen daarnaar te handelen.

Jong geleerd…

Moet je wachten tot je groot bent? Liever niet. Opvoeden is een socialisatieproces, we maken deel uit van verschillende groepen: familie, klas, samenleving,… . Daar hoort een beetje flink zijn bij, je krijgt je plek in de groep. Als kind ligt je referentiekader grotendeels extern. Je kijkt, hoort en leert van anderen. Toch hebben kinderen ook een heel sterk innerlijk kompas. Ze weten vaak beter dan volwassenen wat klopt en wat niet. Hen daar op jonge leeftijd al vertrouwen in geven als richtingaanwijzer, bespaart hen later heel wat ‘ontflinkingstijd’.

Het geeft hen het gevoel dat ze niet alleen deel zijn van een groep, maar ook hun plek als individu mogen opeisen. Dat hun verlangens, behoeften en gevoelens ernstig worden genomen. Dat ze er mogen zijn met alles wat ze in zich hebben, ook als dat afwijkt van normen van de groep.

Dat leven geven is, maar ook nemen. Moeten, maar ook willen. Dan is dat flink zijn niet zozeer gedreven door wilskracht, maar door zelfverantwoordelijkheid. Een onschatbaar cadeau voor je kind, maar ook voor elke groep waar het deel van uitmaakt, niet het minst voor de samenleving.

Chocopot bis

Oh ja, of hij flink geweest was, wou de buurvrouw weten toen ze haar zoon terug kwam ophalen. Dat ze zich vooral goed hadden geamuseerd, zei ik. ‘Daaaaag!’ En hij stormde naar buiten, de choco nog in zijn mondhoeken.

 

Hilde Van Liefferinge werkt freelance als NLP-trainer en loopbaancoach voor Arcturus.

Wil jij ook graag meer ontflinken? Check onze website www.arcturus.be voor opleidingen, coaching en loopbaanbegeleiding.

De vragen van Proust: Eric Schneider

 

Ze reiken je handige technieken aan in een opleiding, verbazen je met hun kennis van menselijke interactie, en motiveren je in je ontwikkeling en groei. Maar hoe goed ken je de trainers en coaches van Arcturus echt? Aan de hand van een selectie vragen uit de vragenlijst van Proust graven we dieper in hun ziel. Proust beantwoordde deze directe vragen ooit in een vriendenboekje, en geloofde dat ze de kracht hadden de ware natuur van een persoon te onthullen. Dat belooft!

Vandaag aan de beurt: Eric Schneider, bezieler en oprichter van Arcturus.

 

1. Wat is je huidige gemoedstoestand? 

‘Ten aanzien van het leven in het algemeen, een gevoel van optimisme dat we effectief zeer snel in een veranderde wereld gaan terechtkomen die op een hoger niveau van perceptie functioneert. Die een demonstratie zal geven van liefde, schoonheid en vrijheid waar we ons nu nog nauwelijks een beeld van kunnen vormen. Normaal gesproken gaan zelfs wij die nog meemaken. Niet in de volle afwerking natuurlijk, maar wel in het feit dat zich dat effectief begint te manifesteren. Dat is de reden waarom ik doe wat ik doe.’

 

2. Wat is de kwaliteit die je het meest bewondert in een persoon?

‘Als het over één kwaliteit gaat: openheid. Alles kunnen toelaten, zonder in de reactie te gaan.’

 

3. Welke kwaliteit apprecieer je het meest in je vrienden? 

‘Diezelfde openheid.’

 

4. Wat is je grootste angst?

‘Dat de onderdrukking in deze wereld, om het zo uit te drukken, nog langer zou standhouden dan ik gedacht had. En dat dus de liefde en de vrijheid toch nog langer de duimen moeten leggen.’

 

5. Welk talent zou je graag hebben?

‘Dat wat ik heb. Ik heb niet het gevoel van een ander talent te willen. Ik heb zeker mijn handen al vol met datgene dat ik heb.’

(Als je dat moet benoemen, wat is dat dan?)

‘Heel gemakkelijk verbanden en synthesen zien in het kader van ontwikkeling en bewustzijn.’

 

6. Wie zijn je favoriete schrijvers?

‘Op het vlak van literatuur is de eerste Dostojevski. Omwille van de psychologische inzichten en diepte. Op zijn niveau en in de tijd waarin hij leefde, stelde hij al dezelfde problematiek aan de kaak: vrijheid tegenover controle, enzovoorts. De boeken van Alexandre Dumas, van ‘De drie musketiers’. Een paar science fiction schrijvers, zoals Herbert met ‘Dune’ en Tolkien met ‘The Lord of the Rings’. Omwille van de verbeelding, de symboliek, en het inzicht dat daarachter schuilt over hoe de wereld in elkaar zit. Heel dat verhaal van ‘The Lord of the Rings’ is bijvoorbeeld een metafoor voor wat er nu bezig is. Het Gezelschap van de Ring en de hobbits die de ring in de vulkaan van Sauron gaan werpen is metafoor voor de positieve kant – het licht – die de duisternis overwint door een queeste – de spirituele ontwikkeling.’

‘Op het vlak van ontwikkeling, filosofie, enzovoorts is er Ken Wilber. [Carlos] Castaneda met ‘The Teachings of Don Juan’. Op puur spiritueel vlak is er Yogananda. De christelijke mystieken, zoals Eckhart. Zowat alle grote spirituele teksten, zowel uit het Westen als het Oosten. Dan gaat het niet zozeer meer om schrijvers maar wel om thema’s. Heel de school van het boeddhisme bijvoorbeeld, en hindoeïstische teksten als de [Bhagavad] Gita en de Mahabharata.’

 

7. Wie zijn je helden in het echte leven?

‘Alle mensen die op hun niveau en in het kader van hun mogelijkheden tegen alles in blijven werken aan de ontwikkeling van hun vrijheid en liefde. Wat hun ook in de weg gelegd wordt. Mensen die financieel misschien nauwelijks van hout pijlen weten te maken, maar die naar een lezing komen en daar erg veel mee doen, in wezen soms verder geraken dan sommigen in een hele opleiding. Daar zeg ik chapeau tegen. Tegen mensen die de middelen die ze hebben, maximaal exploiteren. En resultaten in bewustzijn neerzetten. Zij die demonstreren vrij te zijn, vrij te laten, liefdevol aanwezig te zijn.’

 

8. Wat is je motto?

‘Ik heb niet speciaal een motto, maar het leukste motto vind ik ‘één voor allen, allen voor één’. Als ze op de wereld dat zouden begrijpen, en iedereen dat zou zeggen, leven we in het aards paradijs.’

 

9. Wat is je meest markante eigenschap?

‘Het is moeilijk om dat zelf te zeggen omdat anderen natuurlijk daar het effect van ervaren. Als ik dat zelf zou kunnen zeggen, denk ik empathie. Ja.’

 

10. Wat vind je de meest overschatte deugd?

‘Ik denk dat de meeste deugden eigenlijk fameus onderschat zijn. En best wat meer aan bod mochten komen. Behalve wat ze noemen ‘deugdelijkheid’.’

‘Als je de klassieke deugden op een goede manier demonstreert, leiden die tot groei en tot authenticiteit. Deugdelijkheid leidt tot beperking. Dan is het eigenlijk een ander woord voor conformiteit, voor ‘doe maar zoals een ander’.’

 

11. Hoe zou je graag willen sterven?

‘Zo bewust mogelijk. In ‘full awareness’. Vandaar zeg ik altijd: je moet de dood zo lang mogelijk uitstellen. Om met een zo hoog mogelijk bewustzijn te kunnen sterven. En dan is het eigenlijk geen sterven meer.’

 

Eric Schneider is de bezieler en oprichter van Arcturus. Als trainer, coach en consultant inspireert hij al decennialang mensen in het creëren van vervulling en betekenis in hun leven.

Benieuwd naar meer? Neem een kijkje op www.arcturus.be.

De Reis naar meer Bewustzijn: Een Gesprek met Eric Schneider

2 mei 2018

Wil je persoonlijke groei doormaken, dan is bewustwording essentieel. Toch blijft het moeilijk te grijpen: tegelijk de motor van vooruitgang en zo ontastbaar als maar zijn kan. Wat moeten we ons in hemelsnaam inbeelden bij een bewustwordingsproces?

Voor Eric Schneider staan er alvast een paar zaken als een paal boven water: voor bewustzijn moeten we niet vechten, integendeel. Meestal worstelen we net tegen onze eigen bewustwording. En door die worsteling raken we niet alleen.

 

Wat is bewustzijn voor jou?

‘Het probleem met de vraag wat bewustzijn is, is dat iedereen op een bepaald niveau wel weet wat ermee bedoeld wordt, maar niemand het kan definiëren. Het is zoiets als het woord Eenheid. Op een bepaalde manier snapt iedereen dat, maar tegelijkertijd ontglipt het.’

‘Je zou je mate van bewustzijn kunnen omschrijven als dat stuk van de wereld waar je bewust van bent. Hoe meer je bewustzijn groeit, hoe groter en breder je kijk op- en ervaring van- de wereld op dat niveau van gewaarzijn. De totaliteit van de opgenomen informatie op het gegeven niveau bereikt op een bepaald moment de grenzen van verwerking die dat niveau van bewustzijn aankan. Dit leidt tot een shift naar een hogere en globalere perceptie met het overeenkomstig niveau van ‘awareness’ en met het daarmee samenhangend hoger bewustzijn. Elke shift impliceert een dieper ervaren en begrijpen van de wereld en het universum. Elk nieuwe hogere stap in bewustzijn omvat de vorige, maar dan vanuit een hoger, globaler perspectief. Uiteindelijk omvat het bewustzijn het hele zichtbare en onzichtbare universum. Dat noemen we dan het kosmisch bewustzijn, of verlichting.’

‘In die zin is ontwikkeling de weg die trapsgewijs steeds hoger leidt tot verlichting. Het hoogste niveau mogelijk op deze planeet.’

‘Verlichting is een ervaring van inzicht in, en beleving van de Eenheid der dingen op een wijze die taal overstijgt en nooit volledig in woorden kan gevat worden. Het is een Eenheid waar we deel van zijn, die ons overstijgt en die we tegelijkertijd zijn.’

 

Kunnen we bewustzijn ook verliezen? Kunnen we een stap vooruit zetten en tot een bepaald niveau van bewustzijn komen maar dat opnieuw kwijtraken?

‘Dat kan. In die zin is bewustzijnsontwikkeling vaak drie stappen vooruit, twee achteruit. Er vier vooruit, weer twee achteruit. Want bewustwording is niet altijd leuk. Mogelijk triggert het angst, en die angst kan als effect hebben dat ik blokkeer en me afscherm van dingen die ik niet wil weten. Tot ik op een bepaald punt sterk genoeg wordt om een nieuw bewustzijn toe te laten. Je kan ook een stuk bewustzijn verliezen door zware trauma’s, maar dat is een andere zaak. Voor de rest is bewustzijn een stapje vooruit, nog eentje vooruit, een schuif naar achter, enzovoorts.’

 

Kunnen we zeggen dat we voor bewustzijn moeten vechten? Om het te verwerven?

‘Voor bewustzijn moeten we niet vechten. Onze neiging is te vechten tegen bewustzijn. Vanuit een schrik. In het kader van onze eigen ontwikkeling komen we meestal te blokkeren door onze weerstanden: de pijn, de angsten, het willen wegduwen van de onzekerheid die zo’n proces mogelijk teweegbrengt. Daar vecht je tegen, en daardoor raak je niet verder. Vanaf het moment dat we willen groeien, moeten we angst accepteren, onzekerheid accepteren, en loslaten. Voor je het weet is er dan een stap gezet richting bewustwording.’

‘Bewustwording als zodanig is dus niet het probleem. Het is dat loslaten. De essentie van alle genezing en therapie is loslaten: angst loslaten en liefde toelaten.’

 

Wordt dat makkelijker wanneer we denken aan de Eenheid waar we allemaal deel van uitmaken? We zijn eigenlijk één, dus de compassie die ik een ander verleen, is de compassie die ik mezelf verleen.

‘Dat is de diepere betekenis van de golden rule: “Doe een ander niet aan wat je jezelf niet zou aandoen, en doe jezelf niet aan wat je een ander niet zou aandoen.” De vraag is hoe moeilijk het is om dat echt te begrijpen. In elke cultuur staat diezelfde regel in de geschriften. Dus iedereen hoort dat, maar bijna niemand luistert. Want stel dat iedereen die regel respecteert en dat bewustzijn ontwikkelt, dan mag al de rest van de wetgeving verdwijnen. Want die heeft maar één bedoeling: de mate dat wij ons daar niet bewust van zijn te compenseren.’

 

Iets horen en het begrijpen op verstandelijk vlak is iets heel anders dan het te voelen en te laten doordringen?

‘Ja, daarvoor moeten we door de ervaring gaan. Iets uitleggen, dat is snel gebeurd. Maar om iets te doorleven, te doorvoelen, en op een dieper niveau te beseffen, dat vraagt tijd.’

