De Reis naar meer Bewustzijn: Een Gesprek met Eric Schneider

2 mei 2018

Wil je persoonlijke groei doormaken, dan is bewustwording essentieel. Toch blijft het moeilijk te grijpen: tegelijk de motor van vooruitgang en zo ontastbaar als maar zijn kan. Wat moeten we ons in hemelsnaam inbeelden bij een bewustwordingsproces?

Voor Eric Schneider staan er alvast een paar zaken als een paal boven water: voor bewustzijn moeten we niet vechten, integendeel. Meestal worstelen we net tegen onze eigen bewustwording. En door die worsteling raken we niet alleen.

 

Wat is bewustzijn voor jou?

‘Het probleem met de vraag wat bewustzijn is, is dat iedereen op een bepaald niveau wel weet wat ermee bedoeld wordt, maar niemand het kan definiëren. Het is zoiets als het woord Eenheid. Op een bepaalde manier snapt iedereen dat, maar tegelijkertijd ontglipt het.’

‘Je zou je mate van bewustzijn kunnen omschrijven als dat stuk van de wereld waar je bewust van bent. Hoe meer je bewustzijn groeit, hoe groter en breder je kijk op- en ervaring van- de wereld op dat niveau van gewaarzijn. De totaliteit van de opgenomen informatie op het gegeven niveau bereikt op een bepaald moment de grenzen van verwerking die dat niveau van bewustzijn aankan. Dit leidt tot een shift naar een hogere en globalere perceptie met het overeenkomstig niveau van ‘awareness’ en met het daarmee samenhangend hoger bewustzijn. Elke shift impliceert een dieper ervaren en begrijpen van de wereld en het universum. Elk nieuwe hogere stap in bewustzijn omvat de vorige, maar dan vanuit een hoger, globaler perspectief. Uiteindelijk omvat het bewustzijn het hele zichtbare en onzichtbare universum. Dat noemen we dan het kosmisch bewustzijn, of verlichting.’

‘In die zin is ontwikkeling de weg die trapsgewijs steeds hoger leidt tot verlichting. Het hoogste niveau mogelijk op deze planeet.’

‘Verlichting is een ervaring van inzicht in, en beleving van de Eenheid der dingen op een wijze die taal overstijgt en nooit volledig in woorden kan gevat worden. Het is een Eenheid waar we deel van zijn, die ons overstijgt en die we tegelijkertijd zijn.’

 

Kunnen we bewustzijn ook verliezen? Kunnen we een stap vooruit zetten en tot een bepaald niveau van bewustzijn komen maar dat opnieuw kwijtraken?

‘Dat kan. In die zin is bewustzijnsontwikkeling vaak drie stappen vooruit, twee achteruit. Er vier vooruit, weer twee achteruit. Want bewustwording is niet altijd leuk. Mogelijk triggert het angst, en die angst kan als effect hebben dat ik blokkeer en me afscherm van dingen die ik niet wil weten. Tot ik op een bepaald punt sterk genoeg wordt om een nieuw bewustzijn toe te laten. Je kan ook een stuk bewustzijn verliezen door zware trauma’s, maar dat is een andere zaak. Voor de rest is bewustzijn een stapje vooruit, nog eentje vooruit, een schuif naar achter, enzovoorts.’

 

Kunnen we zeggen dat we voor bewustzijn moeten vechten? Om het te verwerven?

‘Voor bewustzijn moeten we niet vechten. Onze neiging is te vechten tegen bewustzijn. Vanuit een schrik. In het kader van onze eigen ontwikkeling komen we meestal te blokkeren door onze weerstanden: de pijn, de angsten, het willen wegduwen van de onzekerheid die zo’n proces mogelijk teweegbrengt. Daar vecht je tegen, en daardoor raak je niet verder. Vanaf het moment dat we willen groeien, moeten we angst accepteren, onzekerheid accepteren, en loslaten. Voor je het weet is er dan een stap gezet richting bewustwording.’

‘Bewustwording als zodanig is dus niet het probleem. Het is dat loslaten. De essentie van alle genezing en therapie is loslaten: angst loslaten en liefde toelaten.’

 

Wordt dat makkelijker wanneer we denken aan de Eenheid waar we allemaal deel van uitmaken? We zijn eigenlijk één, dus de compassie die ik een ander verleen, is de compassie die ik mezelf verleen.

‘Dat is de diepere betekenis van de golden rule: “Doe een ander niet aan wat je jezelf niet zou aandoen, en doe jezelf niet aan wat je een ander niet zou aandoen.” De vraag is hoe moeilijk het is om dat echt te begrijpen. In elke cultuur staat diezelfde regel in de geschriften. Dus iedereen hoort dat, maar bijna niemand luistert. Want stel dat iedereen die regel respecteert en dat bewustzijn ontwikkelt, dan mag al de rest van de wetgeving verdwijnen. Want die heeft maar één bedoeling: de mate dat wij ons daar niet bewust van zijn te compenseren.’

 

Iets horen en het begrijpen op verstandelijk vlak is iets heel anders dan het te voelen en te laten doordringen?

‘Ja, daarvoor moeten we door de ervaring gaan. Iets uitleggen, dat is snel gebeurd. Maar om iets te doorleven, te doorvoelen, en op een dieper niveau te beseffen, dat vraagt tijd.’

‘Psychologisch gezien kunnen we bijvoorbeeld zeggen dat de problemen waarmee we zitten systemisch zijn doorgegeven vanuit vorige generaties, via cultureel-maatschappelijke programmatie, via opvoeding, enzovoorts. Een belangrijke opdracht is om die problemen aan te pakken: erdoor te gaan en ze op te klaren. Dat is het besef en de ervaring waarover ik het heb. Met een klein stukje uitleg op dat vlak ben je nadien al snel een paar jaar bezig.’

 

Zou het in dat opzicht slim zijn om, als je uw bewustzijnsproces wilt versnellen, jezelf in zoveel mogelijk verschillende contexten te gooien? Andere culturen, andere vriendengroepen, andere sportgroepen? Zoveel mogelijk diversifiëren?

‘Dat is een uiterste, maar het principe van meer diversiteit toelaten klopt wel. Dat deel is naar de buitenkant toe. Naar de binnenkant toe gaat het om vormen van therapie, begeleiding, meditatie, enzovoorts te zoeken, en daarin te blijven volhouden. We moeten goed beseffen dat je in heel het verhaal hulp nodig hebt. Je kan het niet alleen en als je dat probeert, loop je vast. Je hebt altijd mensen nodig die je zijn voorgegaan in dat proces, op welk niveau dan ook.’

 

Zijn er praktijken of gewoontes die belangrijk zijn in het bewustwordingsproces?

‘De belangrijkste stelregel is eerst en vooral er bewust voor kiezen om je te richten op je ontwikkeling. Ten tweede kan je een weg kiezen die je inspireert. Die effectief is en waar je de juiste begeleiding voor kunt krijgen.’

‘Het moeilijkste in dat verhaal is in het begin de keuze: “Wat ga ik nu doen?” Als je dan te lang alle mogelijkheden blijft exploreren, blijf je aan de oppervlakte. Het is dus een kwestie van enerzijds dat stuk ontdekking te doen, maar anderzijds toch één pad te kiezen. En dan door te zetten. Want op een bepaald moment, zeker naarmate je dichter komt bij essenties in jezelf, moet je echt disciplinair doorduwen. Anders kom je voor je het weet in een soort vluchtgedrag terecht waarbij je al snel zegt: “Dat werkt hier toch niet, laten we maar iets anders doen.” Net op het moment dat het zou kunnen beginnen werken.’

‘Maar na een tijd krijg je ook daar hetzelfde resultaat. Vanaf het moment dat het nieuwe eraf is, krijg je overal altijd hetzelfde, en moet je beginnen disciplineren. Eens je die discipline hebt opgebouwd, is de volgende fase dat het je uiteindelijk zoveel oplevert dat je toch niet meer kunt stoppen. En dan wordt het moeilijk om het niet te doen. Eerst is het moeilijk om het te doen, en dan komt er een ‘klik’ en kun je niet meer stoppen. Dan ben je goed vertrokken.’

 

En wat levert het dan juist op?

‘Hoger bewustzijn. Grotere ‘awareness’. Diepere voldoening. Vervulling. Vreugde. Gelukservaringen. Inzicht. Kennis van het universum en hoe het in elkaar zit. Betere ontwikkeling van je talenten en vermogens. Zelfs het ontdekken van vermogens die je hebt en nooit gedacht had dat je ze had. Enerzijds. Anderzijds, soms de prijs moeten betalen van dingen te moeten loslaten waarvan je dacht dat ze essentieel waren. Wat ook relaties kunnen zijn, bijvoorbeeld.’

‘Je gaat diepere niveaus van pijn, frustratie en woede moeten durven raken in jezelf: allemaal reacties op vroegere dingen die nog in je systeem zitten. En dat ga je stap voor stap uitwerken. Dat is het moeilijkste deel.’

 

Het is wat rondtasten met een blinddoek aan? Want je kent het gevoel, de kennis, en al die andere dingen die aan de andere kant liggen niet. Je moet eerst door die pijn.

‘Voor een stuk. Daarom heb je een zekere begeleiding nodig. Van iemand die daar geweest is. En daardoor je de weg kan wijzen, want zelf loop je met een blinddoek rond.’

‘Zolang je op een bepaald niveau van bewustzijn denkt, heb je een blinddoek op voor het volgende niveau. Anders was je er al. Het is pas wanneer je erdoor wordt geleid dat de blinddoek afvalt, en je een heel nieuw perspectief krijgt. En na een tijdje ga je beseffen dat er toch nog een nieuwer niveau is. Waar je opnieuw een blinddoek voor op hebt.’

 

Hoe belangrijk is vergeving?

‘Absoluut essentieel. Eens je echt naar binnen begint te gaan, moet je vergeving ontwikkelen naar jezelf toe. Ook naar anderen toe, maar vooral naar jezelf. Dat is een nieuwe fase in de evolutie van schuld: de schuld kunnen vergeven. Eens je goed door die fase van het ontwikkelen van vergeving gaat, kom je in een niveau van bewustzijn terecht waarin je ervaart dat er niets te vergeven valt. Uiteindelijk was alles precies zoals het moest zijn.’

 

Als het zo omschreven wordt, klinkt het als een heel natuurlijk proces.

‘Het is een heel natuurlijk proces. Met de wetenschap dat het een proces is dat maar tot op zekere hoogte vanzelf gaat. Wij ontwikkelen van het bewustzijn van een baby tot het niveau van middelbewustzijn van een volwassene in onze samenleving. Maar dan moet je er zelf verder voor kiezen. Of niet. Het wordt een natuurlijk proces dat wacht op jouw keuze.’

 

Eric Schneider is de bezieler en oprichter van Arcturus. Als trainer, coach en consultant inspireert hij al decennialang mensen in het creëren van vervulling en betekenis in hun leven.

Benieuwd naar meer? Neem een kijkje op www.arcturus.be.

SaveSave

SaveSave

De Grondbeginselen van Leiderschap: Een Gesprek met Trainer Frits Wilmsen

10 april 2018

Leiderschap: is iedereen ervoor in de wieg gelegd, of is het iets voor de machtsbeluste en select few? Welke kwaliteiten legt een effectieve leider aan de dag? En hoe belangrijk is het om met jezelf aan de slag te gaan? Samen met trainer Frits Wilmsen (Transformative Life Coaching – TLC 1) ontdekken we dat leiderschap vanuit liefde is waar het om draait. Goed nieuws dus!

 

Wat is leiderschap voor jou?

‘Leiderschap is niet zozeer een eigenschap van een individu, maar eerder een proces dat een groep doormaakt. In dat leiderschapsproces komt er een samenwerking tot stand: eentje waarin je voor elkaars belangen gaat zorgen. Als er verbinding is, zal er een eenheid tot stand komen. En uiteindelijk ga je voelen dat je deel uitmaakt van een community of excellence.’

