Eieren en windeieren. Hoe voeding niet het enige is dat ons gezond moet houden.

22 augustus 2017

Eet jij al opnieuw omeletten? De zogenaamde ‘eiercrisis’ is morsdood maar had ons toch even in de ban. We leven met een al te obsessief idee dat ‘dat soort dingen ons ziek maken’. Ons lichaam is als een rivier en afval stroomt er meestal doorheen, tenzij het wordt ‘geblokkeerd’ door mentale en emotionele vervuiling. Gelukkig is ons zelfreinigend vermogen groot.

 

Eieren en media

 

Nu er opnieuw terreurnieuws is, weten de media weer waarover gepraat en waarvoor we bang moeten zijn. De jaarlijkse komkommertijd is duidelijk voorbij. In de mate dat die er ooit is geweest dit jaar want we hadden namelijk te maken met een wekenlange ‘eiercrisis’ (en dat in komkommertijd, wie bedenkt het…). Maar deze lijkt een stille dood gestorven. Of zoals epidemioloog Luc Bonneux vorige week nog in De Standaard poneerde, er is niet één ei gevonden dat iemand ook maar een beetje ziek had kunnen maken. Ook de dioxinecrisis van destijds noemt hij nu ‘één van de grootste milieuhoaxen uit de geschiedenis’.

 

Toch hadden de media telkens een vette kluif aan deze ‘gezondheidsbedreigende crisissen’, met het nodige effect. We hebben met z’n allen wellicht toch even wat minder omeletten gebakken. Als we kranten zouden geloven, stond ons leven op het spel.

 

Obsessie voor externe factoren

 

Er kan natuurlijk niet genoeg aandacht zijn voor de kwaliteit van onze voedselketen. Want dat massaproductie en ethiek niet altijd rijmen is al te vaak gebleken. Met zelf bewuste keuzes te maken in wat we wel en niet in ons karretje leggen, komen we al een heel eind.

 

Maar wat bijzonder is, is dat er telkens een grote aandacht gaat naar ‘externe factoren’ voor onze mate van ziekte of gezondheid, tot in het obsessieve toe. Zo las ik deze zomer ook een voorstel in een krant om rokers van festivalweides te bannen… Tja, dan graag ook ineens de uitlaatgassen uit het verkeer, de houtkachels in de winter en de industrie in zijn totaliteit.

 

Geen 1-op-1-relatie

 

Uiteraard heeft onze omgeving een impact op onze gezondheid. Voeding, lucht, straling, lawaai,… het stroomt allemaal dwars door ons organisme heen en gaat ermee in interactie.

 

Maar het is zelden een 1-op-1-relatie tussen oorzaak en gevolg. Als elke roker aan zijn saffies zou sterven of elke dagelijkse sla-eter 100 jaar werd, was het op zijn minst duidelijk. Maar dat is het jammer genoeg niet.

 

Toeval, pech, onrechtvaardigheid,… er is veel dat we niet weten over ziekte en gezondheid. Dat geeft ook de klassieke geneeskunde zelf toe. Over heel veel ‘oorzaken’ tast men in het duister.

 

Symptoombestrijding

 

Vandaar dat de focus ligt op het bestrijden van symptomen. Vaak met succes, zij het niet altijd op de lange termijn.

 

Achter die dominante Westerse kijk op genezing als het wegnemen van symptomen, zowel voor fysieke als psychische klachten, schuilt meestal de visie dat lichaam en geest twee aparte entiteiten zijn. Kom je bij je huisarts met een pijnlijke schouder bijvoorbeeld, krijg je zelden vragen over je algehele geluksgevoel of meer specifiek, je ietwat (te) grote verantwoordelijkheidszin misschien. Een zalfje brengt meestal wat soelaas.

 

Het risico van enkel deze benadering aan te hangen is echter dat we oorzaken steevast buiten onszelf leggen en ons afhankelijk opstellen van een externe oplossing. Ik ben ziek, ik ga naar de dokter en hij/zij kan mij genezen.

 

Holistisch perspectief: het lichaam als rivier

 

Een meer holistische aandacht voor het lichaam, geeft ons daarentegen meer tools in handen voor zelfheling. Hoewel we ook hier niet in 1-op-1-relaties of in absolute termen moeten redeneren, is de kracht van onze geest op ons lichaam niet te onderschatten.

 

In haar lijvige boek ‘Vrouwenlichaam vrouwenwijsheid’ (maar dit geldt in dit geval zeker ook voor mannen) vergelijkt Dr. Christiane Northrup het menselijk lichaam met een stromende rivier. Vuil dat erin terechtkomt, wordt meegevoerd met de stroom. Dus de externe factoren waaraan we onderhevig zijn door onzuivere voeding, verkeer of wat dan ook, zijn uiteraard niet op te zoeken, maar ons lichaam is in staat om heel veel van die afvalstoffen af te voeren. Waardoor we er dus ook meestal niet ziek door worden.

 

Het probleem is echter dat een rivier zelden een gladde stroom is. Stenen, rotsen, ijzer, natuurlijke en minder natuurlijke uitsteeksels maken dat water vaak een hobbelparcours aflegt. Het water stroomt wel voorbij de hindernissen, maar als er plastic of ander vuil meedrijft, bestaat de kans dat dat daaraan blijft kleven. Zo hopen grotere hoeveelheden afval en vuil zich op en geraakt de rivier uiteindelijk vuiler en vuiler.