‘Psychologisch gezien kunnen we bijvoorbeeld zeggen dat de problemen waarmee we zitten systemisch zijn doorgegeven vanuit vorige generaties, via cultureel-maatschappelijke programmatie, via opvoeding, enzovoorts. Een belangrijke opdracht is om die problemen aan te pakken: erdoor te gaan en ze op te klaren. Dat is het besef en de ervaring waarover ik het heb. Met een klein stukje uitleg op dat vlak ben je nadien al snel een paar jaar bezig.’

 

Zou het in dat opzicht slim zijn om, als je uw bewustzijnsproces wilt versnellen, jezelf in zoveel mogelijk verschillende contexten te gooien? Andere culturen, andere vriendengroepen, andere sportgroepen? Zoveel mogelijk diversifiëren?

‘Dat is een uiterste, maar het principe van meer diversiteit toelaten klopt wel. Dat deel is naar de buitenkant toe. Naar de binnenkant toe gaat het om vormen van therapie, begeleiding, meditatie, enzovoorts te zoeken, en daarin te blijven volhouden. We moeten goed beseffen dat je in heel het verhaal hulp nodig hebt. Je kan het niet alleen en als je dat probeert, loop je vast. Je hebt altijd mensen nodig die je zijn voorgegaan in dat proces, op welk niveau dan ook.’

 

Zijn er praktijken of gewoontes die belangrijk zijn in het bewustwordingsproces?

‘De belangrijkste stelregel is eerst en vooral er bewust voor kiezen om je te richten op je ontwikkeling. Ten tweede kan je een weg kiezen die je inspireert. Die effectief is en waar je de juiste begeleiding voor kunt krijgen.’

‘Het moeilijkste in dat verhaal is in het begin de keuze: “Wat ga ik nu doen?” Als je dan te lang alle mogelijkheden blijft exploreren, blijf je aan de oppervlakte. Het is dus een kwestie van enerzijds dat stuk ontdekking te doen, maar anderzijds toch één pad te kiezen. En dan door te zetten. Want op een bepaald moment, zeker naarmate je dichter komt bij essenties in jezelf, moet je echt disciplinair doorduwen. Anders kom je voor je het weet in een soort vluchtgedrag terecht waarbij je al snel zegt: “Dat werkt hier toch niet, laten we maar iets anders doen.” Net op het moment dat het zou kunnen beginnen werken.’

‘Maar na een tijd krijg je ook daar hetzelfde resultaat. Vanaf het moment dat het nieuwe eraf is, krijg je overal altijd hetzelfde, en moet je beginnen disciplineren. Eens je die discipline hebt opgebouwd, is de volgende fase dat het je uiteindelijk zoveel oplevert dat je toch niet meer kunt stoppen. En dan wordt het moeilijk om het niet te doen. Eerst is het moeilijk om het te doen, en dan komt er een ‘klik’ en kun je niet meer stoppen. Dan ben je goed vertrokken.’

 

En wat levert het dan juist op?

‘Hoger bewustzijn. Grotere ‘awareness’. Diepere voldoening. Vervulling. Vreugde. Gelukservaringen. Inzicht. Kennis van het universum en hoe het in elkaar zit. Betere ontwikkeling van je talenten en vermogens. Zelfs het ontdekken van vermogens die je hebt en nooit gedacht had dat je ze had. Enerzijds. Anderzijds, soms de prijs moeten betalen van dingen te moeten loslaten waarvan je dacht dat ze essentieel waren. Wat ook relaties kunnen zijn, bijvoorbeeld.’

‘Je gaat diepere niveaus van pijn, frustratie en woede moeten durven raken in jezelf: allemaal reacties op vroegere dingen die nog in je systeem zitten. En dat ga je stap voor stap uitwerken. Dat is het moeilijkste deel.’

 

Het is wat rondtasten met een blinddoek aan? Want je kent het gevoel, de kennis, en al die andere dingen die aan de andere kant liggen niet. Je moet eerst door die pijn.

‘Voor een stuk. Daarom heb je een zekere begeleiding nodig. Van iemand die daar geweest is. En daardoor je de weg kan wijzen, want zelf loop je met een blinddoek rond.’

‘Zolang je op een bepaald niveau van bewustzijn denkt, heb je een blinddoek op voor het volgende niveau. Anders was je er al. Het is pas wanneer je erdoor wordt geleid dat de blinddoek afvalt, en je een heel nieuw perspectief krijgt. En na een tijdje ga je beseffen dat er toch nog een nieuwer niveau is. Waar je opnieuw een blinddoek voor op hebt.’

 

Hoe belangrijk is vergeving?

‘Absoluut essentieel. Eens je echt naar binnen begint te gaan, moet je vergeving ontwikkelen naar jezelf toe. Ook naar anderen toe, maar vooral naar jezelf. Dat is een nieuwe fase in de evolutie van schuld: de schuld kunnen vergeven. Eens je goed door die fase van het ontwikkelen van vergeving gaat, kom je in een niveau van bewustzijn terecht waarin je ervaart dat er niets te vergeven valt. Uiteindelijk was alles precies zoals het moest zijn.’

 

Als het zo omschreven wordt, klinkt het als een heel natuurlijk proces.

‘Het is een heel natuurlijk proces. Met de wetenschap dat het een proces is dat maar tot op zekere hoogte vanzelf gaat. Wij ontwikkelen van het bewustzijn van een baby tot het niveau van middelbewustzijn van een volwassene in onze samenleving. Maar dan moet je er zelf verder voor kiezen. Of niet. Het wordt een natuurlijk proces dat wacht op jouw keuze.’

 

Eric Schneider is de bezieler en oprichter van Arcturus. Als trainer, coach en consultant inspireert hij al decennialang mensen in het creëren van vervulling en betekenis in hun leven.

Benieuwd naar meer? Neem een kijkje op www.arcturus.be.

SaveSave

SaveSave

De Grondbeginselen van Leiderschap: Een Gesprek met Trainer Frits Wilmsen

10 april 2018

Leiderschap: is iedereen ervoor in de wieg gelegd, of is het iets voor de machtsbeluste en select few? Welke kwaliteiten legt een effectieve leider aan de dag? En hoe belangrijk is het om met jezelf aan de slag te gaan? Samen met trainer Frits Wilmsen (Transformative Life Coaching – TLC 1) ontdekken we dat leiderschap vanuit liefde is waar het om draait. Goed nieuws dus!

 

Wat is leiderschap voor jou?

‘Leiderschap is niet zozeer een eigenschap van een individu, maar eerder een proces dat een groep doormaakt. In dat leiderschapsproces komt er een samenwerking tot stand: eentje waarin je voor elkaars belangen gaat zorgen. Als er verbinding is, zal er een eenheid tot stand komen. En uiteindelijk ga je voelen dat je deel uitmaakt van een community of excellence.’

‘Voor mij is leiderschap dus een proces van fragmentatie naar eenheid. En de functie van het leiderschap is om het geheel meer te maken dan de som der delen. Dus een leider is iemand die over de vermogens beschikt om dat proces van fragmentatie naar eenheid te begeleiden.’

 

Welke vermogens zijn dat zoal?

 ‘Ik formuleer vier randvoorwaarden voor leiderschap.’

‘Eerst en vooral is het belangrijk dat je de innerlijke grond hebt ontwikkeld om, als het spannend wordt, je net te kunnen ontspannen. Daarin is een heldere en inspirerende visie van groot belang. En dat inspirerende verhaal moet bovendien aansluiten bij de behoefte van mensen aan zingeving.’

‘Het tweede waarover een leider moet beschikken is het vermogen om verbinding te maken. Dat wilt zeggen dat je moet beschikken over empathie, over compassie, over care and involvement. Alleen zo kan je een groep, een ware gemeenschap, bouwen. Elke organisatie, van een bedrijf tot een overheid, is niet alleen een economisch systeem maar ook een gemeenschap van mensen met een verhaal. Die gemeenschap bouw je op met care and involvement, want dat sluit aan bij de behoefte van mensen om ergens bij te horen. Uiteindelijk willen we allemaal deel uitmaken van een zingevend kader, of dat nu bij familie is, of op je werk, in een opleidingsinstituut, of in een vriendengroep.’

Een leider moet ook beschikken over creativiteit. Dat wil zeggen dat hij in staat moet zijn om continu de conversatie tussen verschillen op gang te brengen en gaande te houden. Zo worden er in dialoog innovatieve oplossingen bedacht. Wat aansluit bij de behoefte van alle personen in het systeem om ook autonoom wat voor hen belangrijk is, gerealiseerd te krijgen.’

 Tot slot weet je ook dit over een leider: he walks his talk and he talks his walk. Als je een inspirerende visie neerzet met hoge waarden, moet je die zelf ook leven en daar trouw aan zijn in je gedrag en je handelen. Dat past ook bij het verlangen van mensen om zelf tot hun recht te komen. Dat is meesterschap.’

De opleiding tot Transformative Life Coach wordt ook wel eens het aanleren van de Art of the Compassionate Warrior genoemd. Kan je wat meer uitweiden over wat er achter die term zit?

‘Eigenlijk gaat het over de moed die je nodig hebt om de waarheid van je hart te spreken. Het is tegen de stroom ingaan. Niet mee in de dominantie-hiërarchie vechten om die plaatsjes die zo schaars zijn en leiden tot het meeste status en geld. In plaats van macht of geld als criterium voor beslissingen te nemen, gaan we kijken naar datgene waar we als mens naar verlangen. Dan hebben we het over geluk, gezondheid, vrijheid, en ja, liefde. The Art of the Compassionate Warrior is de moed hebben om compromisloos te kiezen voor die kwaliteiten. Waardoor je leven een uitdrukking wordt van één helende reis.’

 

Is leiderschap voor iedereen weggelegd? Kan iedereen een leider zijn?

 ‘Ja, want in essentie gaan deze processen over het leiderschap nemen over je leven. Daarom is het belangrijk om te werken aan innerlijke eenheid, want daardoor gaat jouw psyche in balans komen. En een systeem dat in balans komt, bereikt zijn volle potentieel.’

 

Dus leiderschap gezien als manier om je eigen potentieel ontwikkelen, en dat dan gaan uitstralen op de gemeenschappen en de groepen waarin jij je bevindt?

‘Ja, want bijvoorbeeld ook een coach of een trainer heeft een leiderschapsrol. Een coach om mensen te helpen bij het ontwikkelen van hun creativiteit en autonomie. Om zelfsturing te verwezenlijken. De opleiding gaat over mensen en hoe wij leren. Over hoe je teams kan begeleiden in ontwikkeling en in performance, en uiteindelijk zelfs hoe je systeem- en organisatieontwikkeling kan begeleiden. Dus ja, het is voor iedereen. Omdat het een universeel proces is. Dat wil nog niet zeggen dat iedereen daarom de formele rol van een leider op zich moet nemen want we zien het niet als een positie of een eigenschap van een individu, maar als een proces.’

 

Op die manier kan ik mij inbeelden dat leiderschap 1001 verschillende vormen kan aannemen, afhankelijk van ieders unieke persoonlijkheid.

‘Leiderschap kan zich natuurlijk op veel verschillende manieren manifesteren. Maar eronder zitten altijd universele principes. We verschillen bijvoorbeeld erg in ons verlangen om te doen, of om te denken, of net om te voelen. Daardoor hebben we ieder een voorkeursrol, en iemand die graag veel nadenkt zal sneller een onderhandelaarsrol, een mentorrol, of een sponsorrol willen opnemen. Iemand die graag handelt zal het prachtig vinden om als expert te doen. Maar dat zijn je voorkeursrollen. Leiderschap gaat er net over dat je naast je voorkeursrollen, afhankelijk van wat de context vraagt, kan schakelen naar andere rollen. En hoe je dat doet, daar zijn verschillende kleuren in mogelijk. Zoals je met de regenboog ook duizend verschillen kleuren kunt maken wanneer je begint te mengen. Maar de basiskleuren blijven dezelfde.’

 

Is er iets dat je absoluut nog wilt meegeven over leiderschap?

‘Wat echt heel krachtig is, is dat we een methode hebben die eigenlijk het onzichtbare helpt zichtbaar maken: de krachten achter gedrag. En deze methode helpt je dan om je weg te vinden door verschillende niveaus van complexiteit. Er is altijd een inhoudelijke complexiteit in je vak, en zodra je leiding gaat geven, kom je met sociale complexiteit in aanraking. Dan worden de vragen: ‘Hoe doen we iets samen?’ ‘Hoe gaan we om met verschillen?’ Zelfs wanneer een groep het goed met elkaar kan vinden, treden er toch dilemma’s op: ‘Wie krijgt deze klant?’ ‘Wat is een goede werk-privé balans?’ Deze methode helpt je om door die sociale complexiteit te navigeren, om daar grip op te krijgen. Ze zorgt ervoor dat je een heel snelle leercurve hebt.’

 

Hebben jullie een naam voor die methode?