‘Voor mij is leiderschap dus een proces van fragmentatie naar eenheid. En de functie van het leiderschap is om het geheel meer te maken dan de som der delen. Dus een leider is iemand die over de vermogens beschikt om dat proces van fragmentatie naar eenheid te begeleiden.’

 

Welke vermogens zijn dat zoal?

 ‘Ik formuleer vier randvoorwaarden voor leiderschap.’

‘Eerst en vooral is het belangrijk dat je de innerlijke grond hebt ontwikkeld om, als het spannend wordt, je net te kunnen ontspannen. Daarin is een heldere en inspirerende visie van groot belang. En dat inspirerende verhaal moet bovendien aansluiten bij de behoefte van mensen aan zingeving.’

‘Het tweede waarover een leider moet beschikken is het vermogen om verbinding te maken. Dat wilt zeggen dat je moet beschikken over empathie, over compassie, over care and involvement. Alleen zo kan je een groep, een ware gemeenschap, bouwen. Elke organisatie, van een bedrijf tot een overheid, is niet alleen een economisch systeem maar ook een gemeenschap van mensen met een verhaal. Die gemeenschap bouw je op met care and involvement, want dat sluit aan bij de behoefte van mensen om ergens bij te horen. Uiteindelijk willen we allemaal deel uitmaken van een zingevend kader, of dat nu bij familie is, of op je werk, in een opleidingsinstituut, of in een vriendengroep.’

Een leider moet ook beschikken over creativiteit. Dat wil zeggen dat hij in staat moet zijn om continu de conversatie tussen verschillen op gang te brengen en gaande te houden. Zo worden er in dialoog innovatieve oplossingen bedacht. Wat aansluit bij de behoefte van alle personen in het systeem om ook autonoom wat voor hen belangrijk is, gerealiseerd te krijgen.’

 Tot slot weet je ook dit over een leider: he walks his talk and he talks his walk. Als je een inspirerende visie neerzet met hoge waarden, moet je die zelf ook leven en daar trouw aan zijn in je gedrag en je handelen. Dat past ook bij het verlangen van mensen om zelf tot hun recht te komen. Dat is meesterschap.’

De opleiding tot Transformative Life Coach wordt ook wel eens het aanleren van de Art of the Compassionate Warrior genoemd. Kan je wat meer uitweiden over wat er achter die term zit?

‘Eigenlijk gaat het over de moed die je nodig hebt om de waarheid van je hart te spreken. Het is tegen de stroom ingaan. Niet mee in de dominantie-hiërarchie vechten om die plaatsjes die zo schaars zijn en leiden tot het meeste status en geld. In plaats van macht of geld als criterium voor beslissingen te nemen, gaan we kijken naar datgene waar we als mens naar verlangen. Dan hebben we het over geluk, gezondheid, vrijheid, en ja, liefde. The Art of the Compassionate Warrior is de moed hebben om compromisloos te kiezen voor die kwaliteiten. Waardoor je leven een uitdrukking wordt van één helende reis.’

 

Is leiderschap voor iedereen weggelegd? Kan iedereen een leider zijn?

 ‘Ja, want in essentie gaan deze processen over het leiderschap nemen over je leven. Daarom is het belangrijk om te werken aan innerlijke eenheid, want daardoor gaat jouw psyche in balans komen. En een systeem dat in balans komt, bereikt zijn volle potentieel.’

 

Dus leiderschap gezien als manier om je eigen potentieel ontwikkelen, en dat dan gaan uitstralen op de gemeenschappen en de groepen waarin jij je bevindt?

‘Ja, want bijvoorbeeld ook een coach of een trainer heeft een leiderschapsrol. Een coach om mensen te helpen bij het ontwikkelen van hun creativiteit en autonomie. Om zelfsturing te verwezenlijken. De opleiding gaat over mensen en hoe wij leren. Over hoe je teams kan begeleiden in ontwikkeling en in performance, en uiteindelijk zelfs hoe je systeem- en organisatieontwikkeling kan begeleiden. Dus ja, het is voor iedereen. Omdat het een universeel proces is. Dat wil nog niet zeggen dat iedereen daarom de formele rol van een leider op zich moet nemen want we zien het niet als een positie of een eigenschap van een individu, maar als een proces.’

 

Op die manier kan ik mij inbeelden dat leiderschap 1001 verschillende vormen kan aannemen, afhankelijk van ieders unieke persoonlijkheid.

‘Leiderschap kan zich natuurlijk op veel verschillende manieren manifesteren. Maar eronder zitten altijd universele principes. We verschillen bijvoorbeeld erg in ons verlangen om te doen, of om te denken, of net om te voelen. Daardoor hebben we ieder een voorkeursrol, en iemand die graag veel nadenkt zal sneller een onderhandelaarsrol, een mentorrol, of een sponsorrol willen opnemen. Iemand die graag handelt zal het prachtig vinden om als expert te doen. Maar dat zijn je voorkeursrollen. Leiderschap gaat er net over dat je naast je voorkeursrollen, afhankelijk van wat de context vraagt, kan schakelen naar andere rollen. En hoe je dat doet, daar zijn verschillende kleuren in mogelijk. Zoals je met de regenboog ook duizend verschillen kleuren kunt maken wanneer je begint te mengen. Maar de basiskleuren blijven dezelfde.’

 

Is er iets dat je absoluut nog wilt meegeven over leiderschap?

‘Wat echt heel krachtig is, is dat we een methode hebben die eigenlijk het onzichtbare helpt zichtbaar maken: de krachten achter gedrag. En deze methode helpt je dan om je weg te vinden door verschillende niveaus van complexiteit. Er is altijd een inhoudelijke complexiteit in je vak, en zodra je leiding gaat geven, kom je met sociale complexiteit in aanraking. Dan worden de vragen: ‘Hoe doen we iets samen?’ ‘Hoe gaan we om met verschillen?’ Zelfs wanneer een groep het goed met elkaar kan vinden, treden er toch dilemma’s op: ‘Wie krijgt deze klant?’ ‘Wat is een goede werk-privé balans?’ Deze methode helpt je om door die sociale complexiteit te navigeren, om daar grip op te krijgen. Ze zorgt ervoor dat je een heel snelle leercurve hebt.’

 

Hebben jullie een naam voor die methode?

Impeccable leadership. Dat klinkt een beetje apart, maar het eigenlijk een spirituele naam. In het woord impeccable zit namelijk het woord ‘peccatum’.’

 

Peccatum?

‘‘Peccatum’ betekent zonde. En de ‘peccatum originale’ betekent de oerzonde. Dus dat wil zeggen de breuk tussen mens en God. Of de mens en het universum.’

 

Eva die van de appel bijt?

‘Ja! Impeccable wil zeggen dat die verbinding is hersteld. Eigenlijk hebben we het over leiderschap vanuit liefde. En dat staat rechtstreeks tegenover perfectionisme, het onszelf opleggen van eisen die we niet kunnen waarmaken. Want hoe kan je foutloos zijn als mens? Impeccable leadership gaat juist over verbinding met jezelf, met de ander, en met het geheel.’

 

Ontdek meer over Frits en de opleiding Transformative Life Coaching hier.

Emotionele pijn omarmen – 7 tips om op een gezonde manier met emoties om te gaan

1 maart 2018

Verdriet, angst, boosheid,… Het zijn emoties die we allemaal kennen. En tegelijk ook niet echt. Want wat doen we ermee? Vaak weten we niet hoe ermee om te gaan, dus duwen we ze gemakshalve weg. In deze blog vind je alvast 7 tips om van emoties je bondgenoot te maken.

Emotioneel alarm

Eerder dit jaar in de krant: 1 op 5 jongeren doet aan automutilatie. Zichzelf fysiek pijn doen, vaak via snijwonden, omdat het de emotionele pijn verdooft. Een paar bladzijden verder: kleuters slikken steeds meer antidepressiva en antipsychotica… niet zozeer tegen depressies of psychoses, maar tegen agressief of prikkelbaar gedrag. Dit soort alarmerende signalen uit de psychische hulpverlening vliegen ons zo regelmatig om de oren, dat we bijna niet meer zouden opkijken. Alsof dat erbij hoort, bij deze samenleving.

Niet dus. Dit zijn berichten die ons moéten doen nadenken. Over dat er iets schort aan onze relatie tot emoties. Op de een of andere manier heeft en maakt onze samenleving het moeilijk emoties toe te laten. Vooral met ‘lastige’ emoties zoals angst, boosheid of verdriet, weten we weinig blijf. We moeten sterk zijn, dat sociaal aanvaarde profiel tonen. Maar de realiteit haalt ons in, zoals bovenstaande cijfers bewijzen. Hoe zou het zijn om helemaal anders met emoties om te gaan?

Energie in beweging

In emoties zit namelijk enorm veel kracht. Het woord zegt het zelf, ‘e-motions’, ze zijn niets meer of niets minder dan energie in beweging. Het zijn fysieke sensaties die door ons lichaam stromen, als gevoelsvariant van gedachten. Ze dienen als katalysator en willen dat we in beweging komen.

Zoals een batterij een positieve en een negatieve pool nodig heeft om energie te kunnen opwekken, zo hebben wij ook al onze emoties nodig om ons in beweging te zetten. Voel je kwaadheid bijvoorbeeld, is het wellicht tijd om ergens een grens te trekken en voor jezelf op te komen. Dat we doorgaans hebben geleerd die kwaadheid in te slikken, helpt ons nu niet meer vooruit. We moeten dus iets anders doen dan wat we altijd hebben gedaan.

Want om tot vervulling te komen, is een vol leven nodig. Een leven waarin je contact hebt met je volledige zelf. En waarbij je emoties niet langer beschouwt als spoken in het donker, maar ze integendeel in de ogen leert te kijken als nuttige boodschappers die je in beweging brengen. Steeds dichter naar jezelf toe.

Hieronder vind je 7 tips om op een gezonde manier met emoties om te gaan en zo het leven in jou te laten stromen.

1) Laat emoties toe

Het begint heel simpel: laat emoties toe, zowel bij jezelf als bij anderen. Kinderen horen vaak: ‘wees eens een grote jongen/een groot meisje’, waarmee gezegd wordt ‘stel je eens niet zo emotioneel aan’. Maar emoties zijn een fysieke ontlading. Als we ze toelaten, gaan ze doorgaans ook gewoon weer voorbij. Als we ze opkroppen, zetten ze zich vast en komen ze terecht in de categorie ‘emotionele pijn’. Hoe meer emoties we hebben vastgezet, hoe beperkter we ons voelen in de relatie met onszelf en met anderen.

Kan je je eigen emoties toelaten, dan kan je dat ook bij anderen. Want dankzij de spiegelneuronen in onze hersenen voelen we mee met de ander. Wil je je eigen verdriet niet voelen, is het de simpelste weg om de ander snel van zijn tranen af te helpen. Kan je dat er wel laten zijn, voelt die ander zich gezien en erkend door jou.

2) Benoem emoties niet als positief of negatief

‘Positieve’ emoties, in de categorie ‘blijheid’, zijn comfortabel en sociaal wenselijk. De ‘negatieve’, in de categorieën ‘boosheid’, ‘angst’ of ‘verdriet’, voelen oncomfortabeler aan en hebben we vaak leren inslikken. Al was het maar om flink, braaf en dienstbaar zijn, want dat gedrag werd (en wordt vaak nog steeds) beloond. Die opdeling tussen positief en negatief is op zich al deel van het probleem. In wezen zijn er geen goede of slechte emoties. Elke emotie heeft zijn nut en een boodschap voor jou.

3) Leer te luisteren naar hun boodschap

Emoties zijn boodschappers van onze kern, van onze ziel zo je wil. Hoe verder je daar van afdwaalt, hoe meer je ‘oncomfortabele’ emoties zich gaan roeren. Dan kan je twee dingen doen: vluchten in afleiding en verdoving, of toch maar je oor eens te luisteren leggen. Wat voel je en wat komt dat gevoel jou zeggen? Welke actie of beweging heb jij te ondernemen?

4) Leer emoties voelen

Vaak weten we als volwassenen niet meer goed hoe dat moet, voelen. We zijn al blij als we ‘over’ onze emoties kunnen praten, op mentaal niveau. ‘Ik ben kwaad, om die en die reden’. Duik eens in je lijf, met al je zintuigen.
Ga er even voor zitten en sluit je ogen. Voel je die kwaadheid? Waar zit ze in je lichaam? Op een bepaalde plek of overal? Heeft ze een vorm? Voelt ze warm of koud? Heeft ze een kleur? Beweegt ze? Zo ja, in een bepaalde richting? Voelt ze ruw of zacht? Maakt ze lawaai? Als ze kon spreken, wat zou ze zeggen, …?

5) Ga met je trauma’s aan de slag

Soms is de lading emotionele pijn te groot om er op je eentje naar te (durven) kijken. Het pantser is dan te dik om te voelen wat eronder zit. Ook al is het verlangen meestal groot. We hebben allemaal wel een dozijn kleine of grotere trauma’s. Deze met professionele hulp in de ogen durven kijken maakt de weg vrij voor je eigen leven. Een leven in heden en toekomst, met de bagage van het verleden als kracht eerder dan als last.

6) Je bent niet je emoties

Een vrij emotioneel leven is een leven waarin je emotionele hoogtes en laagtes kan ervaren zonder jezelf daarin af te wijzen of te verliezen. Vergelijk het met golven in een oceaan. Deze kunnen heel wild tekeer gaan, maar wat dieper onder het wateroppervlak bevindt zich altijd stil water. Zo is het ook met onze emoties. Ze maken ons leven dynamisch en kleurrijk, maar in wezen is dat ook slechts de oppervlakte en bevindt zich daaronder ook altijd stilte en ruimte. Dat weten en voelen is weten wie je bent. Emoties heb je maar ben je niet.

7) Wees mild voor jezelf

Lang ondergesneeuwde emoties plots naar boven halen is niet altijd een pretje. Ook al wéét je wel hoe en wat je wil, toch kies je desondanks soms gewoon weer voor dat oude patroon. Omdat je het zo goed kent en omdat het je zolang heeft geholpen te overleven. Wees dan mild voor jezelf. Sla jezelf niet voor het hoofd. Je hoeft niet alles, altijd, overal, meteen, hier en nu opgelost te hebben. Leven is onderweg zijn, stap voor stap. Verplicht jezelf ook niet van iets af te leren. Gewoon meer opties bij creëren is voldoende. Zo heb je meer keuze. Voor wanneer je het wel wil.

 

Hilde Van Liefferinge is freelance trainer en coach. Voor Arcturus werkt ze als NLP-trainer en loopbaancoach.
Wil je meer weten over je emoties en hoe ermee om te gaan? Neem een kijkje op onze website bij onze NLP-opleidingen, loopbaanbegeleiding en coaching.

Geen tijd voor spijt. Maak de beste voornemens.

2 januari 2018

Wil jij ook graag meer tijd? Voor jezelf, voor wat je graag doet en belangrijk vindt. Maar neem je er wel de tijd voor, om eens echt stil te staan bij wat voor tijd je precies wil? Wil je extra tijd om je leven aan te kunnen en dus te overleven of wil je tijd om echt jouw leven te leven? Maak keuzes of ze worden voor jou gemaakt. Ben je klaar voor je beste voornemens in 2018, voor een leven zonder spijt?

Altijd tijd tekort

Een nieuw jaar: drie dikke zoenen, alle geluk en succes. En wat zijn de goede voornemens? Even raden. Meer tijd voor jezelf? Of meer tijd met je kinderen, partner, vrienden, of wie of wat je ook maar lief is? De kans is groot. Want hoewel we objectief gezien nog nooit zoveel tijd hebben gehad omdat we alsmaar ouder worden, leven velen van ons in ademnood met een gevoel van chronisch tekort aan tijd. We moeten vanalles, waardoor we te weinig tijd ervaren voor wat we willen. Als we al zouden weten wat we echt willen.

Aan onze goede voornemens zal het nochtans niet liggen. We maken ze elk jaar opnieuw. Helaas dikwijls dezelfde, alsof iets ons tegenhoudt om ze nu al te realiseren. Het idee dat we tijd hebben misschien? Ook al komt die tijd pas als we op pensioen zijn. Maar is het wel dat soort tijd waar we naar op zoek zijn?

Mijn vader

Laat mij even iets vertellen over mijn vader, als voorbeeld. Zijn hele leven is hij landbouwer geweest. Degelijk en toegewijd, maar vooral plichtsgetrouw. Hij nam de boerderij van zijn (voor)ouders over omdat dat werd verwacht en dus ging hij na zijn Grieks-Latijnse humaniora niet verder studeren. Ook al ging zo een wetenschapper aan hem verloren. Zijn hele leven heeft hij zich in zijn weinige vrije tijd bijgelezen over algebra, fysica en techniek. Die boeken lagen op het toilet. Op zijn toilet. Hij moet de meest belezen en bizarre boer geweest zijn die er rondloopt. Behalve dat hij mij zo af en toe iets op papier zette: de relativiteitstheorie in eigen woorden, of een technisch uitgewerkt concept voor fietsknipperlichten, heeft hij weinig met zijn kennis gedaan. Hij deed dag in dag uit wat van hem verwacht werd: koeien melken en akkers bewerken.

In 2017 kreeg hij 2 hersenbloedingen. Hij overleefde ze, maar er was hersenschade. Geheugenverlies, concentratiestoornissen, maar vooral… het maakte hem een ander mens. Wetenschap is niet meer belangrijk voor hem, de boerenstiel nog minder. Er is maar één ding heel opvallend aanwezig sindsdien. En dat is verdriet. Onvervuld verlangen. Spijt over gemaakte en vooral niet gemaakte keuzes.

Mijn getrainde kinderoog heeft die weggemoffelde emoties altijd gezien. Maar ze werden overspoeld door de dagelijkse sleur, de macht der gewoonte, het doen wat hij dacht dat hij moest doen. De barsten in zijn hersenen hebben die laag er nu afgekrabd. Er zijn geen verwachtingen meer in te lossen. Maar het is te laat, hij is de 80 voorbij. Dat beseft hij, er is geen tijd meer. Misschien wel nog om wat verder te overleven, maar niet meer om te leven. Om zijn leven te leven. Hartverscheurend spijtig.

Leven of overleven?

Carl Jung had gelijk: niets zo stimulerend voor een kind als het niet geleefde leven van zijn ouders. Als kind lijkt een leven eeuwig te duren, als volwassene zijn we druk bezig met rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Het is voorbij voor je het beseft en dan vraag je je af: Was dit het? Ja, dat was het. Niets meer, niets minder.

Maar waarom halen de meeste voornemens dan het einde van de maand januari niet? Misschien is het nuttig even stil te staan wat je precies met je tijd wil gaan doen of aan welke soort tijd je behoefte hebt.

Wil je een extra hobby van 1 uur per week die ervoor moet zorgen dat je de rest van de week aankan of wil je je leven fundamenteel over een andere boeg gooien en gaan voor vervulling van wie je in wezen bent? De tijd die je extra wil, dient die om te overleven of om te leven? Met andere woorden, wil je goede voornemens formuleren, of de best mogelijke?

“De tijd die je extra wil, dient die om te overleven of om te leven?”

Denk je dat je tijd hebt?

Indien je voor niets minder dan het beste wil gaan, treed dan bij het begin van dit nieuwe jaar eens met jezelf in dialoog. Wat zegt jouw hart? Wat is belangrijk in jouw leven? Wat is jouw talent? Waar word jij blij van? Geeft jouw job je vervulling? Wat met je relatie? Je omgeving? Je manier van denken? Je emotionele strijd die je misschien aan niemand laat zien? Dat beeld in de spiegel? Is het wat jij wil? Is het wie jij bent? Of denk je dat je tijd hebt?

Waarop wil je tevreden kunnen terugblikken als je 80 bent? Waarvan ga je spijt hebben als je het niet hebt gedaan? Wat heb je nodig om dat te kunnen realiseren? Welke eerste stap kan je nemen?

Niet dat het makkelijk is. Er is wat moed voor nodig. Vaak hebben we geleerd dat kiezen voor onszelf egoïstisch is. En dan voelen we ons schuldig als we dat doen. Alsof dat ten koste van iemand anders moet of zou gaan. Het tegendeel is echter waar. Als je werkelijk in jezelf investeert en kiest voor groei en ontwikkeling, voor persoonlijke bevrijding, dan is dat een inspirerend geschenk voor jouw hele omgeving. Je kan namelijk niemand anders geven wat je zelf niet hebt. Zorgen voor iemand anders bijvoorbeeld, hoe doe je dat op een geloofwaardige, niet met schuldgevoel beladen manier als je niet voor jezelf zorgt?

Doe het, nu!

Dus, geloof het of niet, maar er is geen tijd. Dit heb ik alvast het voorbije jaar geleerd. Leef niet het leven van de goede voornemens maar doe het, nu! Schrijf je in voor die cursus waar je altijd hebt van gedroomd, spreek je liefde uit voor wie je ze voelt, solliciteer voor die job waar je ogen al van blinken als je er nog maar aan denkt, bel die oude vriend, maak die reis, schrijf dat boek!

Maak keuzes, of ze worden voor jou gemaakt. En denk vooral niet dat je vastzit door eerder gemaakte keuzes waar je nu misschien spijt van hebt. Want er is altijd een manier. Laat dit een mantra zijn voor 2018: je kan altijd opnieuw kiezen. Op voorwaarde dat je er op tijd de tijd voor neemt.

 

Hilde Van Liefferinge werkt als NLP-trainer en loopbaancoach voor Arcturus.

Wil je meer info over onze opleidingen en coaching? Neem een kijkje op www.arcturus.be

Survivaltips voor kerst – eerste hulp bij feestelijke familiale (on)gevallen

18 december 2017

Kerst staat synoniem voor familiale gezelligheid. Voor velen is het een anker, een moment om elk jaar opnieuw intens naar uit te kijken. Maar niet overal. Want, hoe graag we het soms anders zouden willen, het oude adagium ‘je familie kies je niet’, zorgt voor sommigen onder ons net in deze periode toch voor wat extra druk op de schouders. Er ‘moet’ vanalles georganiseerd worden, cadeautjes gekocht, mensen behaagd,… Want de feesten zijn ‘traditie’ en er leven veel verwachtingen. In deze blog vind je alvast enkele concrete tips voor zelfzorg tijdens spannende familiefeesten, voor wie ze gebruiken kan.

Verwachtingen

We verwachten met z’n allen heel veel van elkaar, dag in dag uit. Veel verwachtingen zijn nuttig, al is het maar om een samenleving te kunnen organiseren. Maar sommige verwachtingspatronen zitten heel diep in ons systeem en raken ons op fundamenteel niveau. Het zijn de verwachtingen over hoe we ons leven ‘moeten’ inrichten, hoe wij ‘moeten’ zijn. Binnen familiale context zijn dat niet zelden de gevoeligste.
Dus voel jij wat verwachtingenstress voor de feestdagen? Misschien kan je iets met deze concrete survivaltips voor feestelijke familiale (on)gevallen.

1. Denk actief en in opties

Stel. Er wordt in jouw richting gekeken om dit jaar het kerstfeest te organiseren. Je hebt geen zin in die hele organisatie, de drukte, het met moeite buiten krijgen van zatte nonkels ver na middernacht.

Tip. Denk in termen van mogelijkheden en opties in plaats van in termen van noodzakelijkheid. ‘Het moet niet, het kan.’ Onderga verwachtingen niet passief, maar neem er een actief aandeel in. Misschien kunnen jullie dit jaar eens op restaurant gaan? Of het feest ’s middags houden, waardoor iedereen tegen de avond al naar huis kan? Of misschien ga je dit jaar niet rond de tafel zitten maar een kerstwandeling maken aan zee? Vergroot je eigen impact op de gang van zaken door het besef dat je altijd opties hebt. Think outside the box.