Impeccable leadership. Dat klinkt een beetje apart, maar het eigenlijk een spirituele naam. In het woord impeccable zit namelijk het woord ‘peccatum’.’

 

Peccatum?

‘‘Peccatum’ betekent zonde. En de ‘peccatum originale’ betekent de oerzonde. Dus dat wil zeggen de breuk tussen mens en God. Of de mens en het universum.’

 

Eva die van de appel bijt?

‘Ja! Impeccable wil zeggen dat die verbinding is hersteld. Eigenlijk hebben we het over leiderschap vanuit liefde. En dat staat rechtstreeks tegenover perfectionisme, het onszelf opleggen van eisen die we niet kunnen waarmaken. Want hoe kan je foutloos zijn als mens? Impeccable leadership gaat juist over verbinding met jezelf, met de ander, en met het geheel.’

 

Ontdek meer over Frits en de opleiding Transformative Life Coaching hier.

Emotionele pijn omarmen – 7 tips om op een gezonde manier met emoties om te gaan

1 maart 2018

Verdriet, angst, boosheid,… Het zijn emoties die we allemaal kennen. En tegelijk ook niet echt. Want wat doen we ermee? Vaak weten we niet hoe ermee om te gaan, dus duwen we ze gemakshalve weg. In deze blog vind je alvast 7 tips om van emoties je bondgenoot te maken.

Emotioneel alarm

Eerder dit jaar in de krant: 1 op 5 jongeren doet aan automutilatie. Zichzelf fysiek pijn doen, vaak via snijwonden, omdat het de emotionele pijn verdooft. Een paar bladzijden verder: kleuters slikken steeds meer antidepressiva en antipsychotica… niet zozeer tegen depressies of psychoses, maar tegen agressief of prikkelbaar gedrag. Dit soort alarmerende signalen uit de psychische hulpverlening vliegen ons zo regelmatig om de oren, dat we bijna niet meer zouden opkijken. Alsof dat erbij hoort, bij deze samenleving.

Niet dus. Dit zijn berichten die ons moéten doen nadenken. Over dat er iets schort aan onze relatie tot emoties. Op de een of andere manier heeft en maakt onze samenleving het moeilijk emoties toe te laten. Vooral met ‘lastige’ emoties zoals angst, boosheid of verdriet, weten we weinig blijf. We moeten sterk zijn, dat sociaal aanvaarde profiel tonen. Maar de realiteit haalt ons in, zoals bovenstaande cijfers bewijzen. Hoe zou het zijn om helemaal anders met emoties om te gaan?

Energie in beweging

In emoties zit namelijk enorm veel kracht. Het woord zegt het zelf, ‘e-motions’, ze zijn niets meer of niets minder dan energie in beweging. Het zijn fysieke sensaties die door ons lichaam stromen, als gevoelsvariant van gedachten. Ze dienen als katalysator en willen dat we in beweging komen.

Zoals een batterij een positieve en een negatieve pool nodig heeft om energie te kunnen opwekken, zo hebben wij ook al onze emoties nodig om ons in beweging te zetten. Voel je kwaadheid bijvoorbeeld, is het wellicht tijd om ergens een grens te trekken en voor jezelf op te komen. Dat we doorgaans hebben geleerd die kwaadheid in te slikken, helpt ons nu niet meer vooruit. We moeten dus iets anders doen dan wat we altijd hebben gedaan.

Want om tot vervulling te komen, is een vol leven nodig. Een leven waarin je contact hebt met je volledige zelf. En waarbij je emoties niet langer beschouwt als spoken in het donker, maar ze integendeel in de ogen leert te kijken als nuttige boodschappers die je in beweging brengen. Steeds dichter naar jezelf toe.

Hieronder vind je 7 tips om op een gezonde manier met emoties om te gaan en zo het leven in jou te laten stromen.

1) Laat emoties toe

Het begint heel simpel: laat emoties toe, zowel bij jezelf als bij anderen. Kinderen horen vaak: ‘wees eens een grote jongen/een groot meisje’, waarmee gezegd wordt ‘stel je eens niet zo emotioneel aan’. Maar emoties zijn een fysieke ontlading. Als we ze toelaten, gaan ze doorgaans ook gewoon weer voorbij. Als we ze opkroppen, zetten ze zich vast en komen ze terecht in de categorie ‘emotionele pijn’. Hoe meer emoties we hebben vastgezet, hoe beperkter we ons voelen in de relatie met onszelf en met anderen.

Kan je je eigen emoties toelaten, dan kan je dat ook bij anderen. Want dankzij de spiegelneuronen in onze hersenen voelen we mee met de ander. Wil je je eigen verdriet niet voelen, is het de simpelste weg om de ander snel van zijn tranen af te helpen. Kan je dat er wel laten zijn, voelt die ander zich gezien en erkend door jou.

2) Benoem emoties niet als positief of negatief

‘Positieve’ emoties, in de categorie ‘blijheid’, zijn comfortabel en sociaal wenselijk. De ‘negatieve’, in de categorieën ‘boosheid’, ‘angst’ of ‘verdriet’, voelen oncomfortabeler aan en hebben we vaak leren inslikken. Al was het maar om flink, braaf en dienstbaar zijn, want dat gedrag werd (en wordt vaak nog steeds) beloond. Die opdeling tussen positief en negatief is op zich al deel van het probleem. In wezen zijn er geen goede of slechte emoties. Elke emotie heeft zijn nut en een boodschap voor jou.

3) Leer te luisteren naar hun boodschap

Emoties zijn boodschappers van onze kern, van onze ziel zo je wil. Hoe verder je daar van afdwaalt, hoe meer je ‘oncomfortabele’ emoties zich gaan roeren. Dan kan je twee dingen doen: vluchten in afleiding en verdoving, of toch maar je oor eens te luisteren leggen. Wat voel je en wat komt dat gevoel jou zeggen? Welke actie of beweging heb jij te ondernemen?

4) Leer emoties voelen

Vaak weten we als volwassenen niet meer goed hoe dat moet, voelen. We zijn al blij als we ‘over’ onze emoties kunnen praten, op mentaal niveau. ‘Ik ben kwaad, om die en die reden’. Duik eens in je lijf, met al je zintuigen.
Ga er even voor zitten en sluit je ogen. Voel je die kwaadheid? Waar zit ze in je lichaam? Op een bepaalde plek of overal? Heeft ze een vorm? Voelt ze warm of koud? Heeft ze een kleur? Beweegt ze? Zo ja, in een bepaalde richting? Voelt ze ruw of zacht? Maakt ze lawaai? Als ze kon spreken, wat zou ze zeggen, …?

5) Ga met je trauma’s aan de slag

Soms is de lading emotionele pijn te groot om er op je eentje naar te (durven) kijken. Het pantser is dan te dik om te voelen wat eronder zit. Ook al is het verlangen meestal groot. We hebben allemaal wel een dozijn kleine of grotere trauma’s. Deze met professionele hulp in de ogen durven kijken maakt de weg vrij voor je eigen leven. Een leven in heden en toekomst, met de bagage van het verleden als kracht eerder dan als last.

6) Je bent niet je emoties

Een vrij emotioneel leven is een leven waarin je emotionele hoogtes en laagtes kan ervaren zonder jezelf daarin af te wijzen of te verliezen. Vergelijk het met golven in een oceaan. Deze kunnen heel wild tekeer gaan, maar wat dieper onder het wateroppervlak bevindt zich altijd stil water. Zo is het ook met onze emoties. Ze maken ons leven dynamisch en kleurrijk, maar in wezen is dat ook slechts de oppervlakte en bevindt zich daaronder ook altijd stilte en ruimte. Dat weten en voelen is weten wie je bent. Emoties heb je maar ben je niet.

7) Wees mild voor jezelf

Lang ondergesneeuwde emoties plots naar boven halen is niet altijd een pretje. Ook al wéét je wel hoe en wat je wil, toch kies je desondanks soms gewoon weer voor dat oude patroon. Omdat je het zo goed kent en omdat het je zolang heeft geholpen te overleven. Wees dan mild voor jezelf. Sla jezelf niet voor het hoofd. Je hoeft niet alles, altijd, overal, meteen, hier en nu opgelost te hebben. Leven is onderweg zijn, stap voor stap. Verplicht jezelf ook niet van iets af te leren. Gewoon meer opties bij creëren is voldoende. Zo heb je meer keuze. Voor wanneer je het wel wil.

 

Hilde Van Liefferinge is freelance trainer en coach. Voor Arcturus werkt ze als NLP-trainer en loopbaancoach.
Wil je meer weten over je emoties en hoe ermee om te gaan? Neem een kijkje op onze website bij onze NLP-opleidingen, loopbaanbegeleiding en coaching.

Geen tijd voor spijt. Maak de beste voornemens.

2 januari 2018

Wil jij ook graag meer tijd? Voor jezelf, voor wat je graag doet en belangrijk vindt. Maar neem je er wel de tijd voor, om eens echt stil te staan bij wat voor tijd je precies wil? Wil je extra tijd om je leven aan te kunnen en dus te overleven of wil je tijd om echt jouw leven te leven? Maak keuzes of ze worden voor jou gemaakt. Ben je klaar voor je beste voornemens in 2018, voor een leven zonder spijt?

Altijd tijd tekort

Een nieuw jaar: drie dikke zoenen, alle geluk en succes. En wat zijn de goede voornemens? Even raden. Meer tijd voor jezelf? Of meer tijd met je kinderen, partner, vrienden, of wie of wat je ook maar lief is? De kans is groot. Want hoewel we objectief gezien nog nooit zoveel tijd hebben gehad omdat we alsmaar ouder worden, leven velen van ons in ademnood met een gevoel van chronisch tekort aan tijd. We moeten vanalles, waardoor we te weinig tijd ervaren voor wat we willen. Als we al zouden weten wat we echt willen.

Aan onze goede voornemens zal het nochtans niet liggen. We maken ze elk jaar opnieuw. Helaas dikwijls dezelfde, alsof iets ons tegenhoudt om ze nu al te realiseren. Het idee dat we tijd hebben misschien? Ook al komt die tijd pas als we op pensioen zijn. Maar is het wel dat soort tijd waar we naar op zoek zijn?

Mijn vader

Laat mij even iets vertellen over mijn vader, als voorbeeld. Zijn hele leven is hij landbouwer geweest. Degelijk en toegewijd, maar vooral plichtsgetrouw. Hij nam de boerderij van zijn (voor)ouders over omdat dat werd verwacht en dus ging hij na zijn Grieks-Latijnse humaniora niet verder studeren. Ook al ging zo een wetenschapper aan hem verloren. Zijn hele leven heeft hij zich in zijn weinige vrije tijd bijgelezen over algebra, fysica en techniek. Die boeken lagen op het toilet. Op zijn toilet. Hij moet de meest belezen en bizarre boer geweest zijn die er rondloopt. Behalve dat hij mij zo af en toe iets op papier zette: de relativiteitstheorie in eigen woorden, of een technisch uitgewerkt concept voor fietsknipperlichten, heeft hij weinig met zijn kennis gedaan. Hij deed dag in dag uit wat van hem verwacht werd: koeien melken en akkers bewerken.

In 2017 kreeg hij 2 hersenbloedingen. Hij overleefde ze, maar er was hersenschade. Geheugenverlies, concentratiestoornissen, maar vooral… het maakte hem een ander mens. Wetenschap is niet meer belangrijk voor hem, de boerenstiel nog minder. Er is maar één ding heel opvallend aanwezig sindsdien. En dat is verdriet. Onvervuld verlangen. Spijt over gemaakte en vooral niet gemaakte keuzes.

Mijn getrainde kinderoog heeft die weggemoffelde emoties altijd gezien. Maar ze werden overspoeld door de dagelijkse sleur, de macht der gewoonte, het doen wat hij dacht dat hij moest doen. De barsten in zijn hersenen hebben die laag er nu afgekrabd. Er zijn geen verwachtingen meer in te lossen. Maar het is te laat, hij is de 80 voorbij. Dat beseft hij, er is geen tijd meer. Misschien wel nog om wat verder te overleven, maar niet meer om te leven. Om zijn leven te leven. Hartverscheurend spijtig.

Leven of overleven?

Carl Jung had gelijk: niets zo stimulerend voor een kind als het niet geleefde leven van zijn ouders. Als kind lijkt een leven eeuwig te duren, als volwassene zijn we druk bezig met rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Het is voorbij voor je het beseft en dan vraag je je af: Was dit het? Ja, dat was het. Niets meer, niets minder.

Maar waarom halen de meeste voornemens dan het einde van de maand januari niet? Misschien is het nuttig even stil te staan wat je precies met je tijd wil gaan doen of aan welke soort tijd je behoefte hebt.

Wil je een extra hobby van 1 uur per week die ervoor moet zorgen dat je de rest van de week aankan of wil je je leven fundamenteel over een andere boeg gooien en gaan voor vervulling van wie je in wezen bent? De tijd die je extra wil, dient die om te overleven of om te leven? Met andere woorden, wil je goede voornemens formuleren, of de best mogelijke?