2. Stop met vergelijken en blijf bij jezelf

Stel. De cadeautjesloterij verplicht jou een cadeautje voor je moeder te kopen. Je hebt zoals gewoonlijk je best gedaan om iets tof en origineel te zoeken dat binnen je – beperkte – budget past. Je – succesvolle – zus komt binnen met een groot duur cadeau voor je moeder, naast datgene voor de persoon die zij had geloot. ‘Je kent mij hè, mama…’ Mama is zichtbaar meer opgetogen met dit cadeau.

Tip. Blijf bij jezelf. Trap niet in de val van de vergelijking en de behaagzucht. Je doet gewoon mee aan de traditie,  maak het ook niet groter. Blijf bij je eigen waarneming en kruip niet in het hoofd van anderen om hun verwachtingen te lezen en in te lossen. Jij geeft wat jij wil, wat klopt voor jou. Vergelijken is vermoeiend. Geniet van jezelf en jouw keuzes. ‘Be yourself, everybody else is taken’, zei Oscar Wilde.

3. Erken wat er is

Stel. Je zit weer aan tafel recht tegenover die nonkel met onmogelijke politieke standpunten. Je wil er zelfs niet naar luisteren en voelt de onvriendelijke woorden in jezelf opborrelen. Het laten vergallen van je feestje is nabij.

Tip. Erken wat er is. Mensen doen wat ze doen. Ze kiezen daarvoor, al dan niet bewust. Als we willen dat ze iets anders doen, zitten we in het gevecht tegen de werkelijkheid. Je wil het ideaal, je wil die ideale ander. Maar dat ligt niet binnen jouw controle. Erken wat er is en verbind daar je conclusies aan. Bij anderen loop je misschien weg, bij familie ligt dat doorgaans gevoeliger en durf je niet zomaar. Zet jezelf in de waarnemersrol. Observeer wat je ziet en hoort, vanuit een soort metapositie, niet vanuit grote emotionele betrokkenheid. Neem het niet persoonlijk. Kijk, hoor, neem waar. Wie weet wordt het wel grappig. Het brengt je sowieso rust.

4. Richt je op het heden

Stel. Met het tempo waarop de glazen wijn worden bijgevuld, neemt ook de grimmigheid van de discussies aan tafel toe. Er wordt al eens een steek onder water uitgedeeld. ‘Ben je daar weer, jij moet altijd oude koeien uit de gracht halen…’

Tip. Adem. Ga buiten wandelen. Voel je voeten op de grond. Aard jezelf telkens weer in het hier en nu. Met je familie heb je doorgaans het grootste gedeelde verleden en voor je het weet maak je het heden telkens weer ondergeschikt aan dat verleden. Het verleden bestaat enkel nog in ons hoofd, we kunnen het niet vastpakken. In die zin is het niet ‘reëel’. Ook al zijn kwetsuren misschien nog heel goed voelbaar, weet dat je deze hebt en niet bent. In het nu is er altijd een andere keuze mogelijk. Geef jezelf daarin tijd, en ook wat je nu nodig hebt.

Dus, of jij nu uitkijkt naar een geweldige jaarlijkse familietraditie, of er een beetje bang voor bent, laat het vooral ook een feestje van zorg voor jezelf zijn. Vergeet daarbij niet te genieten van je eigen gezelschap!

 

Hilde Van Liefferinge werkt als NLP-trainer en loopbaancoach voor Arcturus.

Meer weten over onze opleidingen, coaching en loopbaanbegeleiding? Neem een kijkje op www.arcturus.be

Kiezen voor de gelukzak-status

20 november 2017

Aan mijn jaren als assistent in de NLP-opleiding bij Arcturus hou ik enkele hele warme herinneringen over. Eén daarvan is deze aan die vrouw die met een hersentumor leefde, maar zichzelf een gelukzak noemde. Zelden zag ik iemand met meer fonkeling in de ogen.

 

Een gelukzak in de hand

Laat mij haar Amber noemen. Die eerste dag van de NLP Practitioner-opleiding zit ik meteen bij haar in de groep voor het kennismakingsrondje. Ze is een late dertiger, zoals ik. Ze praat over de dingen in haar leven waar ze mee bezig is en die haar bezig houden: kinderen, relaties, werk, identiteit. Een mens op zoek naar meer vrijheid en zelf-zijn in de alledaagse dingen. Ze valt niet bijzonder op tussen de andere cursisten. Al ben ik wel meteen gegrepen door de diepte van haar blik wanneer ze me glimlachend aankijkt.

Wanneer zij de tweede dag de deur openzwaait, wordt mijn oog meteen naar haar tas getrokken. Haar cursusmap zit in een stevige plastic draagtas, waarop staat ‘Gelukzak’. Ik lach haar meteen hardop toe en zeg dat ik blij word van haar alleen nog maar te zien. Ik ben vol lof over die ‘coole’ zak en in de daaropvolgende maanden dat ik haar zie, lachen we er nog vaak samen om. ‘Ha, gelukzak, hoe gaat het?’, begroet ik haar dan.

Doorheen de maanden dat de cursus loopt leer ik haar kennen als een fijne, niet opvallende vrouw. Qua onderwerpen die ze aanbrengt in de oefeningen, houdt ze zich aan wat ze de eerste dag had vooropgesteld: simpel, ingewikkeld, herkenbaar.

Hersentumor

De cursus loopt al bijna ten einde wanneer we tijdens een pauzemoment eens samen op de grond zitten, met onze ruggen tegen de verwarming. En dan vertelt ze het me, bijna langs haar neus weg: ‘Waarschijnlijk ga ik niet heel oud worden. Ik heb een hersentumor waar de chirurgen niet bij kunnen. Hij zit te centraal in mijn hoofd en groeit langzaam. Ze geven me hooguit nog 15 jaar.’

Baf. Ik sta perplex. Enkele seconden kijk ik haar aan met open mond. ‘Meen jij dat nu?’, in de hoop dat ze het nog ontkent. Maar ze knikt en haalt zacht haar schouders op. ‘Zo is het, ik kan er niets aan doen. We gaan naar de beste chirurgen in binnen- en buitenland, maar het is wat het is.’ Ik kijk haar aan en zie nu waar die diepte in haar blik toe leidt.

Het sloeg me in het gezicht. Al die maanden zag ik deze vrouw quasi ongemerkt tussen de andere cursisten opdraven met ‘alledaagse’ probleempjes. Blijkt er nu eigenlijk een heel groot probleem te zijn, maar dat lijkt zij niet zo te zien. Niet dat ze het prettig vindt natuurlijk. ‘Maar ik leef mijn leven en kan er maar beter het beste van maken’. Ze zegt het bijna gemoedelijk. Wat een inspiratie. Heel veel dingen worden plots banaal. Want hoewel elke dag altijd de laatste kan zijn, zijn wij toch geneigd te leven alsof we ervan uitgaan 100 jaar te zullen worden. Plannen, piekeren, twijfelen, niet durven, verwachtingen inlossen.

‘Ik ben sowieso een gelukzak’

En dan is daar die laatste dag van de opleiding. Dat moment waarop iedereen iedereen knuffelt en vanuit het hart tegen de ander zegt ‘het ga je goed’ en ‘dankjewel dat jij mijn pad hebt gekruist’. Amber roept me even apart, samen met een andere cursiste, An. ‘Ik wil je iets geven’, zegt ze, ‘om je te bedanken’. Ze overhandigt me de zak, de gelukzak. ‘Hij is voor jou, ik heb hem niet nodig. Ik ben sowieso een gelukzak.’

Baf, voor de tweede keer, recht in mijn gezicht. ‘Ik – ben – sowieso – een – gelukzak’. Ik weiger de zak aan te nemen. Omdat ik haar nog zoveel extra geluk toewens en zoveel meer. Maar ze wijkt niet, ‘hij is voor jou, als aandenken aan onze fijne gesprekken’. Met een nederigheid zoals ik die zelden heb gevoeld, neem ik de zak in ontvangst. Er zit iets in, chocolaatjes. ‘Die zijn van mij’, zegt An, die erbij staat, ‘ik wil je ook graag bedanken dat je er was.’ Ik schaterlach en huil tegelijkertijd. Wat een moment. Ik vlieg ze beide rond de hals, de gelukzak tussen ons drie op de grond.

De hel of de hemel?

We zijn nu ruim 2 jaar verder en ik heb Amber niet meer teruggezien. Denken aan haar doe ik regelmatig, daarin aangemoedigd door ‘de gelukzak’, die een zeer zichtbaar plekje in mijn huis heeft gekregen. Ik gebruik hem niet. Ik koester hem, kijk ernaar, glimlach, warm, liefdevol. Het is een anker dat me telkens weer in het hier en nu brengt. Om me eraan te herinneren dat ik in elk moment keuze heb: maak ik er een hel van of een hemel?

Je hoort en leest het vaak: ‘geluk overkomt je niet, je kiest ervoor’. Klopt, maar dat klinkt meestal toch makkelijker dan het is. Hoe snel voelen we ons geen slachtoffer van de omstandigheden? Of het nu gaat om het slechte weer, de kapotte koffiemachine op het werk waardoor je nu nog extra vatbaar bent voor het gezaag van die ergerlijke collega, je partner die je heeft laten zitten of je dramatische opvoeding die je in zelfdestructieve neigingen heeft gehuld,… We steken ‘de schuld’ van onze emotionele ellende graag op iets of iemand anders. Hadden we maar meer geluk, denken we er vaak hardop bij.

Slachtofferrol versus slachtofferidentiteit

Uiteraard ligt de oorzaak van wat ons overkomt vaak buiten onszelf. De vraag is wat je daar dan mee doet. Als in: je kunt de golven niet bedwingen maar wel leren surfen. Uiteraard kruipen we allemaal wel eens in de slachtofferrol. Niets menselijkers dan dat. Soms is het zelfs een noodzakelijke fase die je ook niet te snel moet willen overstijgen. Jezelf de erkenning kunnen geven als slachtoffer is nodig om nadien een belangrijke stap verder te kunnen zetten, namelijk ‘loslaten’.

Dat woord, ‘loslaten’. Het klinkt even makkelijk als moeilijk. Bomen lijken er in de herfst geen moeite mee te hebben, mensen des te meer. Erkennen wat er is, o zo moeilijk. Maar als er iemand is die me dat in de praktijk heeft gedemonstreerd, is het Amber wel. Telkens de vraag stellen: wat kan ik hieruit leren? Het leven zien als een proces van loslaten. Zoals Toon Hermans schreef: sterven doe je niet één keer, maar af en toe een beetje.

Door verantwoordelijkheid op te nemen voor wat je overkomt, vermijd je in een slachtofferidentiteit terecht te komen, zeg maar een permanente slachtofferrol. Want daar stopt de vrijheid en begint de slavernij. Dat is nochtans hoe de meeste mensen hun leven leiden/lijden.

Kiezen voor de gelukzak-status

Wil je ook graag een echte ‘gelukzak’ zijn, net als Amber? Dan is leven vanuit een slachtofferidentiteit geen optie. Of het je nu voor de wind gaat, of je kruipt door het zand, zolang je het gevoel hebt dat geluk of pech je overkomt, blijft het iets heel ontastbaars. Je kan alleen maar hopen, wensen, je vingers kruisen dat het blijft duren, dan wel snel voorbij gaat. Elk succes is vluchtig want onheil kan zo weer om de hoek loeren. Kiezen voor de gelukzak-status is kiezen voor je innerlijke kracht.

Is het de makkelijkste weg? Verre van, want loslaten is niet zomaar een wandeling in het park. Het vergt vaak veel moed, doorzetting en toewijding. Monsters in de ogen durven kijken op de meest schaduwrijke plekken in jezelf. Hoe hard het soms ook knaagt en trekt, er toch niet van weglopen. Of toch niet elke keer, al is het 1000 keer wel en 1 keer niet. Mildheid.

Maar wat is de beloning voor al dat harde werk? Een leven van een kwaliteit die voordien ondenkbaar was en waarin kwantiteit tot de tweede orde behoort. Want we willen wel graag oud worden, maar hoe?
Dus lieve Amber, ik gun je nog een pak fantastische kwalitatieve jaren. Je bent een bron van inspiratie en exact wat de wereld nodig heeft. Ik voel me een ware gelukzak dat ik even van je kracht mocht meegenieten.