“De tijd die je extra wil, dient die om te overleven of om te leven?”

Denk je dat je tijd hebt?

Indien je voor niets minder dan het beste wil gaan, treed dan bij het begin van dit nieuwe jaar eens met jezelf in dialoog. Wat zegt jouw hart? Wat is belangrijk in jouw leven? Wat is jouw talent? Waar word jij blij van? Geeft jouw job je vervulling? Wat met je relatie? Je omgeving? Je manier van denken? Je emotionele strijd die je misschien aan niemand laat zien? Dat beeld in de spiegel? Is het wat jij wil? Is het wie jij bent? Of denk je dat je tijd hebt?

Waarop wil je tevreden kunnen terugblikken als je 80 bent? Waarvan ga je spijt hebben als je het niet hebt gedaan? Wat heb je nodig om dat te kunnen realiseren? Welke eerste stap kan je nemen?

Niet dat het makkelijk is. Er is wat moed voor nodig. Vaak hebben we geleerd dat kiezen voor onszelf egoïstisch is. En dan voelen we ons schuldig als we dat doen. Alsof dat ten koste van iemand anders moet of zou gaan. Het tegendeel is echter waar. Als je werkelijk in jezelf investeert en kiest voor groei en ontwikkeling, voor persoonlijke bevrijding, dan is dat een inspirerend geschenk voor jouw hele omgeving. Je kan namelijk niemand anders geven wat je zelf niet hebt. Zorgen voor iemand anders bijvoorbeeld, hoe doe je dat op een geloofwaardige, niet met schuldgevoel beladen manier als je niet voor jezelf zorgt?

Doe het, nu!

Dus, geloof het of niet, maar er is geen tijd. Dit heb ik alvast het voorbije jaar geleerd. Leef niet het leven van de goede voornemens maar doe het, nu! Schrijf je in voor die cursus waar je altijd hebt van gedroomd, spreek je liefde uit voor wie je ze voelt, solliciteer voor die job waar je ogen al van blinken als je er nog maar aan denkt, bel die oude vriend, maak die reis, schrijf dat boek!

Maak keuzes, of ze worden voor jou gemaakt. En denk vooral niet dat je vastzit door eerder gemaakte keuzes waar je nu misschien spijt van hebt. Want er is altijd een manier. Laat dit een mantra zijn voor 2018: je kan altijd opnieuw kiezen. Op voorwaarde dat je er op tijd de tijd voor neemt.

 

Hilde Van Liefferinge werkt als NLP-trainer en loopbaancoach voor Arcturus.

Wil je meer info over onze opleidingen en coaching? Neem een kijkje op www.arcturus.be

Survivaltips voor kerst – eerste hulp bij feestelijke familiale (on)gevallen

18 december 2017

Kerst staat synoniem voor familiale gezelligheid. Voor velen is het een anker, een moment om elk jaar opnieuw intens naar uit te kijken. Maar niet overal. Want, hoe graag we het soms anders zouden willen, het oude adagium ‘je familie kies je niet’, zorgt voor sommigen onder ons net in deze periode toch voor wat extra druk op de schouders. Er ‘moet’ vanalles georganiseerd worden, cadeautjes gekocht, mensen behaagd,… Want de feesten zijn ‘traditie’ en er leven veel verwachtingen. In deze blog vind je alvast enkele concrete tips voor zelfzorg tijdens spannende familiefeesten, voor wie ze gebruiken kan.

Verwachtingen

We verwachten met z’n allen heel veel van elkaar, dag in dag uit. Veel verwachtingen zijn nuttig, al is het maar om een samenleving te kunnen organiseren. Maar sommige verwachtingspatronen zitten heel diep in ons systeem en raken ons op fundamenteel niveau. Het zijn de verwachtingen over hoe we ons leven ‘moeten’ inrichten, hoe wij ‘moeten’ zijn. Binnen familiale context zijn dat niet zelden de gevoeligste.
Dus voel jij wat verwachtingenstress voor de feestdagen? Misschien kan je iets met deze concrete survivaltips voor feestelijke familiale (on)gevallen.

1. Denk actief en in opties

Stel. Er wordt in jouw richting gekeken om dit jaar het kerstfeest te organiseren. Je hebt geen zin in die hele organisatie, de drukte, het met moeite buiten krijgen van zatte nonkels ver na middernacht.

Tip. Denk in termen van mogelijkheden en opties in plaats van in termen van noodzakelijkheid. ‘Het moet niet, het kan.’ Onderga verwachtingen niet passief, maar neem er een actief aandeel in. Misschien kunnen jullie dit jaar eens op restaurant gaan? Of het feest ’s middags houden, waardoor iedereen tegen de avond al naar huis kan? Of misschien ga je dit jaar niet rond de tafel zitten maar een kerstwandeling maken aan zee? Vergroot je eigen impact op de gang van zaken door het besef dat je altijd opties hebt. Think outside the box.

2. Stop met vergelijken en blijf bij jezelf

Stel. De cadeautjesloterij verplicht jou een cadeautje voor je moeder te kopen. Je hebt zoals gewoonlijk je best gedaan om iets tof en origineel te zoeken dat binnen je – beperkte – budget past. Je – succesvolle – zus komt binnen met een groot duur cadeau voor je moeder, naast datgene voor de persoon die zij had geloot. ‘Je kent mij hè, mama…’ Mama is zichtbaar meer opgetogen met dit cadeau.

Tip. Blijf bij jezelf. Trap niet in de val van de vergelijking en de behaagzucht. Je doet gewoon mee aan de traditie,  maak het ook niet groter. Blijf bij je eigen waarneming en kruip niet in het hoofd van anderen om hun verwachtingen te lezen en in te lossen. Jij geeft wat jij wil, wat klopt voor jou. Vergelijken is vermoeiend. Geniet van jezelf en jouw keuzes. ‘Be yourself, everybody else is taken’, zei Oscar Wilde.

3. Erken wat er is

Stel. Je zit weer aan tafel recht tegenover die nonkel met onmogelijke politieke standpunten. Je wil er zelfs niet naar luisteren en voelt de onvriendelijke woorden in jezelf opborrelen. Het laten vergallen van je feestje is nabij.

Tip. Erken wat er is. Mensen doen wat ze doen. Ze kiezen daarvoor, al dan niet bewust. Als we willen dat ze iets anders doen, zitten we in het gevecht tegen de werkelijkheid. Je wil het ideaal, je wil die ideale ander. Maar dat ligt niet binnen jouw controle. Erken wat er is en verbind daar je conclusies aan. Bij anderen loop je misschien weg, bij familie ligt dat doorgaans gevoeliger en durf je niet zomaar. Zet jezelf in de waarnemersrol. Observeer wat je ziet en hoort, vanuit een soort metapositie, niet vanuit grote emotionele betrokkenheid. Neem het niet persoonlijk. Kijk, hoor, neem waar. Wie weet wordt het wel grappig. Het brengt je sowieso rust.

4. Richt je op het heden

Stel. Met het tempo waarop de glazen wijn worden bijgevuld, neemt ook de grimmigheid van de discussies aan tafel toe. Er wordt al eens een steek onder water uitgedeeld. ‘Ben je daar weer, jij moet altijd oude koeien uit de gracht halen…’

Tip. Adem. Ga buiten wandelen. Voel je voeten op de grond. Aard jezelf telkens weer in het hier en nu. Met je familie heb je doorgaans het grootste gedeelde verleden en voor je het weet maak je het heden telkens weer ondergeschikt aan dat verleden. Het verleden bestaat enkel nog in ons hoofd, we kunnen het niet vastpakken. In die zin is het niet ‘reëel’. Ook al zijn kwetsuren misschien nog heel goed voelbaar, weet dat je deze hebt en niet bent. In het nu is er altijd een andere keuze mogelijk. Geef jezelf daarin tijd, en ook wat je nu nodig hebt.

Dus, of jij nu uitkijkt naar een geweldige jaarlijkse familietraditie, of er een beetje bang voor bent, laat het vooral ook een feestje van zorg voor jezelf zijn. Vergeet daarbij niet te genieten van je eigen gezelschap!

 

Hilde Van Liefferinge werkt als NLP-trainer en loopbaancoach voor Arcturus.

Meer weten over onze opleidingen, coaching en loopbaanbegeleiding? Neem een kijkje op www.arcturus.be

Kiezen voor de gelukzak-status

20 november 2017

Aan mijn jaren als assistent in de NLP-opleiding bij Arcturus hou ik enkele hele warme herinneringen over. Eén daarvan is deze aan die vrouw die met een hersentumor leefde, maar zichzelf een gelukzak noemde. Zelden zag ik iemand met meer fonkeling in de ogen.

 

Een gelukzak in de hand

Laat mij haar Amber noemen. Die eerste dag van de NLP Practitioner-opleiding zit ik meteen bij haar in de groep voor het kennismakingsrondje. Ze is een late dertiger, zoals ik. Ze praat over de dingen in haar leven waar ze mee bezig is en die haar bezig houden: kinderen, relaties, werk, identiteit. Een mens op zoek naar meer vrijheid en zelf-zijn in de alledaagse dingen. Ze valt niet bijzonder op tussen de andere cursisten. Al ben ik wel meteen gegrepen door de diepte van haar blik wanneer ze me glimlachend aankijkt.

Wanneer zij de tweede dag de deur openzwaait, wordt mijn oog meteen naar haar tas getrokken. Haar cursusmap zit in een stevige plastic draagtas, waarop staat ‘Gelukzak’. Ik lach haar meteen hardop toe en zeg dat ik blij word van haar alleen nog maar te zien. Ik ben vol lof over die ‘coole’ zak en in de daaropvolgende maanden dat ik haar zie, lachen we er nog vaak samen om. ‘Ha, gelukzak, hoe gaat het?’, begroet ik haar dan.

Doorheen de maanden dat de cursus loopt leer ik haar kennen als een fijne, niet opvallende vrouw. Qua onderwerpen die ze aanbrengt in de oefeningen, houdt ze zich aan wat ze de eerste dag had vooropgesteld: simpel, ingewikkeld, herkenbaar.

Hersentumor

De cursus loopt al bijna ten einde wanneer we tijdens een pauzemoment eens samen op de grond zitten, met onze ruggen tegen de verwarming. En dan vertelt ze het me, bijna langs haar neus weg: ‘Waarschijnlijk ga ik niet heel oud worden. Ik heb een hersentumor waar de chirurgen niet bij kunnen. Hij zit te centraal in mijn hoofd en groeit langzaam. Ze geven me hooguit nog 15 jaar.’

Baf. Ik sta perplex. Enkele seconden kijk ik haar aan met open mond. ‘Meen jij dat nu?’, in de hoop dat ze het nog ontkent. Maar ze knikt en haalt zacht haar schouders op. ‘Zo is het, ik kan er niets aan doen. We gaan naar de beste chirurgen in binnen- en buitenland, maar het is wat het is.’ Ik kijk haar aan en zie nu waar die diepte in haar blik toe leidt.

Het sloeg me in het gezicht. Al die maanden zag ik deze vrouw quasi ongemerkt tussen de andere cursisten opdraven met ‘alledaagse’ probleempjes. Blijkt er nu eigenlijk een heel groot probleem te zijn, maar dat lijkt zij niet zo te zien. Niet dat ze het prettig vindt natuurlijk. ‘Maar ik leef mijn leven en kan er maar beter het beste van maken’. Ze zegt het bijna gemoedelijk. Wat een inspiratie. Heel veel dingen worden plots banaal. Want hoewel elke dag altijd de laatste kan zijn, zijn wij toch geneigd te leven alsof we ervan uitgaan 100 jaar te zullen worden. Plannen, piekeren, twijfelen, niet durven, verwachtingen inlossen.

‘Ik ben sowieso een gelukzak’

En dan is daar die laatste dag van de opleiding. Dat moment waarop iedereen iedereen knuffelt en vanuit het hart tegen de ander zegt ‘het ga je goed’ en ‘dankjewel dat jij mijn pad hebt gekruist’. Amber roept me even apart, samen met een andere cursiste, An. ‘Ik wil je iets geven’, zegt ze, ‘om je te bedanken’. Ze overhandigt me de zak, de gelukzak. ‘Hij is voor jou, ik heb hem niet nodig. Ik ben sowieso een gelukzak.’

Baf, voor de tweede keer, recht in mijn gezicht. ‘Ik – ben – sowieso – een – gelukzak’. Ik weiger de zak aan te nemen. Omdat ik haar nog zoveel extra geluk toewens en zoveel meer. Maar ze wijkt niet, ‘hij is voor jou, als aandenken aan onze fijne gesprekken’. Met een nederigheid zoals ik die zelden heb gevoeld, neem ik de zak in ontvangst. Er zit iets in, chocolaatjes. ‘Die zijn van mij’, zegt An, die erbij staat, ‘ik wil je ook graag bedanken dat je er was.’ Ik schaterlach en huil tegelijkertijd. Wat een moment. Ik vlieg ze beide rond de hals, de gelukzak tussen ons drie op de grond.

De hel of de hemel?

We zijn nu ruim 2 jaar verder en ik heb Amber niet meer teruggezien. Denken aan haar doe ik regelmatig, daarin aangemoedigd door ‘de gelukzak’, die een zeer zichtbaar plekje in mijn huis heeft gekregen. Ik gebruik hem niet. Ik koester hem, kijk ernaar, glimlach, warm, liefdevol. Het is een anker dat me telkens weer in het hier en nu brengt. Om me eraan te herinneren dat ik in elk moment keuze heb: maak ik er een hel van of een hemel?

Je hoort en leest het vaak: ‘geluk overkomt je niet, je kiest ervoor’. Klopt, maar dat klinkt meestal toch makkelijker dan het is. Hoe snel voelen we ons geen slachtoffer van de omstandigheden? Of het nu gaat om het slechte weer, de kapotte koffiemachine op het werk waardoor je nu nog extra vatbaar bent voor het gezaag van die ergerlijke collega, je partner die je heeft laten zitten of je dramatische opvoeding die je in zelfdestructieve neigingen heeft gehuld,… We steken ‘de schuld’ van onze emotionele ellende graag op iets of iemand anders. Hadden we maar meer geluk, denken we er vaak hardop bij.

Slachtofferrol versus slachtofferidentiteit

Uiteraard ligt de oorzaak van wat ons overkomt vaak buiten onszelf. De vraag is wat je daar dan mee doet. Als in: je kunt de golven niet bedwingen maar wel leren surfen. Uiteraard kruipen we allemaal wel eens in de slachtofferrol. Niets menselijkers dan dat. Soms is het zelfs een noodzakelijke fase die je ook niet te snel moet willen overstijgen. Jezelf de erkenning kunnen geven als slachtoffer is nodig om nadien een belangrijke stap verder te kunnen zetten, namelijk ‘loslaten’.

Dat woord, ‘loslaten’. Het klinkt even makkelijk als moeilijk. Bomen lijken er in de herfst geen moeite mee te hebben, mensen des te meer. Erkennen wat er is, o zo moeilijk. Maar als er iemand is die me dat in de praktijk heeft gedemonstreerd, is het Amber wel. Telkens de vraag stellen: wat kan ik hieruit leren? Het leven zien als een proces van loslaten. Zoals Toon Hermans schreef: sterven doe je niet één keer, maar af en toe een beetje.

Door verantwoordelijkheid op te nemen voor wat je overkomt, vermijd je in een slachtofferidentiteit terecht te komen, zeg maar een permanente slachtofferrol. Want daar stopt de vrijheid en begint de slavernij. Dat is nochtans hoe de meeste mensen hun leven leiden/lijden.

Kiezen voor de gelukzak-status

Wil je ook graag een echte ‘gelukzak’ zijn, net als Amber? Dan is leven vanuit een slachtofferidentiteit geen optie. Of het je nu voor de wind gaat, of je kruipt door het zand, zolang je het gevoel hebt dat geluk of pech je overkomt, blijft het iets heel ontastbaars. Je kan alleen maar hopen, wensen, je vingers kruisen dat het blijft duren, dan wel snel voorbij gaat. Elk succes is vluchtig want onheil kan zo weer om de hoek loeren. Kiezen voor de gelukzak-status is kiezen voor je innerlijke kracht.

Is het de makkelijkste weg? Verre van, want loslaten is niet zomaar een wandeling in het park. Het vergt vaak veel moed, doorzetting en toewijding. Monsters in de ogen durven kijken op de meest schaduwrijke plekken in jezelf. Hoe hard het soms ook knaagt en trekt, er toch niet van weglopen. Of toch niet elke keer, al is het 1000 keer wel en 1 keer niet. Mildheid.

Maar wat is de beloning voor al dat harde werk? Een leven van een kwaliteit die voordien ondenkbaar was en waarin kwantiteit tot de tweede orde behoort. Want we willen wel graag oud worden, maar hoe?
Dus lieve Amber, ik gun je nog een pak fantastische kwalitatieve jaren. Je bent een bron van inspiratie en exact wat de wereld nodig heeft. Ik voel me een ware gelukzak dat ik even van je kracht mocht meegenieten.

 

Hilde Van Liefferinge is NLP-trainer en loopbaancoach bij Arcturus

Wil je meer weten over onze opleidingen en coaching? Neem een kijkje op onze website www.arcturus.be

 

 

 

Eieren en windeieren. Hoe voeding niet het enige is dat ons gezond moet houden.

22 augustus 2017

Eet jij al opnieuw omeletten? De zogenaamde ‘eiercrisis’ is morsdood maar had ons toch even in de ban. We leven met een al te obsessief idee dat ‘dat soort dingen ons ziek maken’. Ons lichaam is als een rivier en afval stroomt er meestal doorheen, tenzij het wordt ‘geblokkeerd’ door mentale en emotionele vervuiling. Gelukkig is ons zelfreinigend vermogen groot.

 

Eieren en media

 

Nu er opnieuw terreurnieuws is, weten de media weer waarover gepraat en waarvoor we bang moeten zijn. De jaarlijkse komkommertijd is duidelijk voorbij. In de mate dat die er ooit is geweest dit jaar want we hadden namelijk te maken met een wekenlange ‘eiercrisis’ (en dat in komkommertijd, wie bedenkt het…). Maar deze lijkt een stille dood gestorven. Of zoals epidemioloog Luc Bonneux vorige week nog in De Standaard poneerde, er is niet één ei gevonden dat iemand ook maar een beetje ziek had kunnen maken. Ook de dioxinecrisis van destijds noemt hij nu ‘één van de grootste milieuhoaxen uit de geschiedenis’.

 

Toch hadden de media telkens een vette kluif aan deze ‘gezondheidsbedreigende crisissen’, met het nodige effect. We hebben met z’n allen wellicht toch even wat minder omeletten gebakken. Als we kranten zouden geloven, stond ons leven op het spel.

 

Obsessie voor externe factoren

 

Er kan natuurlijk niet genoeg aandacht zijn voor de kwaliteit van onze voedselketen. Want dat massaproductie en ethiek niet altijd rijmen is al te vaak gebleken. Met zelf bewuste keuzes te maken in wat we wel en niet in ons karretje leggen, komen we al een heel eind.

 

Maar wat bijzonder is, is dat er telkens een grote aandacht gaat naar ‘externe factoren’ voor onze mate van ziekte of gezondheid, tot in het obsessieve toe. Zo las ik deze zomer ook een voorstel in een krant om rokers van festivalweides te bannen… Tja, dan graag ook ineens de uitlaatgassen uit het verkeer, de houtkachels in de winter en de industrie in zijn totaliteit.

 

Geen 1-op-1-relatie

 

Uiteraard heeft onze omgeving een impact op onze gezondheid. Voeding, lucht, straling, lawaai,… het stroomt allemaal dwars door ons organisme heen en gaat ermee in interactie.

 

Maar het is zelden een 1-op-1-relatie tussen oorzaak en gevolg. Als elke roker aan zijn saffies zou sterven of elke dagelijkse sla-eter 100 jaar werd, was het op zijn minst duidelijk. Maar dat is het jammer genoeg niet.

 

Toeval, pech, onrechtvaardigheid,… er is veel dat we niet weten over ziekte en gezondheid. Dat geeft ook de klassieke geneeskunde zelf toe. Over heel veel ‘oorzaken’ tast men in het duister.

 

Symptoombestrijding

 

Vandaar dat de focus ligt op het bestrijden van symptomen. Vaak met succes, zij het niet altijd op de lange termijn.

 

Achter die dominante Westerse kijk op genezing als het wegnemen van symptomen, zowel voor fysieke als psychische klachten, schuilt meestal de visie dat lichaam en geest twee aparte entiteiten zijn. Kom je bij je huisarts met een pijnlijke schouder bijvoorbeeld, krijg je zelden vragen over je algehele geluksgevoel of meer specifiek, je ietwat (te) grote verantwoordelijkheidszin misschien. Een zalfje brengt meestal wat soelaas.

 

Het risico van enkel deze benadering aan te hangen is echter dat we oorzaken steevast buiten onszelf leggen en ons afhankelijk opstellen van een externe oplossing. Ik ben ziek, ik ga naar de dokter en hij/zij kan mij genezen.

 

Holistisch perspectief: het lichaam als rivier

 

Een meer holistische aandacht voor het lichaam, geeft ons daarentegen meer tools in handen voor zelfheling. Hoewel we ook hier niet in 1-op-1-relaties of in absolute termen moeten redeneren, is de kracht van onze geest op ons lichaam niet te onderschatten.

 

In haar lijvige boek ‘Vrouwenlichaam vrouwenwijsheid’ (maar dit geldt in dit geval zeker ook voor mannen) vergelijkt Dr. Christiane Northrup het menselijk lichaam met een stromende rivier. Vuil dat erin terechtkomt, wordt meegevoerd met de stroom. Dus de externe factoren waaraan we onderhevig zijn door onzuivere voeding, verkeer of wat dan ook, zijn uiteraard niet op te zoeken, maar ons lichaam is in staat om heel veel van die afvalstoffen af te voeren. Waardoor we er dus ook meestal niet ziek door worden.

 

Het probleem is echter dat een rivier zelden een gladde stroom is. Stenen, rotsen, ijzer, natuurlijke en minder natuurlijke uitsteeksels maken dat water vaak een hobbelparcours aflegt. Het water stroomt wel voorbij de hindernissen, maar als er plastic of ander vuil meedrijft, bestaat de kans dat dat daaraan blijft kleven. Zo hopen grotere hoeveelheden afval en vuil zich op en geraakt de rivier uiteindelijk vuiler en vuiler.

 

In ons lichaam is het niet anders, zegt Northrup. Als we obstakels hebben, blijft het afval hangen, gaat het rotten en tast het op de duur wel onze fysieke gezondheid aan. En die obstakels zijn van emotionele aard. Onze onopgeloste trauma’s, niet geheelde pijnen, angsten, woede, negatieve overtuigingen over onszelf, … ze zorgen er allemaal voor dat de stroom niet vrij is, dat er ook externe rotzooi kan blijven hangen.

 

Naar binnen kijken

 

Dus hoewel de ruime aandacht voor voeding en andere omgevingsfactoren zeker nodig en terecht is, is het ook minstens even belangrijk om te kijken naar de binnenkant. Zijn er dingen die op je lever of je maag liggen, waarover je je gal spuwt, waar je je buik van vol hebt of het hart van in bent? Gun jezelf de moed om er ten gronde naar te kijken en ze niet weg te duwen. Deze obstakels kan je zelf oplossen, je hebt er dus meer ‘controle’ over dan over vele omgevingsfactoren waar we niet altijd onderuit kunnen.

 

Dit is de weg van de zelfheling. Als we deze weg kiezen, panikeren we niet over een rot ei of over wat rook die tijdens een festival in onze neusgaten kriebelt. Je eigen mentaal-emotionele vervuiling opruimen, hobbel per hobbel uit de rivier halen, werkt bevrijdend. Het geeft je niet alleen een grotere fysieke weerbaarheid, maar geneest je hele wezen. Dit ‘vissen’ is een levenslang proces. Soms haal je keien boven, soms rotsblokken. Het is een weg die moed en doorzetting vergt. Maar hij legt je geen windeieren: je krijgt er een leven voor dat letterlijk door je heen stroomt. En of je dat voelt!

 

 

Hilde Van Liefferinge is NLP-trainer en loopbaancoach voor Arcturus

 

Wil je graag meer weten over onze opleidingen en coaching? Neem een kijkje op www.arcturus.be

Het optimisme van de stuurman. Over hartgezondheid en meer…

14 augustus 2017

 

Weinigen onder ons zullen in 2012 het artikel in Current Biology (1) gelezen hebben over de Gubernator Medicatrix, of vrij vertaald, onze lichaamseigen Minister van Gezondheid. Deze stuurman die – afhankelijk van de omstandigheden – al dan niet toestemming geeft voor bepaald gedrag, het genezen van blessures, het bestrijden van bacteriën, enz.

Zo is het ook fantastisch dat door deze stuurman af en toe acute koorts wordt toegestaan. Elke graad koorts kost immers 250 kcal extra. Deze temperatuurverhoging stelt je in staat om een infectie effectief te beëindigen. Gek genoeg onderdrukken we deze koorts én dus de beslissing van onze eigen stuurman omdat we het symptoom niet begrijpen. Meer nog, we zien het symptoom als het primaire probleem.