 

Hilde Van Liefferinge is NLP-trainer en loopbaancoach bij Arcturus

Wil je meer weten over onze opleidingen en coaching? Neem een kijkje op onze website www.arcturus.be

 

 

 

Eieren en windeieren. Hoe voeding niet het enige is dat ons gezond moet houden.

22 augustus 2017

Eet jij al opnieuw omeletten? De zogenaamde ‘eiercrisis’ is morsdood maar had ons toch even in de ban. We leven met een al te obsessief idee dat ‘dat soort dingen ons ziek maken’. Ons lichaam is als een rivier en afval stroomt er meestal doorheen, tenzij het wordt ‘geblokkeerd’ door mentale en emotionele vervuiling. Gelukkig is ons zelfreinigend vermogen groot.

 

Eieren en media

 

Nu er opnieuw terreurnieuws is, weten de media weer waarover gepraat en waarvoor we bang moeten zijn. De jaarlijkse komkommertijd is duidelijk voorbij. In de mate dat die er ooit is geweest dit jaar want we hadden namelijk te maken met een wekenlange ‘eiercrisis’ (en dat in komkommertijd, wie bedenkt het…). Maar deze lijkt een stille dood gestorven. Of zoals epidemioloog Luc Bonneux vorige week nog in De Standaard poneerde, er is niet één ei gevonden dat iemand ook maar een beetje ziek had kunnen maken. Ook de dioxinecrisis van destijds noemt hij nu ‘één van de grootste milieuhoaxen uit de geschiedenis’.

 

Toch hadden de media telkens een vette kluif aan deze ‘gezondheidsbedreigende crisissen’, met het nodige effect. We hebben met z’n allen wellicht toch even wat minder omeletten gebakken. Als we kranten zouden geloven, stond ons leven op het spel.

 

Obsessie voor externe factoren

 

Er kan natuurlijk niet genoeg aandacht zijn voor de kwaliteit van onze voedselketen. Want dat massaproductie en ethiek niet altijd rijmen is al te vaak gebleken. Met zelf bewuste keuzes te maken in wat we wel en niet in ons karretje leggen, komen we al een heel eind.

 

Maar wat bijzonder is, is dat er telkens een grote aandacht gaat naar ‘externe factoren’ voor onze mate van ziekte of gezondheid, tot in het obsessieve toe. Zo las ik deze zomer ook een voorstel in een krant om rokers van festivalweides te bannen… Tja, dan graag ook ineens de uitlaatgassen uit het verkeer, de houtkachels in de winter en de industrie in zijn totaliteit.

 

Geen 1-op-1-relatie

 

Uiteraard heeft onze omgeving een impact op onze gezondheid. Voeding, lucht, straling, lawaai,… het stroomt allemaal dwars door ons organisme heen en gaat ermee in interactie.

 

Maar het is zelden een 1-op-1-relatie tussen oorzaak en gevolg. Als elke roker aan zijn saffies zou sterven of elke dagelijkse sla-eter 100 jaar werd, was het op zijn minst duidelijk. Maar dat is het jammer genoeg niet.

 

Toeval, pech, onrechtvaardigheid,… er is veel dat we niet weten over ziekte en gezondheid. Dat geeft ook de klassieke geneeskunde zelf toe. Over heel veel ‘oorzaken’ tast men in het duister.

 

Symptoombestrijding

 

Vandaar dat de focus ligt op het bestrijden van symptomen. Vaak met succes, zij het niet altijd op de lange termijn.

 

Achter die dominante Westerse kijk op genezing als het wegnemen van symptomen, zowel voor fysieke als psychische klachten, schuilt meestal de visie dat lichaam en geest twee aparte entiteiten zijn. Kom je bij je huisarts met een pijnlijke schouder bijvoorbeeld, krijg je zelden vragen over je algehele geluksgevoel of meer specifiek, je ietwat (te) grote verantwoordelijkheidszin misschien. Een zalfje brengt meestal wat soelaas.

 

Het risico van enkel deze benadering aan te hangen is echter dat we oorzaken steevast buiten onszelf leggen en ons afhankelijk opstellen van een externe oplossing. Ik ben ziek, ik ga naar de dokter en hij/zij kan mij genezen.

 

Holistisch perspectief: het lichaam als rivier

 

Een meer holistische aandacht voor het lichaam, geeft ons daarentegen meer tools in handen voor zelfheling. Hoewel we ook hier niet in 1-op-1-relaties of in absolute termen moeten redeneren, is de kracht van onze geest op ons lichaam niet te onderschatten.

 

In haar lijvige boek ‘Vrouwenlichaam vrouwenwijsheid’ (maar dit geldt in dit geval zeker ook voor mannen) vergelijkt Dr. Christiane Northrup het menselijk lichaam met een stromende rivier. Vuil dat erin terechtkomt, wordt meegevoerd met de stroom. Dus de externe factoren waaraan we onderhevig zijn door onzuivere voeding, verkeer of wat dan ook, zijn uiteraard niet op te zoeken, maar ons lichaam is in staat om heel veel van die afvalstoffen af te voeren. Waardoor we er dus ook meestal niet ziek door worden.

 

Het probleem is echter dat een rivier zelden een gladde stroom is. Stenen, rotsen, ijzer, natuurlijke en minder natuurlijke uitsteeksels maken dat water vaak een hobbelparcours aflegt. Het water stroomt wel voorbij de hindernissen, maar als er plastic of ander vuil meedrijft, bestaat de kans dat dat daaraan blijft kleven. Zo hopen grotere hoeveelheden afval en vuil zich op en geraakt de rivier uiteindelijk vuiler en vuiler.

 

In ons lichaam is het niet anders, zegt Northrup. Als we obstakels hebben, blijft het afval hangen, gaat het rotten en tast het op de duur wel onze fysieke gezondheid aan. En die obstakels zijn van emotionele aard. Onze onopgeloste trauma’s, niet geheelde pijnen, angsten, woede, negatieve overtuigingen over onszelf, … ze zorgen er allemaal voor dat de stroom niet vrij is, dat er ook externe rotzooi kan blijven hangen.

 

Naar binnen kijken

 

Dus hoewel de ruime aandacht voor voeding en andere omgevingsfactoren zeker nodig en terecht is, is het ook minstens even belangrijk om te kijken naar de binnenkant. Zijn er dingen die op je lever of je maag liggen, waarover je je gal spuwt, waar je je buik van vol hebt of het hart van in bent? Gun jezelf de moed om er ten gronde naar te kijken en ze niet weg te duwen. Deze obstakels kan je zelf oplossen, je hebt er dus meer ‘controle’ over dan over vele omgevingsfactoren waar we niet altijd onderuit kunnen.

 

Dit is de weg van de zelfheling. Als we deze weg kiezen, panikeren we niet over een rot ei of over wat rook die tijdens een festival in onze neusgaten kriebelt. Je eigen mentaal-emotionele vervuiling opruimen, hobbel per hobbel uit de rivier halen, werkt bevrijdend. Het geeft je niet alleen een grotere fysieke weerbaarheid, maar geneest je hele wezen. Dit ‘vissen’ is een levenslang proces. Soms haal je keien boven, soms rotsblokken. Het is een weg die moed en doorzetting vergt. Maar hij legt je geen windeieren: je krijgt er een leven voor dat letterlijk door je heen stroomt. En of je dat voelt!

 

 

Hilde Van Liefferinge is NLP-trainer en loopbaancoach voor Arcturus

 

Wil je graag meer weten over onze opleidingen en coaching? Neem een kijkje op www.arcturus.be

Het optimisme van de stuurman. Over hartgezondheid en meer…

14 augustus 2017

 

Weinigen onder ons zullen in 2012 het artikel in Current Biology (1) gelezen hebben over de Gubernator Medicatrix, of vrij vertaald, onze lichaamseigen Minister van Gezondheid. Deze stuurman die – afhankelijk van de omstandigheden – al dan niet toestemming geeft voor bepaald gedrag, het genezen van blessures, het bestrijden van bacteriën, enz.

Zo is het ook fantastisch dat door deze stuurman af en toe acute koorts wordt toegestaan. Elke graad koorts kost immers 250 kcal extra. Deze temperatuurverhoging stelt je in staat om een infectie effectief te beëindigen. Gek genoeg onderdrukken we deze koorts én dus de beslissing van onze eigen stuurman omdat we het symptoom niet begrijpen. Meer nog, we zien het symptoom als het primaire probleem.

Onze lichaamseigen Minister van Gezondheid beoordeelt alle zintuiglijke informatie die hij/zij op een bepaald moment binnenkrijgt, de som van zowel fysiologische, emotionele als sociale factoren en maakt naar best vermogen een beslissing. Enkele factoren die een rol spelen:

  • Voeding: zo is jodium uiterst belangrijk voor onze schildklier, het orgaan bij uitstek dat na een kosten-baten analyse beweging toestaat aan de hersenen. De afwezigheid van jodium maakt mensen bijzonder lui.
  • Darmflora: interessant onderzoek bij dieren heeft aangetoond dat wanneer het microbioom (onze medebewoners in de darmen) verstoord wordt, eveneens de capaciteit tot samenwerking tot een dieptepunt daalde: de dieren werden egoïstisch.
  • Sociale en maatschappelijke context: zijn er familieleden, vrienden of dokters in de buurt die kunnen luisteren naar je verhaal? Zo ja, dan mag je ziek gedrag vertonen. In Israël hebben weinig mensen het chronisch vermoeidheidssyndroom … omdat de diagnose niet bestaat. En hoe zou een Soedanese stuurman anders functioneren in een context van burgeroorlog, honger en afwezigheid van medische zorgen.
  • Mindset (optimisme/pessimisme): iedereen herkent voorbeelden uit zijn eigen omgeving waar de klachten miraculeus verbeterden na het vastleggen van een afspraak met de therapeut. Het is eigenlijk niet meer nodig …
  • Bioritme: de stuurman is vooral immunologisch actief tijdens de nacht. Maar wat als er geen nacht meer is door voortdurende aanwezigheid van tablets, laptops and andere lichtgevende phones?

Dit proces gebeurt grotendeels onbewust. Zo liep ik een ernstige spierscheur op, net voor ik vader zou worden en absoluut thuis wou zijn. De Minister van Gezondheid oordeelde (terecht) dat wondheling in deze omstandigheden geen prioriteit was waardoor de wondheling sterk vertraagd was. It’s all about energy …

Als NLP-coaches willen we ook een gedragsverandering faciliteren. Zo merken we dagelijks dat wanneer iemand zijn belief-system onder druk wordt gezet en overtuigingen verschuiven, of wanneer diepere betekenis en zingeving wordt gevonden, de meest lethargische persoon plots bruist van energie en richting. Er wordt weer toestemming gegeven door de Gubernator Medicatrix.

Even vaak zien we echter dat mensen vol goede moed na een coachgesprek buiten stappen om enkele stappen later hun goede voornemens opnieuw voor zich uit te schuiven. Het succesvol doorvoeren van elke verandering vraagt immers veel energie van de stuurman. Hoe gezonder de stuurman, hoe meer juiste beslissingen. Die vindt bijvoorbeeld mogelijks andere redenen voor vermoeidheid dan een chronische koffiedeficiëntie.

Interessant om te weten is dat een gezond hart met een optimale zuurstofvoorziening de allerbelangrijkste invloed heeft op deze stuurman van gezondheid en dus ook op gedrag. Een gezond hart kan immers wanneer noodzakelijk gepast reageren op de veranderende omstandigheden. Wanneer we plots in een woordenwisseling terecht komen en we willen gepast reageren moeten we neuroflexibel zijn (2). Dit betekent dat we real-time energie en bloed moeten kunnen mobiliseren naar onze cortex (onze buitenste laag van de hersenen). Vanuit dit gebied kunnen we proactief in plaats van reactief reageren. Ons hart moet hiervoor in een soort turbostand kunnen gaan. NLP-teacher Eric Schneider voegt eraan toe dat “leven vanuit het hart ook een andere manier denken vraagt”. Zo gaan hart en hoofd altijd hand en hand.

Kan dit echter in onze huidige maatschappij waarbij cardiovasculaire ziekten de meest voorkomende doodsoorzaak zijn? De vraag stellen is de vraag beantwoorden.

Hoe kunnen we er weer collectief voor zorgen dat ons hart fysiologisch gezond wordt? Wat is bijvoorbeeld de invloed van onze zittende levensstijl, onze voeding, onze onverwerkte boosheid op het vermogen om ons hart in een turbostand te brengen. Niet alleen voor sportprestaties, maar ook als een transportmiddel tot bewustzijnsontwikkeling.

Op 12 september gaat Thomas D’havé in zijn tweede duo-lezing met mentor Eric Schneider aan de hand van praktische adviezen dieper in op hoe een gezond hart de toestemming geeft voor een andere manier van denken. Zo gaat de nieuwe snelgroeiende wetenschap kPNI opnieuw hand in hand met NLP.

Meer info? https://www.arcturus.be/agenda/voordracht-gezondheid-van-het-hart/

Inschrijven kan via info@arcturus.be

 

Thomas D’Havé

 

Referenties

(1) The evolutionary psychology of healing; Humphrey; Current Biology; 2012

(2) Unexpected Role of interferon-y in regulating neuronal connectivity and social behaviourand social behaviour; Nature; Filiano; Jul 2016

(3) Further evidence for indivual differences in placebo responding: an interactionist perspective; J Psychosom; Geers; 2005

(4) Dynamic neural activity during stress resilient coping; Proc Natl Acad Sci USA, Sinha R; aug 2016

 

Vakantie nemen, hoe doe je dat?

7 juli 2017

Het is weer die tijd van het jaar. We ‘trekken er even tussenuit’, ‘laden de batterijen op’, ruilen de routine in voor wat rust en ontspanning. Heerlijk is het. Maar hoe zou het zijn om dat vakantiegevoel structureel in je dagelijkse leven in te bouwen? Wat is daarvoor nodig?

 

Vakantie, eindelijk! Of bijna, laten we alvast aftellen. Zo hoorde ik een radiopresentator enthousiast bezig over een ‘aftel-app’. Die geeft je precies aan hoeveel dagen en uren nog tot je op reis kan vertrekken. Nee, die ga ik niet installeren. Maar een lijstje maken, waarom niet? Ik ga op reis en ik neem mee… een tas vol spullen, tandpasta, zonnecrème, een boek of twee. En een vol hoofd, dat ik daar, onder de palmbomen, wel leeg zal kunnen maken. Hoop ik.

 

Want dat is wat vakantie moet opleveren, toch? Rust, ruimte, adem. Vrijheid. Zelf kunnen kiezen. Niet op tijd moeten zijn, geen deadlines, geen verwachtingen in te lossen. Slapen zo lang ik wil, zoonlief tot de middag in pyjama laten spelen, of de hele dag, eten als we honger hebben, boodschappen doen tijdens ‘daluren’,… Wat een vrijheid! En dan op reis vertrekken. Genieten van elke minuut en de dagen wat langer laten duren. Knopje omdraaien. Die files naar en op de luchthaven, lawaaierige hotel- of campingburen, drukkende hitte, dat nemen we erbij.

 

Hoofd leegmaken

 

Of dat proberen we toch. Want dat hoofd leegmaken gaat precies toch niet vanzelf. Als ik niet oplet, wordt die vakantie gewoon een verderzetting van de dagelijkse drukte in een iets exotischere context. Net als in het moment aanwezig zijn, nog zoiets. Voor ik het besef tel ik op vakantie de dagen af tot we terug naar huis vertrekken. Niet als iets om naar uit te kijken, maar eerder vanuit ‘help, het is zo weer voorbij’. Niet denken aan maandagochtend over 14 dagen…

 

Vakantie laat ons even dromen van ‘het niet moeten’, van ‘het vrije leven’. Het is een lang verlengd weekend, een voorsmaakje van ons pensioen. Help! Moeten we echt nog zo lang wachten? Dan toch maar even lottokruisjes invullen. Hoewel, onderzoek toont aan dat lottowinnaars doorgaans toch ook niet de gelukkigste mensen op aarde zijn. Dus echt vakantie nemen, je echt ‘vrij van moeten’ voelen, vergt blijkbaar toch nog iets anders.

 

Aanwezig zijn in jezelf

 

Wat is daar dan voor nodig? Je zou het kunnen noemen ‘aanwezig zijn in jezelf’. Die rust, ruimte en vrijheid waar vakantie voor staat structureel organiseren in jezelf. Zoals in altijd, overal?

 

Zo ongeveer, maar hoe dan? Neem even de tijd om te luisteren naar jezelf, je innerlijke dialoog. Hoeveel ‘moetens’ hoor je op een dag, op een uur, elke minuut misschien? Wat moet jij allemaal? Van wie? Voor wie of voor wat, waartoe? Kies je daar wel voor? Geloof je dat echt? Wil je dat allemaal wel? Wat zijn andere opties en hoe creëer je die? Want die zijn er, ook al zie je ze misschien op die moment niet helder.

 

Geen spijt

 

Leren minder te moeten is een cadeau aan jezelf. Je eigen overtuigingen in vraag stellen. Wat geloof jij allemaal dat je moet of zou moeten doen? Is dat wel zo? Maakt het je gelukkig? Voel je je vrij in je eigen leven?

 

Een verpleegster in palliatieve zorg schreef onlangs een boek over datgene waar mensen het meeste spijt van hebben op het einde van hun leven. Met stip op 1 staat: ‘ik had meer naar mezelf moeten luisteren en minder naar anderen’. Het laatste moeten, in de onvoltooid verleden tijd. Spijt dat net te laat komt.

 

Dus hoe geweldig op reis gaan ook is, gun het jezelf de kunst te begrijpen om dagelijks met vakantie te zijn. Door het leven te durven leiden dat bij jou past en waar je zelf voor kiest. Met alle ups en downs die daarbij horen, maar het is dan wel jouw leven en niet dat van iemand anders. Geen spijt.

 

Zo wordt vakantie nemen geen ontsnapping uit een sleur, maar een nog grotere verrijking van je sowieso al rijke en vervullende leven. En dat maakt dan alvast één app op je telefoon overbodig. 🙂

 

Prettige vakantie!

 

 

Hilde Van Liefferinge werkt als NLP-trainer en loopbaancoach voor Arcturus Instituut voor NLP, Communicatie en Bewustzijnsontplooiing.

Interesse in onze opleidingen of coaching? Neem een kijkje op onze website www.arcturus.be.

‘Wat is het verschil dat het verschil maakt in coaching en training in organisaties?’

Gebrek aan flexibiliteit, eilandjescultuur, gebrek aan transparantie in de procesketen,… het zijn maar enkele veel voorkomende problemen waar organisaties vandaag mee worstelen. Met de vele gekende gevolgen: verlies van motivatie, burn-outs, bore-outs, etc. Wat kan je dan doen als bedrijf? De beproefde strategieën… eindeloos consultants inhuren die antwoorden trachten te formuleren, of trainers die vaardigheden aanleren of afleren, … Maar wat is het verschil dat het verschil maakt?

Hoe kan een organisatie ten gronde werken aan verandering waardoor zowel de strategische doelstellingen van het bedrijf worden gehaald als een omgeving wordt gecreëerd waarin mensen echt zin hebben om naar kantoor te komen en energie krijgen van wat ze doen?

Die vraag stelden wij ons bij Arcturus tijdens onze tweede Inspiratiedag rond leiderschapsimpact. Hoe kan je als leider tegelijk inspireren, luisteren, creativiteit ontwikkelen en actie ondernemen?

 

Moderating Development

 

Het antwoord ligt in een andere aanpak van ‘trainingen’. Een trainer moet eigenlijk een ‘moderator’ zijn, met name iemand die niet zozeer antwoorden wil formuleren of kennis wil overdragen, maar wel iemand die de juiste vragen stelt voor de ontwikkeling van het bedrijf, het team én de individuele managers of teamleden.

 

Een voorbeeld:

– ‘Wat ben je geneigd te doen onder druk van de dagelijkse praktijk?’

  • ‘In 1-op-1 gesprekken met mijn teamleden teveel zelf aan het woord zijn, alles maar willen uitleggen…’

– ‘Wat is het resultaat daarvan?’

  • ‘Dat ik eigenlijk niet echt word gehoord, weinig impact heb.’

– ‘Wat vermijd je door te doen wat je doet?’

  • ‘Ongemakkelijke stiltes.’

– ‘Welke angst zit daarachter?’

  • ‘Angst voor het oordeel van de ander.’

– …

 

Door dit soort van vragen te stellen ontstaat werkelijke ruimte voor groei en ontwikkeling. De antwoorden worden niet door externen gegeven, maar borrelen op in de betrokkenen zelf. De moderator laat het inzicht ontstaan en via persoonlijke coaching en het aanreiken van handvatten wordt een echt veranderingsproces in gang gezet, met duurzame resultaten als gevolg.

 

Wil jij ook graag onze aanpak leren kennen? Schrijf je in voor onze volgende gratis Inspiratiedag op 26 juni 2017, van 13.30u tot 17u. Het thema dat dan centraal staat is ‘waardenstructuur’. Welke waardenstructuur is voor jou binnen een bepaalde context van belang voor de realisatie van je ambities en ondersteunt jouw manier van denken de realisatie van deze waarden?

 

Na de zomer organiseren we nog enkele inspiratiedagen. Op 5 september rond effectief teamwerk bijvoorbeeld. Voor de andere data en meer info, neem een kijkje op www.arcturus.be.

Of heb je interesse in wat Arcturus In-company voor jouw organisatie kan betekenen? Contacteer ons vrijblijvend en we horen graag jouw noden en hoe we je daarin kunnen begeleiden.

 

Of hoe wil jij het verschil maken dat het verschil maakt?

 

 

 

Hilde Van Liefferinge (communicatieverantwoordelijke, NLP-trainer, loopbaancoach)

Arcturus Instituut voor NLP, Communicatie en Bewustzijnsontplooiing

Lierse Steenweg 105

B-2560 Kessel

info@arcturus.be

+32(0)3 488 40 54

NLP, is dat wel ok?

21 maart 2017

Als relatief nieuwbakken NLP-trainer neig ik wel eens enthousiast te zijn over het instrument dat ik train, NLP. Dat enthousiasme wordt echter niet altijd gedeeld. “Programmeren zeg je??” Waarna subtiel 2 stapjes achteruit worden gezet. Terecht, lijkt me. Als het beeld dat opduikt dat is van de onzichtbare toverstaf waarmee ‘de NLP’er’ naar believen de hem omringende breinen in een andere plooi trekt, dan kan je je inderdaad beter zo snel als mogelijk uit de voeten maken.

 

De structuur van succes

Dat is het natuurlijk niet, maar die reputatie komt wel ergens vandaan. Oorspronkelijk ontstaan als therapeutische succesformule in de jaren 1970, werd NLP al snel uitgebreid tot een methode om ‘de structuur van succes’ in elk menselijk functioneren te ontdekken, ongeacht de context. Toen NLP in de jaren 1980 in het bedrijfsleven werd binnengehaald, werd persoonlijke groei dan ook al te vaak meer in dollartekens dan in termen van ‘innerlijke vrijheid’ geformuleerd. Met de nochtans cruciale NLP-begrippen ‘intentie’ en ‘ecologie’ (zorg voor je omgeving in de ruimste zin) werd het jammer genoeg niet altijd te nauw genomen.

Intussen behoren die uitwassen gelukkig grotendeels tot het verleden en wordt succes vandaag in bredere dan enkel materiële termen geformuleerd. Want NLP is inderdaad een manier om een succesvol leven te leren leiden. Bij Arcturus definiëren wij dat als een leven waarvan jijzelf het gevoel hebt dat het betekenis heeft, omdat het uitdrukt wie jij in wezen bent.