Onze lichaamseigen Minister van Gezondheid beoordeelt alle zintuiglijke informatie die hij/zij op een bepaald moment binnenkrijgt, de som van zowel fysiologische, emotionele als sociale factoren en maakt naar best vermogen een beslissing. Enkele factoren die een rol spelen:

  • Voeding: zo is jodium uiterst belangrijk voor onze schildklier, het orgaan bij uitstek dat na een kosten-baten analyse beweging toestaat aan de hersenen. De afwezigheid van jodium maakt mensen bijzonder lui.
  • Darmflora: interessant onderzoek bij dieren heeft aangetoond dat wanneer het microbioom (onze medebewoners in de darmen) verstoord wordt, eveneens de capaciteit tot samenwerking tot een dieptepunt daalde: de dieren werden egoïstisch.
  • Sociale en maatschappelijke context: zijn er familieleden, vrienden of dokters in de buurt die kunnen luisteren naar je verhaal? Zo ja, dan mag je ziek gedrag vertonen. In Israël hebben weinig mensen het chronisch vermoeidheidssyndroom … omdat de diagnose niet bestaat. En hoe zou een Soedanese stuurman anders functioneren in een context van burgeroorlog, honger en afwezigheid van medische zorgen.
  • Mindset (optimisme/pessimisme): iedereen herkent voorbeelden uit zijn eigen omgeving waar de klachten miraculeus verbeterden na het vastleggen van een afspraak met de therapeut. Het is eigenlijk niet meer nodig …
  • Bioritme: de stuurman is vooral immunologisch actief tijdens de nacht. Maar wat als er geen nacht meer is door voortdurende aanwezigheid van tablets, laptops and andere lichtgevende phones?

Dit proces gebeurt grotendeels onbewust. Zo liep ik een ernstige spierscheur op, net voor ik vader zou worden en absoluut thuis wou zijn. De Minister van Gezondheid oordeelde (terecht) dat wondheling in deze omstandigheden geen prioriteit was waardoor de wondheling sterk vertraagd was. It’s all about energy …

Als NLP-coaches willen we ook een gedragsverandering faciliteren. Zo merken we dagelijks dat wanneer iemand zijn belief-system onder druk wordt gezet en overtuigingen verschuiven, of wanneer diepere betekenis en zingeving wordt gevonden, de meest lethargische persoon plots bruist van energie en richting. Er wordt weer toestemming gegeven door de Gubernator Medicatrix.

Even vaak zien we echter dat mensen vol goede moed na een coachgesprek buiten stappen om enkele stappen later hun goede voornemens opnieuw voor zich uit te schuiven. Het succesvol doorvoeren van elke verandering vraagt immers veel energie van de stuurman. Hoe gezonder de stuurman, hoe meer juiste beslissingen. Die vindt bijvoorbeeld mogelijks andere redenen voor vermoeidheid dan een chronische koffiedeficiëntie.

Interessant om te weten is dat een gezond hart met een optimale zuurstofvoorziening de allerbelangrijkste invloed heeft op deze stuurman van gezondheid en dus ook op gedrag. Een gezond hart kan immers wanneer noodzakelijk gepast reageren op de veranderende omstandigheden. Wanneer we plots in een woordenwisseling terecht komen en we willen gepast reageren moeten we neuroflexibel zijn (2). Dit betekent dat we real-time energie en bloed moeten kunnen mobiliseren naar onze cortex (onze buitenste laag van de hersenen). Vanuit dit gebied kunnen we proactief in plaats van reactief reageren. Ons hart moet hiervoor in een soort turbostand kunnen gaan. NLP-teacher Eric Schneider voegt eraan toe dat “leven vanuit het hart ook een andere manier denken vraagt”. Zo gaan hart en hoofd altijd hand en hand.

Kan dit echter in onze huidige maatschappij waarbij cardiovasculaire ziekten de meest voorkomende doodsoorzaak zijn? De vraag stellen is de vraag beantwoorden.

Hoe kunnen we er weer collectief voor zorgen dat ons hart fysiologisch gezond wordt? Wat is bijvoorbeeld de invloed van onze zittende levensstijl, onze voeding, onze onverwerkte boosheid op het vermogen om ons hart in een turbostand te brengen. Niet alleen voor sportprestaties, maar ook als een transportmiddel tot bewustzijnsontwikkeling.

Op 12 september gaat Thomas D’havé in zijn tweede duo-lezing met mentor Eric Schneider aan de hand van praktische adviezen dieper in op hoe een gezond hart de toestemming geeft voor een andere manier van denken. Zo gaat de nieuwe snelgroeiende wetenschap kPNI opnieuw hand in hand met NLP.

Meer info? https://www.arcturus.be/agenda/voordracht-gezondheid-van-het-hart/

Inschrijven kan via info@arcturus.be

 

Thomas D’Havé

 

Referenties

(1) The evolutionary psychology of healing; Humphrey; Current Biology; 2012

(2) Unexpected Role of interferon-y in regulating neuronal connectivity and social behaviourand social behaviour; Nature; Filiano; Jul 2016

(3) Further evidence for indivual differences in placebo responding: an interactionist perspective; J Psychosom; Geers; 2005

(4) Dynamic neural activity during stress resilient coping; Proc Natl Acad Sci USA, Sinha R; aug 2016

 

Vakantie nemen, hoe doe je dat?

7 juli 2017

Het is weer die tijd van het jaar. We ‘trekken er even tussenuit’, ‘laden de batterijen op’, ruilen de routine in voor wat rust en ontspanning. Heerlijk is het. Maar hoe zou het zijn om dat vakantiegevoel structureel in je dagelijkse leven in te bouwen? Wat is daarvoor nodig?

 

Vakantie, eindelijk! Of bijna, laten we alvast aftellen. Zo hoorde ik een radiopresentator enthousiast bezig over een ‘aftel-app’. Die geeft je precies aan hoeveel dagen en uren nog tot je op reis kan vertrekken. Nee, die ga ik niet installeren. Maar een lijstje maken, waarom niet? Ik ga op reis en ik neem mee… een tas vol spullen, tandpasta, zonnecrème, een boek of twee. En een vol hoofd, dat ik daar, onder de palmbomen, wel leeg zal kunnen maken. Hoop ik.

 

Want dat is wat vakantie moet opleveren, toch? Rust, ruimte, adem. Vrijheid. Zelf kunnen kiezen. Niet op tijd moeten zijn, geen deadlines, geen verwachtingen in te lossen. Slapen zo lang ik wil, zoonlief tot de middag in pyjama laten spelen, of de hele dag, eten als we honger hebben, boodschappen doen tijdens ‘daluren’,… Wat een vrijheid! En dan op reis vertrekken. Genieten van elke minuut en de dagen wat langer laten duren. Knopje omdraaien. Die files naar en op de luchthaven, lawaaierige hotel- of campingburen, drukkende hitte, dat nemen we erbij.

 

Hoofd leegmaken

 

Of dat proberen we toch. Want dat hoofd leegmaken gaat precies toch niet vanzelf. Als ik niet oplet, wordt die vakantie gewoon een verderzetting van de dagelijkse drukte in een iets exotischere context. Net als in het moment aanwezig zijn, nog zoiets. Voor ik het besef tel ik op vakantie de dagen af tot we terug naar huis vertrekken. Niet als iets om naar uit te kijken, maar eerder vanuit ‘help, het is zo weer voorbij’. Niet denken aan maandagochtend over 14 dagen…

 

Vakantie laat ons even dromen van ‘het niet moeten’, van ‘het vrije leven’. Het is een lang verlengd weekend, een voorsmaakje van ons pensioen. Help! Moeten we echt nog zo lang wachten? Dan toch maar even lottokruisjes invullen. Hoewel, onderzoek toont aan dat lottowinnaars doorgaans toch ook niet de gelukkigste mensen op aarde zijn. Dus echt vakantie nemen, je echt ‘vrij van moeten’ voelen, vergt blijkbaar toch nog iets anders.

 

Aanwezig zijn in jezelf

 

Wat is daar dan voor nodig? Je zou het kunnen noemen ‘aanwezig zijn in jezelf’. Die rust, ruimte en vrijheid waar vakantie voor staat structureel organiseren in jezelf. Zoals in altijd, overal?

 

Zo ongeveer, maar hoe dan? Neem even de tijd om te luisteren naar jezelf, je innerlijke dialoog. Hoeveel ‘moetens’ hoor je op een dag, op een uur, elke minuut misschien? Wat moet jij allemaal? Van wie? Voor wie of voor wat, waartoe? Kies je daar wel voor? Geloof je dat echt? Wil je dat allemaal wel? Wat zijn andere opties en hoe creëer je die? Want die zijn er, ook al zie je ze misschien op die moment niet helder.

 

Geen spijt

 

Leren minder te moeten is een cadeau aan jezelf. Je eigen overtuigingen in vraag stellen. Wat geloof jij allemaal dat je moet of zou moeten doen? Is dat wel zo? Maakt het je gelukkig? Voel je je vrij in je eigen leven?

 

Een verpleegster in palliatieve zorg schreef onlangs een boek over datgene waar mensen het meeste spijt van hebben op het einde van hun leven. Met stip op 1 staat: ‘ik had meer naar mezelf moeten luisteren en minder naar anderen’. Het laatste moeten, in de onvoltooid verleden tijd. Spijt dat net te laat komt.

 

Dus hoe geweldig op reis gaan ook is, gun het jezelf de kunst te begrijpen om dagelijks met vakantie te zijn. Door het leven te durven leiden dat bij jou past en waar je zelf voor kiest. Met alle ups en downs die daarbij horen, maar het is dan wel jouw leven en niet dat van iemand anders. Geen spijt.

 

Zo wordt vakantie nemen geen ontsnapping uit een sleur, maar een nog grotere verrijking van je sowieso al rijke en vervullende leven. En dat maakt dan alvast één app op je telefoon overbodig. :-)

 

Prettige vakantie!

 

 

Hilde Van Liefferinge werkt als NLP-trainer en loopbaancoach voor Arcturus Instituut voor NLP, Communicatie en Bewustzijnsontplooiing.

Interesse in onze opleidingen of coaching? Neem een kijkje op onze website www.arcturus.be.

‘Wat is het verschil dat het verschil maakt in coaching en training in organisaties?’

Gebrek aan flexibiliteit, eilandjescultuur, gebrek aan transparantie in de procesketen,… het zijn maar enkele veel voorkomende problemen waar organisaties vandaag mee worstelen. Met de vele gekende gevolgen: verlies van motivatie, burn-outs, bore-outs, etc. Wat kan je dan doen als bedrijf? De beproefde strategieën… eindeloos consultants inhuren die antwoorden trachten te formuleren, of trainers die vaardigheden aanleren of afleren, … Maar wat is het verschil dat het verschil maakt?

Hoe kan een organisatie ten gronde werken aan verandering waardoor zowel de strategische doelstellingen van het bedrijf worden gehaald als een omgeving wordt gecreëerd waarin mensen echt zin hebben om naar kantoor te komen en energie krijgen van wat ze doen?

Die vraag stelden wij ons bij Arcturus tijdens onze tweede Inspiratiedag rond leiderschapsimpact. Hoe kan je als leider tegelijk inspireren, luisteren, creativiteit ontwikkelen en actie ondernemen?

 

Moderating Development

 

Het antwoord ligt in een andere aanpak van ‘trainingen’. Een trainer moet eigenlijk een ‘moderator’ zijn, met name iemand die niet zozeer antwoorden wil formuleren of kennis wil overdragen, maar wel iemand die de juiste vragen stelt voor de ontwikkeling van het bedrijf, het team én de individuele managers of teamleden.

 

Een voorbeeld:

– ‘Wat ben je geneigd te doen onder druk van de dagelijkse praktijk?’

  • ‘In 1-op-1 gesprekken met mijn teamleden teveel zelf aan het woord zijn, alles maar willen uitleggen…’

– ‘Wat is het resultaat daarvan?’

  • ‘Dat ik eigenlijk niet echt word gehoord, weinig impact heb.’

– ‘Wat vermijd je door te doen wat je doet?’

  • ‘Ongemakkelijke stiltes.’

– ‘Welke angst zit daarachter?’

  • ‘Angst voor het oordeel van de ander.’

– …

 

Door dit soort van vragen te stellen ontstaat werkelijke ruimte voor groei en ontwikkeling. De antwoorden worden niet door externen gegeven, maar borrelen op in de betrokkenen zelf. De moderator laat het inzicht ontstaan en via persoonlijke coaching en het aanreiken van handvatten wordt een echt veranderingsproces in gang gezet, met duurzame resultaten als gevolg.

 

Wil jij ook graag onze aanpak leren kennen? Schrijf je in voor onze volgende gratis Inspiratiedag op 26 juni 2017, van 13.30u tot 17u. Het thema dat dan centraal staat is ‘waardenstructuur’. Welke waardenstructuur is voor jou binnen een bepaalde context van belang voor de realisatie van je ambities en ondersteunt jouw manier van denken de realisatie van deze waarden?

 

Na de zomer organiseren we nog enkele inspiratiedagen. Op 5 september rond effectief teamwerk bijvoorbeeld. Voor de andere data en meer info, neem een kijkje op www.arcturus.be.

Of heb je interesse in wat Arcturus In-company voor jouw organisatie kan betekenen? Contacteer ons vrijblijvend en we horen graag jouw noden en hoe we je daarin kunnen begeleiden.

 

Of hoe wil jij het verschil maken dat het verschil maakt?