Weten wie je bent, bam, het is eruit! Hoe doe je dat in godsnaam? Door te leren loslaten wat niet van jou is en te leren weten welke keuzes je vanuit jezelf wil maken om jouw eigen leven te leiden. Dat klinkt te simpel in theorie en te moeilijk in de praktijk…

 

Programmaties

Daar komt NLP dan zeer handig van pas. NLP staat voor Neuro-Linguïstisch Programmeren. Via taal geven we betekenis aan onze ervaringen en zo programmeren we onszelf in ons brein via neurologische verbindingen. Hoe we tegen onszelf praten, creëert onze werkelijkheid. Het verhaal dat we geloven en herhalen vormt een patroon in onze gedachten, emotionele reacties en gedrag. Opvoeden, in de zin van bijvoorbeeld belonen en bestraffen, is niets anders dan automatische patronen creëren. Die ‘externe’ stem (van ouders, leraars,…) gaan we dan internaliseren en later geloven we dat het onze eigen stem is. Vaak kwekt ze er dag in dag uit op los: “dat is goed, dat is fout, je moet X zus, je mag Y niet zo…” Een innerlijke criticus noemen we dat dan. Een norm waarmee we onszelf en anderen permanent beoordelen en veroordelen, maar die voor het ruime merendeel afkomstig is uit onze omgeving, via programmaties.

Programmaties zijn nochtans niet per definitie slecht, integendeel. Ze zorgen ervoor dat we kunnen ontwikkelen en niet elke dag alles opnieuw moeten aanleren. Ze zorgen ervoor dat we stoppen bij een rood licht en niet moeten nadenken over hoe we die auto daarna weer verder laten rijden.

Dus vele programmaties zijn zeer nuttig en geven vrijheid. Het schoentje knelt echter bij de programmaties die ooit vanuit overlevingsperspectief wel nuttig waren, maar die je vandaag keer op keer met je hoofd tegen de muur doen knallen. Die programmaties die je met handen en voeten vastketenen als het erop aankomt jezelf te willen zijn: zelfdestructief of zelfondermijnend gedrag, een laag zelfbeeld, perfectionisme, noem maar op.

 

Hoofd en hart

Het komt er dus op aan je eigen norm te vinden, onder je programmaties. NLP is daartoe een zeer nuttig instrument. Het leert je dat je altijd keuze hebt en hoe je die keuze kan concretiseren. Je kan het zien als graafwerken, op zoek naar wat er te vinden is onder datgene wat je beperkt om vrij te zijn. En hier is het juiste kader en voldoende diepgang belangrijk. Het gevaar is namelijk dat het graven stopt in het brein, dat we met andere woorden voor het ene niet nuttige programma een ander gaan ‘bedenken’. Dit garandeert echter weinig kans op duurzaamheid. Op zichzelf aangewezen is onze geest immers maar een onzeker diertje. Twijfel is his middle name.

Dus het is van het grootste belang dat we dieper gaan graven dan onze gedachten, dat we erkenning geven aan de emoties die we onderweg tegenkomen, maar dat we doorgraven tot bij het niveau van de stilte. Daar waar rust en ruimte is. Daar waar geen twijfel is, maar ‘weten’. Dat is de plek van je Hart. Dat is de plek van waaruit het juiste nieuwe ‘programma’ kan ontstaan, dat uitdrukt wie jij bent. In het volle besef dat wie je in wezen bent, los staat van welk programma dan ook.

Dit is hoe wij bij Arcturus al ruim 35 jaar NLP in de wereld zetten. Hoofd en hart kunnen er mekaar ontmoeten en een pact sluiten in wederzijds vertrouwen. Zo stop je cycli van pijn, zo vind je werk dat bij je past, zo heb je plezier in je eigen leven. Zo schrijf je jouw eigen duurzame succesverhaal, vanuit jouw eigen norm. NLP op zijn best, dik ok. ☺

 

Hilde Van Liefferinge is NLP-trainer, loopbaancoach en communicatieverantwoordelijke bij Arcturus

Intermittent Fasting als transportmiddel tot bewustzijnsontwikkeling.

7 maart 2017

Onze levensstijl zorgt voor een collectieve hersendegeneratie. Wil je echter een betekenisvol leven leiden vanuit je hart, dan is ook een andere manier van denken nodig en hebben we net heel gezonde hersenen nodig. Intermittent fasting kan daarbij helpen en vormt op die manier een poort naar bewustzijnsontwikkeling.

Verstoorde hersenfunctie en hersenstructuur

Volgens de diabetesliga zijn er ongeveer 1 miljoen Belgen met verstoorde bloedsuikerwaarden die in aanmerking komen voor de behandeling van diabetes. De belangrijkste risicofactor hiervoor is onze levensstijl: een verstoord bioritme, een zittende levensstijl, slechte eetgewoonten, … Deze elementen weerspiegelen zich elk afzonderlijk en samen in een verstoorde bloedsuikerspiegel.

Minder bekend is dat deze verstoorde bloedsuikerwaarden ook duidelijk gekoppeld zijn aan een verstoorde hersenfunctie (een verminderde doorbloeding) en hersenstructuur (een verminderde dichtheid in witte en grijze stof).

Uit onderzoek blijkt dat de hersenen van mensen die diabetes hadden ontwikkeld significant kleiner waren dan van mensen zonder diabetes. De hippocampus – verantwoordelijk voor het geheugen –  was zelfs gemiddeld 4 procent kleiner.

Verstoorde bloedsuikerwaarden resulteren verder in mentale traagheid en een verminderde flexibiliteit, het trager zijn in denken en handelen en het moeite hebben met het overschakelen van de ene op de andere taak (afname van de psychomotorische snelheid). Naast een verminderd cognitief functioneren, stelt men ook een verdrievoudiging van de gevoeligheid voor depressie vast.

Onze huidige levensstijl leidt dus tot een collectieve hersendegeneratie met verstrekkende gevolgen.  Verschillende onderzoeken suggereren dat ons IQ de laatste decennia stelselmatig achteruitgaat. Een mogelijke verklaring hiervoor is een leven in de comfortzone: de afwezigheid van échte evolutionaire stressfactoren die ons eeuwenlang hebben gedwongen om onze hersenen te laten domineren in functie van het meest existentiële: overleven. Met de opkomst van de elektronische revolutie en het gebruik van het externe geheugen is de laatste dwingende cognitieve drukfactor voorgoed verdwenen. Of zoals een titel van een onderzoek uit Science luidt: “Google effects on memory: cognitive consequences of having information at our fingertips.”

In onze huidge maatschappij is voeding, drinkwater, zuurstof, temperatuur altijd en overal aanwezig. De echte evolutionaire noodzaak om bijvoorbeeld ouderwets voeding te moeten zoeken  is vrijwel onbestaande. Dit heeft ontegensprekelijk gevolgen voor onze hersenen en besluitvormingscapaciteit.

  • Als we moe zijn, hebben we dan een koffiedeficiëntie of slaaptekort?
  • Hebben we bij hoofdpijn echt een paracetamoldeficiëntie?

Maar ook:

  • Is het zinvol om empathie te vertonen of juist gezond agressief te zijn?
  • Is het zinvol een gesprek aan te gaan of een conversatie te verlaten?
  • Is het nodig te helpen of impliceert de wegname van de pijn een gemiste groeikans?

NLP-inspirator Eric Schneider stelt bovendien dat het leiden van een betekenisvol leven vanuit het hart ook een andere manier van denken vereist

Willen we onze hersenfunctie behouden en bewustzijnsontplooiing mogelijk maken, worden we uitgedaagd om onze manier van leven onder de loep te houden en opnieuw creatief te worden.

Intermittent fasting

Hoopgevend zijn de recente opwindende onderzoeken naar de voordelen van intermittent fasting.  Zo toonde Longo aan dat intermittent fasting niet alleen in staat is om de bloedsuikerspiegel te normaliseren (supra), maar om zelfs het pancreasweefsel zelf te regenereren!

Het bewust aanbieden van intermittent fasting zou dus wel eens een belangrijk hulpmiddel kunnen zijn om onze hersenen weer te laten domineren.  Dan wordt honger weer een signaal om energie naar de hersenen te mobiliseren om voeding te zoeken en zo de stress te beëindigen. Zo is het atijd geweest.

In de snelgroeiende wetenschap kPNI (klinische psychoneuroimmunologie) is Intermittent Fasting deel van het grotere concept Intermittent Living: het herstellen van onze verloren gegane flexibiliteit door het opnieuw aanbieden van acute, evolutionair bekende oude stressoren zoals koude, hitte, hypoxie, honger,… Het herstellen van deze metabole flexibiliteit gaat hand in hand met een verhoogde psychologische flexibiliteit of resilience.

We hebben bovendien de kans om de cirkel rond te maken. Evolutionair hebben we doorheen de seizoenen heen altijd te maken gehad met overvloed én schaarste. Ook de verschillende religies zoals het Jodendom, het Christendom en de Islam kennen de traditie van het vasten. Het altijd en overal beschikbaar zijn van voeding is echt iets van de laatste jaren. De vraag is of het sindsdien zo goed gaat met ons mentale en geestelijke gezondheid…

De tegenbeweging is reeds ingezet. Als mensen – of het nu patiënten met depressie of hoofdpijn, sporters, ondernemers of coaches zijn – opnieuw hun besluitvaardigheid willen vergroten, zullen ze de comfortzone moeten verlaten. Onze bondscoach Roberto Martinez heeft het alvast begrepen en geeft het goede voorbeeld: op wedstrijddagen blijft hij nuchter om al zijn bloed te kunnen mobiliseren naar de hersenen in dienst van de juiste beslissing.

Ik stel me dus luidop de vraag: zou het opnieuw integreren van sommige van deze oude tradities en het aanbieden van oude stressoren zoals honger opnieuw kunnen leiden tot een betere kwaliteit van denken en ons dichter kunnen brengen bij ons verstand én bij ons hart? 

 

Zaterdag 18 maart geven kPNI-therapeut en zijn mentor en inspirator Eric Schneider samen een lezing over dit thema met als titel: “Vasten als poort tot bewustzijnsontwikkeling.”

https://www.arcturus.be/agenda/vasten-als-poort-tot-bewustzijnsontwikkeling/

 

Thomas D’havé is kPNI-therapeut met een achtergrond als osteopaat en NLP-coach (Arcturus). Vandaag begeleidt hij ondernemers, coaches en topsporters volgens de principes van de klinische psychoneuroimmunologie (kPNI). Hij werkt onder meer voor de voetbalclub Ajax Amsterdam(NL). Hij is de mede-oprichter van het kPNIBelgium, een opleidings- en behandelcentrum voor kPNI. 

Veranderingsspanning, deel van persoonlijke ontwikkeling

22 februari 2017

shutterstock_438214444
Is het angst? Opwinding? Misschien is het wel veranderingsspanning?

 

Iets minder dan een jaar geleden, besloot ik dat het tijd was voor iets nieuws en liet ik mijn toenmalige baas weten dat ik het bedrijf wou verlaten, zonder een andere job in het vooruitzicht. De maanden die volgden werd ik geïnspireerd door verschillende mensen die een langere reis alleen hadden gemaakt of zouden gaan maken. En het verlangen groeide. Maar tegelijk ook de angst… Want hoewel ik het heel erg graag wilde en vaak overvallen werd door een gelukzalig gevoel en elke vezel in mijn lichaam zzei dat het de juiste beslissingen voor me waren, toch was er vaak die angst.

Gelukkig had ik net twee jaar NLP-opleiding (Neuro-Linguïstisch Programmeren) bij Arcturus achter de rug. Daar leerde ik, naast de vele tools voor persoonlijke ontwikkeling, een prachtig woord: ‘veranderingsspanning’. Je kan angst voelen, maar het is niet echt angst. Het is de spanning die je voelt voor grote (of minder grote) veranderingen. Je wilt de verandering heel graag, maar voelt je ook wel onwennig of zelfs angstig. Denk maar aan een verhuis, je huwelijk, een nieuwe studie aanvatten, een carrièreswitch maken, een grote reis aanvatten, iets voor de eerste keer doen,… Het is opwinding, gepaard met het vooruitzicht op het onbekende. Het is uit je comfortzone komen. En die veranderingsspanning, die kan echt wel hardnekkig vermomd zijn als angst. Het is de kunst om het verschil te voelen tussen angst en veranderingsspanning. Of nog beter gezegd, veranderingsopwinding.