 

 

 

Hilde Van Liefferinge (communicatieverantwoordelijke, NLP-trainer, loopbaancoach)

Arcturus Instituut voor NLP, Communicatie en Bewustzijnsontplooiing

Lierse Steenweg 105

B-2560 Kessel

info@arcturus.be

+32(0)3 488 40 54

NLP, is dat wel ok?

21 maart 2017

Als relatief nieuwbakken NLP-trainer neig ik wel eens enthousiast te zijn over het instrument dat ik train, NLP. Dat enthousiasme wordt echter niet altijd gedeeld. “Programmeren zeg je??” Waarna subtiel 2 stapjes achteruit worden gezet. Terecht, lijkt me. Als het beeld dat opduikt dat is van de onzichtbare toverstaf waarmee ‘de NLP’er’ naar believen de hem omringende breinen in een andere plooi trekt, dan kan je je inderdaad beter zo snel als mogelijk uit de voeten maken.

 

De structuur van succes

Dat is het natuurlijk niet, maar die reputatie komt wel ergens vandaan. Oorspronkelijk ontstaan als therapeutische succesformule in de jaren 1970, werd NLP al snel uitgebreid tot een methode om ‘de structuur van succes’ in elk menselijk functioneren te ontdekken, ongeacht de context. Toen NLP in de jaren 1980 in het bedrijfsleven werd binnengehaald, werd persoonlijke groei dan ook al te vaak meer in dollartekens dan in termen van ‘innerlijke vrijheid’ geformuleerd. Met de nochtans cruciale NLP-begrippen ‘intentie’ en ‘ecologie’ (zorg voor je omgeving in de ruimste zin) werd het jammer genoeg niet altijd te nauw genomen.

Intussen behoren die uitwassen gelukkig grotendeels tot het verleden en wordt succes vandaag in bredere dan enkel materiële termen geformuleerd. Want NLP is inderdaad een manier om een succesvol leven te leren leiden. Bij Arcturus definiëren wij dat als een leven waarvan jijzelf het gevoel hebt dat het betekenis heeft, omdat het uitdrukt wie jij in wezen bent.

Weten wie je bent, bam, het is eruit! Hoe doe je dat in godsnaam? Door te leren loslaten wat niet van jou is en te leren weten welke keuzes je vanuit jezelf wil maken om jouw eigen leven te leiden. Dat klinkt te simpel in theorie en te moeilijk in de praktijk…

 

Programmaties

Daar komt NLP dan zeer handig van pas. NLP staat voor Neuro-Linguïstisch Programmeren. Via taal geven we betekenis aan onze ervaringen en zo programmeren we onszelf in ons brein via neurologische verbindingen. Hoe we tegen onszelf praten, creëert onze werkelijkheid. Het verhaal dat we geloven en herhalen vormt een patroon in onze gedachten, emotionele reacties en gedrag. Opvoeden, in de zin van bijvoorbeeld belonen en bestraffen, is niets anders dan automatische patronen creëren. Die ‘externe’ stem (van ouders, leraars,…) gaan we dan internaliseren en later geloven we dat het onze eigen stem is. Vaak kwekt ze er dag in dag uit op los: “dat is goed, dat is fout, je moet X zus, je mag Y niet zo…” Een innerlijke criticus noemen we dat dan. Een norm waarmee we onszelf en anderen permanent beoordelen en veroordelen, maar die voor het ruime merendeel afkomstig is uit onze omgeving, via programmaties.

Programmaties zijn nochtans niet per definitie slecht, integendeel. Ze zorgen ervoor dat we kunnen ontwikkelen en niet elke dag alles opnieuw moeten aanleren. Ze zorgen ervoor dat we stoppen bij een rood licht en niet moeten nadenken over hoe we die auto daarna weer verder laten rijden.

Dus vele programmaties zijn zeer nuttig en geven vrijheid. Het schoentje knelt echter bij de programmaties die ooit vanuit overlevingsperspectief wel nuttig waren, maar die je vandaag keer op keer met je hoofd tegen de muur doen knallen. Die programmaties die je met handen en voeten vastketenen als het erop aankomt jezelf te willen zijn: zelfdestructief of zelfondermijnend gedrag, een laag zelfbeeld, perfectionisme, noem maar op.

 

Hoofd en hart

Het komt er dus op aan je eigen norm te vinden, onder je programmaties. NLP is daartoe een zeer nuttig instrument. Het leert je dat je altijd keuze hebt en hoe je die keuze kan concretiseren. Je kan het zien als graafwerken, op zoek naar wat er te vinden is onder datgene wat je beperkt om vrij te zijn. En hier is het juiste kader en voldoende diepgang belangrijk. Het gevaar is namelijk dat het graven stopt in het brein, dat we met andere woorden voor het ene niet nuttige programma een ander gaan ‘bedenken’. Dit garandeert echter weinig kans op duurzaamheid. Op zichzelf aangewezen is onze geest immers maar een onzeker diertje. Twijfel is his middle name.

Dus het is van het grootste belang dat we dieper gaan graven dan onze gedachten, dat we erkenning geven aan de emoties die we onderweg tegenkomen, maar dat we doorgraven tot bij het niveau van de stilte. Daar waar rust en ruimte is. Daar waar geen twijfel is, maar ‘weten’. Dat is de plek van je Hart. Dat is de plek van waaruit het juiste nieuwe ‘programma’ kan ontstaan, dat uitdrukt wie jij bent. In het volle besef dat wie je in wezen bent, los staat van welk programma dan ook.

Dit is hoe wij bij Arcturus al ruim 35 jaar NLP in de wereld zetten. Hoofd en hart kunnen er mekaar ontmoeten en een pact sluiten in wederzijds vertrouwen. Zo stop je cycli van pijn, zo vind je werk dat bij je past, zo heb je plezier in je eigen leven. Zo schrijf je jouw eigen duurzame succesverhaal, vanuit jouw eigen norm. NLP op zijn best, dik ok. ☺

 

Hilde Van Liefferinge is NLP-trainer en loopbaancoach bij Arcturus.

Intermittent Fasting als transportmiddel tot bewustzijnsontwikkeling.

7 maart 2017

Onze levensstijl zorgt voor een collectieve hersendegeneratie. Wil je echter een betekenisvol leven leiden vanuit je hart, dan is ook een andere manier van denken nodig en hebben we net heel gezonde hersenen nodig. Intermittent fasting kan daarbij helpen en vormt op die manier een poort naar bewustzijnsontwikkeling.

Verstoorde hersenfunctie en hersenstructuur

Volgens de diabetesliga zijn er ongeveer 1 miljoen Belgen met verstoorde bloedsuikerwaarden die in aanmerking komen voor de behandeling van diabetes. De belangrijkste risicofactor hiervoor is onze levensstijl: een verstoord bioritme, een zittende levensstijl, slechte eetgewoonten, … Deze elementen weerspiegelen zich elk afzonderlijk en samen in een verstoorde bloedsuikerspiegel.

Minder bekend is dat deze verstoorde bloedsuikerwaarden ook duidelijk gekoppeld zijn aan een verstoorde hersenfunctie (een verminderde doorbloeding) en hersenstructuur (een verminderde dichtheid in witte en grijze stof).

Uit onderzoek blijkt dat de hersenen van mensen die diabetes hadden ontwikkeld significant kleiner waren dan van mensen zonder diabetes. De hippocampus – verantwoordelijk voor het geheugen –  was zelfs gemiddeld 4 procent kleiner.

Verstoorde bloedsuikerwaarden resulteren verder in mentale traagheid en een verminderde flexibiliteit, het trager zijn in denken en handelen en het moeite hebben met het overschakelen van de ene op de andere taak (afname van de psychomotorische snelheid). Naast een verminderd cognitief functioneren, stelt men ook een verdrievoudiging van de gevoeligheid voor depressie vast.

Onze huidige levensstijl leidt dus tot een collectieve hersendegeneratie met verstrekkende gevolgen.  Verschillende onderzoeken suggereren dat ons IQ de laatste decennia stelselmatig achteruitgaat. Een mogelijke verklaring hiervoor is een leven in de comfortzone: de afwezigheid van échte evolutionaire stressfactoren die ons eeuwenlang hebben gedwongen om onze hersenen te laten domineren in functie van het meest existentiële: overleven. Met de opkomst van de elektronische revolutie en het gebruik van het externe geheugen is de laatste dwingende cognitieve drukfactor voorgoed verdwenen. Of zoals een titel van een onderzoek uit Science luidt: “Google effects on memory: cognitive consequences of having information at our fingertips.”

In onze huidge maatschappij is voeding, drinkwater, zuurstof, temperatuur altijd en overal aanwezig. De echte evolutionaire noodzaak om bijvoorbeeld ouderwets voeding te moeten zoeken  is vrijwel onbestaande. Dit heeft ontegensprekelijk gevolgen voor onze hersenen en besluitvormingscapaciteit.

  • Als we moe zijn, hebben we dan een koffiedeficiëntie of slaaptekort?
  • Hebben we bij hoofdpijn echt een paracetamoldeficiëntie?

Maar ook:

  • Is het zinvol om empathie te vertonen of juist gezond agressief te zijn?
  • Is het zinvol een gesprek aan te gaan of een conversatie te verlaten?
  • Is het nodig te helpen of impliceert de wegname van de pijn een gemiste groeikans?

NLP-inspirator Eric Schneider stelt bovendien dat het leiden van een betekenisvol leven vanuit het hart ook een andere manier van denken vereist

Willen we onze hersenfunctie behouden en bewustzijnsontplooiing mogelijk maken, worden we uitgedaagd om onze manier van leven onder de loep te houden en opnieuw creatief te worden.

Intermittent fasting

Hoopgevend zijn de recente opwindende onderzoeken naar de voordelen van intermittent fasting.  Zo toonde Longo aan dat intermittent fasting niet alleen in staat is om de bloedsuikerspiegel te normaliseren (supra), maar om zelfs het pancreasweefsel zelf te regenereren!

Het bewust aanbieden van intermittent fasting zou dus wel eens een belangrijk hulpmiddel kunnen zijn om onze hersenen weer te laten domineren.  Dan wordt honger weer een signaal om energie naar de hersenen te mobiliseren om voeding te zoeken en zo de stress te beëindigen. Zo is het atijd geweest.

In de snelgroeiende wetenschap kPNI (klinische psychoneuroimmunologie) is Intermittent Fasting deel van het grotere concept Intermittent Living: het herstellen van onze verloren gegane flexibiliteit door het opnieuw aanbieden van acute, evolutionair bekende oude stressoren zoals koude, hitte, hypoxie, honger,… Het herstellen van deze metabole flexibiliteit gaat hand in hand met een verhoogde psychologische flexibiliteit of resilience.

We hebben bovendien de kans om de cirkel rond te maken. Evolutionair hebben we doorheen de seizoenen heen altijd te maken gehad met overvloed én schaarste. Ook de verschillende religies zoals het Jodendom, het Christendom en de Islam kennen de traditie van het vasten. Het altijd en overal beschikbaar zijn van voeding is echt iets van de laatste jaren. De vraag is of het sindsdien zo goed gaat met ons mentale en geestelijke gezondheid…

De tegenbeweging is reeds ingezet. Als mensen – of het nu patiënten met depressie of hoofdpijn, sporters, ondernemers of coaches zijn – opnieuw hun besluitvaardigheid willen vergroten, zullen ze de comfortzone moeten verlaten. Onze bondscoach Roberto Martinez heeft het alvast begrepen en geeft het goede voorbeeld: op wedstrijddagen blijft hij nuchter om al zijn bloed te kunnen mobiliseren naar de hersenen in dienst van de juiste beslissing.

Ik stel me dus luidop de vraag: zou het opnieuw integreren van sommige van deze oude tradities en het aanbieden van oude stressoren zoals honger opnieuw kunnen leiden tot een betere kwaliteit van denken en ons dichter kunnen brengen bij ons verstand én bij ons hart? 

 

Zaterdag 18 maart geven kPNI-therapeut en zijn mentor en inspirator Eric Schneider samen een lezing over dit thema met als titel: “Vasten als poort tot bewustzijnsontwikkeling.”

https://www.arcturus.be/agenda/vasten-als-poort-tot-bewustzijnsontwikkeling/

 

Thomas D’havé is kPNI-therapeut met een achtergrond als osteopaat en NLP-coach (Arcturus). Vandaag begeleidt hij ondernemers, coaches en topsporters volgens de principes van de klinische psychoneuroimmunologie (kPNI). Hij werkt onder meer voor de voetbalclub Ajax Amsterdam(NL). Hij is de mede-oprichter van het kPNIBelgium, een opleidings- en behandelcentrum voor kPNI. 

Veranderingsspanning, deel van persoonlijke ontwikkeling

22 februari 2017

shutterstock_438214444
Is het angst? Opwinding? Misschien is het wel veranderingsspanning?

 

Iets minder dan een jaar geleden, besloot ik dat het tijd was voor iets nieuws en liet ik mijn toenmalige baas weten dat ik het bedrijf wou verlaten, zonder een andere job in het vooruitzicht. De maanden die volgden werd ik geïnspireerd door verschillende mensen die een langere reis alleen hadden gemaakt of zouden gaan maken. En het verlangen groeide. Maar tegelijk ook de angst… Want hoewel ik het heel erg graag wilde en vaak overvallen werd door een gelukzalig gevoel en elke vezel in mijn lichaam zzei dat het de juiste beslissingen voor me waren, toch was er vaak die angst.

Gelukkig had ik net twee jaar NLP-opleiding (Neuro-Linguïstisch Programmeren) bij Arcturus achter de rug. Daar leerde ik, naast de vele tools voor persoonlijke ontwikkeling, een prachtig woord: ‘veranderingsspanning’. Je kan angst voelen, maar het is niet echt angst. Het is de spanning die je voelt voor grote (of minder grote) veranderingen. Je wilt de verandering heel graag, maar voelt je ook wel onwennig of zelfs angstig. Denk maar aan een verhuis, je huwelijk, een nieuwe studie aanvatten, een carrièreswitch maken, een grote reis aanvatten, iets voor de eerste keer doen,… Het is opwinding, gepaard met het vooruitzicht op het onbekende. Het is uit je comfortzone komen. En die veranderingsspanning, die kan echt wel hardnekkig vermomd zijn als angst. Het is de kunst om het verschil te voelen tussen angst en veranderingsspanning. Of nog beter gezegd, veranderingsopwinding.

 

Openheid en vertrouwen

De laatste jaren ging ik aan de slag met een aantal persoonlijke ontwikkelpunten, namelijk ‘openheid’ en ‘vertrouwen’, voor mij essentiële ingrediënten om met veranderingen te kunnen en durven omgaan, door de angst heen te kijken en veel veranderingsopwinding te voelen. Essentieel ook om wendbaarder te worden. Ik ben zo dankbaar dat de intensieve NLP-cursus me hierbij ondersteunde. Ik leerde veel over mezelf, ging bewuster in het leven staan, doorzag mijn eigen patronen en leerde omgaan met hardnekkige overtuigingen.

 

Erkennen

Ondertussen ben ik midden februari aan die langere soloreis naar Azië begonnen en schrijf ik deze blog vanuit Kathmandu (Nepal)… Toegegeven, toch wel een hele uitdaging met veel en intense veranderingsopwinding. Ik kwam hier alleen aan en dacht dat ik het niet zou redden in de chaos en ‘overload’ aan indrukken en informatie. Maar ik erkende mijn gevoel door aan mezelf te zeggen dat ik ook een hele week in het hotel mocht blijven als ik dat wou. De dag erna liep ik door de drukke en stoffige straten van Kathmandu en bezocht fascinerende plaatsen. Na het erkennen van de veranderingsspanning en mijn eigen angsten, besefte ik dat we toch wel weerbaarder zijn dan we vaak denken. Ondergaan, op je laten afkomen, jezelf erkennen, ‘go with the flow’, in je eigen kracht blijven staan,… en dan komt het wel goed met die veranderingsopwinding. Ik ben enorm blij dat ik deze stap in het onbekende gezet heb en ik kijk in vertrouwen en openheid uit naar wat nog gaat komen.

Wanneer voelde jij voor het laatst veranderingsspanning of veranderingsopwinding? En hoe ging je ermee om?

 

Nele Belmans

Wanneer Nele niet op reis is, werkt ze als freelance coach en HR consultant, meer informatie op www.nelrodis.be. Ze werkt als loopbaancoach voor Arcturus, meer te lezen op www.arcturus.be. Haar indrukken tijdens haar reis, kan je lezen op www.nelebelmans.com.

De cadeautjes vallen uit de lucht – wakker worden in het moment

6 december 2016

blog_cadeautjes

‘Nee, de Sint zal echt niet ’s ochtends komen op een schooldag. Die zal maken dat hij is langs geweest tegen dat jij weer thuis bent morgenavond.’ Met die overtuiging ging mijn zoon gisteren slapen. Want ook al twijfelt hij met z’n 8 jaar voor het eerst aan het bestaan van de gulle kindervriend, hij weet wel dat zijn bestelling sowieso in orde komt. Wie ze ook moge bezorgen.

Toen hij vanochtend uit bed sprong, vroeg hij na onze rituele ochtendknuffel dan ook simpelweg ‘mag ik nog eventjes tv kijken?’ Ik stemde toe want dat was de richting die hij uit moest. In tegenspraak met wat ik eerder had gezegd, had ik namelijk zijn Sint-bestelling toch maar gisteravond al uitgestald. Zo kon hij er op school over vertellen, bedacht ik. Een grote doos LEGO Minecraft en een kleine overdosis snoep en chocolade drapeerden het tv-hoekje. Je kon er echt niet naast kijken.

Tenzij… tenzij je dat echt niet verwachtte, blijkbaar. Want zoontje lief ging gewoon voor de tv zitten, had eerst de afstandsbediening uit de met snoep bedekte lade van de tv-kast genomen en ging dan vrolijk naar het bewegende verhaal kijken. Zijn o zo lang gewenste doos LEGO stond op een oogopslag van hem verwijderd, recht onder de televisie. Maar die zag hij niet. Evenmin als de kleurrijke snoepjes er omheen.

Na een vijftal minuten riep ik hem even toe: ‘alles goed schat?’ ‘Jaaaa’, kwam er. ‘Niets speciaals?’ vroeg ik. ‘Neeeee…’ Of toch: ‘Ooooooohhh… het staat er al, dat had ik niet opgemerkt!’ Gieren.

Terwijl hij vrolijk aan zijn mini-bouwwerken begon, bedacht ik me hoe fantastisch deze ervaring was. Mijn zoon had net even een prachtdemonstratie gegeven van hoe ons brein functioneert op automatische piloot en van hoe plezierig het is om wakker te worden in het moment.

Onze bewuste geest kan immers maar tussen de 5 en de 9 prikkels per seconde verwerken, en dat van de ongeveer 1,5 miljoen die er in een seconde op ons afkomen. Gelukkig maar dat we een filtertje hebben, of ons hersenpan zou gewoon exploderen wegens ‘system overload’.

Maar wat betekent dat ook? Dat we enkel datgene waarnemen wat we verwachten, op basis van de kennis die we hebben. De rest zien we gewoon niet, ook al is het er wel. Dit is een cruciale les in bewustwording. Wat we zien, horen of voelen wordt doorgaans bepaald door wat reeds in onze ervaringen is opgeslagen en door datgene waar we bewust of onbewust van overtuigd zijn. We filteren de massa informatie die beschikbaar is op basis van wat we geloven en verwachten. Zo creëren we onze eigen werkelijkheid. Zo is elke waarheid altijd enkel en alleen onze eigen waarheid.

Dus open je ogen, oren en al je voelsprieten in het hier en nu, of je mist het plezier. Of je mist de oplossing. Want veeleer dan om een onverwacht pakketje Sintenpret, gaat het uiteraard om de essentie van ons leven. Het antwoord op al onze vragen en hindernissen ligt veelal binnen handbereik, alleen merken we het vaak niet op omdat onze denkstructuur vast en routineus is. Hierdoor beperken we onze ervaring en neigen we van ons heden een herhaling van het verleden te maken. Worden we bewust van datgene wat onze waarneming filtert, dan horen, zien en voelen we veel meer dan we ooit voor mogelijk hielden. En dan vallen de cadeautjes letterlijk uit de lucht.

 

Hilde Van Liefferinge

Hilde Van Liefferinge is communicatieverantwoordelijke, NLP-trainer en loopbaancoach voor Arcturus.

Macht en kracht – een proces van persoonlijke groei

15 november 2016

bergen_speigelbeeld

Politieke machteloosheid is maar een projectie van wat vanbinnen leeft.

Donald Trump werd zonet verkozen tot president van de VS. Groot-Brittannië stapte eerder dit jaar na een referendum uit de Europese Unie. Opvallende politieke feiten die enkele traditionele machtsbastions op hun grondvesten doen daveren. Beide campagnes vertoonden minstens één opmerkelijke gelijkenis: ze beloofden ‘de macht’ te zullen teruggrijpen. Trump overtuigde een meerderheid met de slogan  ‘We will make America great again’. De Brexiteers deden dat met ‘Take back control’. Twee keer wordt het volk erop gewezen dat het macht verliest en dat dat de schuld is van ‘anderen’: traditionele elites, migranten, ondemocratische instellingen, noem maar op. ‘Kies voor ons en we lossen dat probleem even op,’ zeggen ze. En daarna, weg gevoelens van machteloosheid?

De kans is klein, dat leert ons het cyclische van de geschiedenis. Met regelmaat uiten mensen collectief gevoelens van politieke machteloosheid en met regelmaat zijn er populistische partijen en politici die daar garen uit spinnen. Tot een echte verandering leidt dit niet, vaak integendeel.

Want wat is het probleem? Mensen stemmen voor dat soort partijen vanuit een wezenlijk gevoel van machteloosheid en slachtofferschap. Ze ‘moeten’ meedraaien in een politiek, economisch en maatschappelijk systeem waarin ze ‘worden geleefd’ onder consumptie- en prestatiedruk. Ze ervaren geen controle over hun eigen keuzes. Allerlei dwingende uitgesproken en onuitgesproken normen en verwachtingen stippelen het pad uit dat gevolgd moet worden. We moeten keihard werken om ‘er’ te geraken zodat we ‘iemand’ kunnen zijn. Economische inzetbaarheid primeert op het mens-zijn. De enige kracht waarover vaak sprake in publieke debatten is koopkracht… De steeds hoger piekende cijfers van burn-outs, depressies of zelfmoorden wijzen er echter op dat het de hoogste tijd is voor verandering.

Het probleem achter het probleem

Elke goeie coach of therapeut weet dat je bij een cliënt meestal moet zoeken naar het probleem achter het probleem. Wat de cliënt in eerste instantie aanbrengt is vaak maar een symptoom van een dieperliggend probleem. Honderd diëten uitproberen als de kern van het probleem een lage eigenwaarde is, zal nooit leiden tot een duurzame slanke lijn. Kijk je niet voorbij de oppervlakte, dan zal het probleem steeds terugkeren in andere vormen en gedaantes. Of hoe mensen met een eetverslaving na een maagverkleining ineens een koopverslaving ontwikkelen.

Zetten we even de samenleving als geheel in de therapeutenstoel, wat is dan het probleem achter het probleem van politieke machteloosheid? Dat het verlangen naar externe macht nooit enige bijdrage zal leveren aan persoonlijk geluk of vrijheid als daar geen persoonlijke, innerlijke macht tegenover staat. Mensen worden aangesproken door beloftes macht terug in eigen handen te krijgen, maar om welke macht gaat het? Macht als extern gegeven in de zin van: als ik meer heb, heeft de ander minder, ofwel: ik win en de ander verliest. Dat is macht gericht op exclusie en dat is hoe de meeste politieke en andere gevestigde machtsinstellingen en hun leiders vandaag functioneren. Gezond en dienstbaar leiderschap vanuit bewustzijn en visie voor mens en omgeving heeft nog een lange weg te gaan.

Macht wordt kracht

Toch is het absoluut nodig onze macht terug in eigen handen te nemen. Maar the only way out, is the way in. Macht heeft maar betekenis als we het in onszelf gaan zoeken. Dan wordt macht kracht. Of zoals Carl Jung zei: ‘Wie naar buiten kijkt, droomt. Wie naar binnen kijkt, ontwaakt.’

Zolang we dat niet doen, blijven we het product van onze omgeving en herhalen we wat ons is ingeprent, ongeacht of dat bij ons past of niet. We zijn aangeleerd te denken in termen van economische groei, maar het leven gaat in essentie om persoonlijke groei. Wat wil jij echt en wat heb jij nodig om jezelf te kunnen ontplooien? Wat is jouw unieke bijdrage aan dit leven? Wat geeft jouw leven betekenis? Waar word jij blij van? Wat vind jij belangrijk? Wie ben jij?

Wie zoekt naar antwoorden op die vragen zit op het pad naar innerlijke macht, het pad naar vrijheid. Is het dat wat politici bedoelen als ze ons de macht willen teruggeven? Wellicht niet, want wie de macht over zichzelf opeist en in zijn eigen innerlijke kracht komt te staan, wordt steeds minder vatbaar voor externe macht. Het is dus niet wat de traditionele machtsinstanties willen, maar het is wel wat de samenleving nodig heeft. Mensen die de moed hebben om zichzelf te durven zijn. Mensen die durven doorheen de conditioneringen te kijken en durven hun eigen weg te gaan. Dat is geen macht vanuit exclusie maar vanuit inclusie. Het gaat niet om ‘of jij, of ik’, er is genoeg voor iedereen. Want wie leeft vanuit innerlijke kracht, leeft vanuit overvloed… Welk leven wil jij leiden?

 

Hilde Van Liefferinge

Hilde Van Liefferinge is communicatieverantwoordelijke, NLP-trainer en loopbaancoach voor Arcturus.