 

Openheid en vertrouwen

De laatste jaren ging ik aan de slag met een aantal persoonlijke ontwikkelpunten, namelijk ‘openheid’ en ‘vertrouwen’, voor mij essentiële ingrediënten om met veranderingen te kunnen en durven omgaan, door de angst heen te kijken en veel veranderingsopwinding te voelen. Essentieel ook om wendbaarder te worden. Ik ben zo dankbaar dat de intensieve NLP-cursus me hierbij ondersteunde. Ik leerde veel over mezelf, ging bewuster in het leven staan, doorzag mijn eigen patronen en leerde omgaan met hardnekkige overtuigingen.

 

Erkennen

Ondertussen ben ik midden februari aan die langere soloreis naar Azië begonnen en schrijf ik deze blog vanuit Kathmandu (Nepal)… Toegegeven, toch wel een hele uitdaging met veel en intense veranderingsopwinding. Ik kwam hier alleen aan en dacht dat ik het niet zou redden in de chaos en ‘overload’ aan indrukken en informatie. Maar ik erkende mijn gevoel door aan mezelf te zeggen dat ik ook een hele week in het hotel mocht blijven als ik dat wou. De dag erna liep ik door de drukke en stoffige straten van Kathmandu en bezocht fascinerende plaatsen. Na het erkennen van de veranderingsspanning en mijn eigen angsten, besefte ik dat we toch wel weerbaarder zijn dan we vaak denken. Ondergaan, op je laten afkomen, jezelf erkennen, ‘go with the flow’, in je eigen kracht blijven staan,… en dan komt het wel goed met die veranderingsopwinding. Ik ben enorm blij dat ik deze stap in het onbekende gezet heb en ik kijk in vertrouwen en openheid uit naar wat nog gaat komen.

Wanneer voelde jij voor het laatst veranderingsspanning of veranderingsopwinding? En hoe ging je ermee om?

 

Nele Belmans

Wanneer Nele niet op reis is, werkt ze als freelance coach en HR consultant, meer informatie op www.nelrodis.be. Ze werkt als loopbaancoach voor Arcturus, meer te lezen op www.arcturus.be. Haar indrukken tijdens haar reis, kan je lezen op www.nelebelmans.com.

De cadeautjes vallen uit de lucht – wakker worden in het moment

6 december 2016

blog_cadeautjes

‘Nee, de Sint zal echt niet ’s ochtends komen op een schooldag. Die zal maken dat hij is langs geweest tegen dat jij weer thuis bent morgenavond.’ Met die overtuiging ging mijn zoon gisteren slapen. Want ook al twijfelt hij met z’n 8 jaar voor het eerst aan het bestaan van de gulle kindervriend, hij weet wel dat zijn bestelling sowieso in orde komt. Wie ze ook moge bezorgen.

Toen hij vanochtend uit bed sprong, vroeg hij na onze rituele ochtendknuffel dan ook simpelweg ‘mag ik nog eventjes tv kijken?’ Ik stemde toe want dat was de richting die hij uit moest. In tegenspraak met wat ik eerder had gezegd, had ik namelijk zijn Sint-bestelling toch maar gisteravond al uitgestald. Zo kon hij er op school over vertellen, bedacht ik. Een grote doos LEGO Minecraft en een kleine overdosis snoep en chocolade drapeerden het tv-hoekje. Je kon er echt niet naast kijken.

Tenzij… tenzij je dat echt niet verwachtte, blijkbaar. Want zoontje lief ging gewoon voor de tv zitten, had eerst de afstandsbediening uit de met snoep bedekte lade van de tv-kast genomen en ging dan vrolijk naar het bewegende verhaal kijken. Zijn o zo lang gewenste doos LEGO stond op een oogopslag van hem verwijderd, recht onder de televisie. Maar die zag hij niet. Evenmin als de kleurrijke snoepjes er omheen.

Na een vijftal minuten riep ik hem even toe: ‘alles goed schat?’ ‘Jaaaa’, kwam er. ‘Niets speciaals?’ vroeg ik. ‘Neeeee…’ Of toch: ‘Ooooooohhh… het staat er al, dat had ik niet opgemerkt!’ Gieren.

Terwijl hij vrolijk aan zijn mini-bouwwerken begon, bedacht ik me hoe fantastisch deze ervaring was. Mijn zoon had net even een prachtdemonstratie gegeven van hoe ons brein functioneert op automatische piloot en van hoe plezierig het is om wakker te worden in het moment.

Onze bewuste geest kan immers maar tussen de 5 en de 9 prikkels per seconde verwerken, en dat van de ongeveer 1,5 miljoen die er in een seconde op ons afkomen. Gelukkig maar dat we een filtertje hebben, of ons hersenpan zou gewoon exploderen wegens ‘system overload’.

Maar wat betekent dat ook? Dat we enkel datgene waarnemen wat we verwachten, op basis van de kennis die we hebben. De rest zien we gewoon niet, ook al is het er wel. Dit is een cruciale les in bewustwording. Wat we zien, horen of voelen wordt doorgaans bepaald door wat reeds in onze ervaringen is opgeslagen en door datgene waar we bewust of onbewust van overtuigd zijn. We filteren de massa informatie die beschikbaar is op basis van wat we geloven en verwachten. Zo creëren we onze eigen werkelijkheid. Zo is elke waarheid altijd enkel en alleen onze eigen waarheid.

Dus open je ogen, oren en al je voelsprieten in het hier en nu, of je mist het plezier. Of je mist de oplossing. Want veeleer dan om een onverwacht pakketje Sintenpret, gaat het uiteraard om de essentie van ons leven. Het antwoord op al onze vragen en hindernissen ligt veelal binnen handbereik, alleen merken we het vaak niet op omdat onze denkstructuur vast en routineus is. Hierdoor beperken we onze ervaring en neigen we van ons heden een herhaling van het verleden te maken. Worden we bewust van datgene wat onze waarneming filtert, dan horen, zien en voelen we veel meer dan we ooit voor mogelijk hielden. En dan vallen de cadeautjes letterlijk uit de lucht.

 

Hilde Van Liefferinge

Hilde Van Liefferinge is communicatieverantwoordelijke, NLP-trainer en loopbaancoach voor Arcturus.

Macht en kracht – een proces van persoonlijke groei

15 november 2016

bergen_speigelbeeld

Politieke machteloosheid is maar een projectie van wat vanbinnen leeft.

Donald Trump werd zonet verkozen tot president van de VS. Groot-Brittannië stapte eerder dit jaar na een referendum uit de Europese Unie. Opvallende politieke feiten die enkele traditionele machtsbastions op hun grondvesten doen daveren. Beide campagnes vertoonden minstens één opmerkelijke gelijkenis: ze beloofden ‘de macht’ te zullen teruggrijpen. Trump overtuigde een meerderheid met de slogan  ‘We will make America great again’. De Brexiteers deden dat met ‘Take back control’. Twee keer wordt het volk erop gewezen dat het macht verliest en dat dat de schuld is van ‘anderen’: traditionele elites, migranten, ondemocratische instellingen, noem maar op. ‘Kies voor ons en we lossen dat probleem even op,’ zeggen ze. En daarna, weg gevoelens van machteloosheid?

De kans is klein, dat leert ons het cyclische van de geschiedenis. Met regelmaat uiten mensen collectief gevoelens van politieke machteloosheid en met regelmaat zijn er populistische partijen en politici die daar garen uit spinnen. Tot een echte verandering leidt dit niet, vaak integendeel.

Want wat is het probleem? Mensen stemmen voor dat soort partijen vanuit een wezenlijk gevoel van machteloosheid en slachtofferschap. Ze ‘moeten’ meedraaien in een politiek, economisch en maatschappelijk systeem waarin ze ‘worden geleefd’ onder consumptie- en prestatiedruk. Ze ervaren geen controle over hun eigen keuzes. Allerlei dwingende uitgesproken en onuitgesproken normen en verwachtingen stippelen het pad uit dat gevolgd moet worden. We moeten keihard werken om ‘er’ te geraken zodat we ‘iemand’ kunnen zijn. Economische inzetbaarheid primeert op het mens-zijn. De enige kracht waarover vaak sprake in publieke debatten is koopkracht… De steeds hoger piekende cijfers van burn-outs, depressies of zelfmoorden wijzen er echter op dat het de hoogste tijd is voor verandering.

Het probleem achter het probleem

Elke goeie coach of therapeut weet dat je bij een cliënt meestal moet zoeken naar het probleem achter het probleem. Wat de cliënt in eerste instantie aanbrengt is vaak maar een symptoom van een dieperliggend probleem. Honderd diëten uitproberen als de kern van het probleem een lage eigenwaarde is, zal nooit leiden tot een duurzame slanke lijn. Kijk je niet voorbij de oppervlakte, dan zal het probleem steeds terugkeren in andere vormen en gedaantes. Of hoe mensen met een eetverslaving na een maagverkleining ineens een koopverslaving ontwikkelen.

Zetten we even de samenleving als geheel in de therapeutenstoel, wat is dan het probleem achter het probleem van politieke machteloosheid? Dat het verlangen naar externe macht nooit enige bijdrage zal leveren aan persoonlijk geluk of vrijheid als daar geen persoonlijke, innerlijke macht tegenover staat. Mensen worden aangesproken door beloftes macht terug in eigen handen te krijgen, maar om welke macht gaat het? Macht als extern gegeven in de zin van: als ik meer heb, heeft de ander minder, ofwel: ik win en de ander verliest. Dat is macht gericht op exclusie en dat is hoe de meeste politieke en andere gevestigde machtsinstellingen en hun leiders vandaag functioneren. Gezond en dienstbaar leiderschap vanuit bewustzijn en visie voor mens en omgeving heeft nog een lange weg te gaan.

Macht wordt kracht

Toch is het absoluut nodig onze macht terug in eigen handen te nemen. Maar the only way out, is the way in. Macht heeft maar betekenis als we het in onszelf gaan zoeken. Dan wordt macht kracht. Of zoals Carl Jung zei: ‘Wie naar buiten kijkt, droomt. Wie naar binnen kijkt, ontwaakt.’

Zolang we dat niet doen, blijven we het product van onze omgeving en herhalen we wat ons is ingeprent, ongeacht of dat bij ons past of niet. We zijn aangeleerd te denken in termen van economische groei, maar het leven gaat in essentie om persoonlijke groei. Wat wil jij echt en wat heb jij nodig om jezelf te kunnen ontplooien? Wat is jouw unieke bijdrage aan dit leven? Wat geeft jouw leven betekenis? Waar word jij blij van? Wat vind jij belangrijk? Wie ben jij?

Wie zoekt naar antwoorden op die vragen zit op het pad naar innerlijke macht, het pad naar vrijheid. Is het dat wat politici bedoelen als ze ons de macht willen teruggeven? Wellicht niet, want wie de macht over zichzelf opeist en in zijn eigen innerlijke kracht komt te staan, wordt steeds minder vatbaar voor externe macht. Het is dus niet wat de traditionele machtsinstanties willen, maar het is wel wat de samenleving nodig heeft. Mensen die de moed hebben om zichzelf te durven zijn. Mensen die durven doorheen de conditioneringen te kijken en durven hun eigen weg te gaan. Dat is geen macht vanuit exclusie maar vanuit inclusie. Het gaat niet om ‘of jij, of ik’, er is genoeg voor iedereen. Want wie leeft vanuit innerlijke kracht, leeft vanuit overvloed… Welk leven wil jij leiden?

 

Hilde Van Liefferinge

Hilde Van Liefferinge is communicatieverantwoordelijke, NLP-trainer en loopbaancoach voor Arcturus.