 

In ons lichaam is het niet anders, zegt Northrup. Als we obstakels hebben, blijft het afval hangen, gaat het rotten en tast het op de duur wel onze fysieke gezondheid aan. En die obstakels zijn van emotionele aard. Onze onopgeloste trauma’s, niet geheelde pijnen, angsten, woede, negatieve overtuigingen over onszelf, … ze zorgen er allemaal voor dat de stroom niet vrij is, dat er ook externe rotzooi kan blijven hangen.

 

Naar binnen kijken

 

Dus hoewel de ruime aandacht voor voeding en andere omgevingsfactoren zeker nodig en terecht is, is het ook minstens even belangrijk om te kijken naar de binnenkant. Zijn er dingen die op je lever of je maag liggen, waarover je je gal spuwt, waar je je buik van vol hebt of het hart van in bent? Gun jezelf de moed om er ten gronde naar te kijken en ze niet weg te duwen. Deze obstakels kan je zelf oplossen, je hebt er dus meer ‘controle’ over dan over vele omgevingsfactoren waar we niet altijd onderuit kunnen.

 

Dit is de weg van de zelfheling. Als we deze weg kiezen, panikeren we niet over een rot ei of over wat rook die tijdens een festival in onze neusgaten kriebelt. Je eigen mentaal-emotionele vervuiling opruimen, hobbel per hobbel uit de rivier halen, werkt bevrijdend. Het geeft je niet alleen een grotere fysieke weerbaarheid, maar geneest je hele wezen. Dit ‘vissen’ is een levenslang proces. Soms haal je keien boven, soms rotsblokken. Het is een weg die moed en doorzetting vergt. Maar hij legt je geen windeieren: je krijgt er een leven voor dat letterlijk door je heen stroomt. En of je dat voelt!

 

 

Hilde Van Liefferinge is NLP-trainer en loopbaancoach voor Arcturus

 

Wil je graag meer weten over onze opleidingen en coaching? Neem een kijkje op www.arcturus.be

Het optimisme van de stuurman. Over hartgezondheid en meer…

14 augustus 2017

 

Weinigen onder ons zullen in 2012 het artikel in Current Biology (1) gelezen hebben over de Gubernator Medicatrix, of vrij vertaald, onze lichaamseigen Minister van Gezondheid. Deze stuurman die – afhankelijk van de omstandigheden – al dan niet toestemming geeft voor bepaald gedrag, het genezen van blessures, het bestrijden van bacteriën, enz.

Zo is het ook fantastisch dat door deze stuurman af en toe acute koorts wordt toegestaan. Elke graad koorts kost immers 250 kcal extra. Deze temperatuurverhoging stelt je in staat om een infectie effectief te beëindigen. Gek genoeg onderdrukken we deze koorts én dus de beslissing van onze eigen stuurman omdat we het symptoom niet begrijpen. Meer nog, we zien het symptoom als het primaire probleem.

Onze lichaamseigen Minister van Gezondheid beoordeelt alle zintuiglijke informatie die hij/zij op een bepaald moment binnenkrijgt, de som van zowel fysiologische, emotionele als sociale factoren en maakt naar best vermogen een beslissing. Enkele factoren die een rol spelen:

  • Voeding: zo is jodium uiterst belangrijk voor onze schildklier, het orgaan bij uitstek dat na een kosten-baten analyse beweging toestaat aan de hersenen. De afwezigheid van jodium maakt mensen bijzonder lui.
  • Darmflora: interessant onderzoek bij dieren heeft aangetoond dat wanneer het microbioom (onze medebewoners in de darmen) verstoord wordt, eveneens de capaciteit tot samenwerking tot een dieptepunt daalde: de dieren werden egoïstisch.
  • Sociale en maatschappelijke context: zijn er familieleden, vrienden of dokters in de buurt die kunnen luisteren naar je verhaal? Zo ja, dan mag je ziek gedrag vertonen. In Israël hebben weinig mensen het chronisch vermoeidheidssyndroom … omdat de diagnose niet bestaat. En hoe zou een Soedanese stuurman anders functioneren in een context van burgeroorlog, honger en afwezigheid van medische zorgen.
  • Mindset (optimisme/pessimisme): iedereen herkent voorbeelden uit zijn eigen omgeving waar de klachten miraculeus verbeterden na het vastleggen van een afspraak met de therapeut. Het is eigenlijk niet meer nodig …
  • Bioritme: de stuurman is vooral immunologisch actief tijdens de nacht. Maar wat als er geen nacht meer is door voortdurende aanwezigheid van tablets, laptops and andere lichtgevende phones?

Dit proces gebeurt grotendeels onbewust. Zo liep ik een ernstige spierscheur op, net voor ik vader zou worden en absoluut thuis wou zijn. De Minister van Gezondheid oordeelde (terecht) dat wondheling in deze omstandigheden geen prioriteit was waardoor de wondheling sterk vertraagd was. It’s all about energy …

Als NLP-coaches willen we ook een gedragsverandering faciliteren. Zo merken we dagelijks dat wanneer iemand zijn belief-system onder druk wordt gezet en overtuigingen verschuiven, of wanneer diepere betekenis en zingeving wordt gevonden, de meest lethargische persoon plots bruist van energie en richting. Er wordt weer toestemming gegeven door de Gubernator Medicatrix.

Even vaak zien we echter dat mensen vol goede moed na een coachgesprek buiten stappen om enkele stappen later hun goede voornemens opnieuw voor zich uit te schuiven. Het succesvol doorvoeren van elke verandering vraagt immers veel energie van de stuurman. Hoe gezonder de stuurman, hoe meer juiste beslissingen. Die vindt bijvoorbeeld mogelijks andere redenen voor vermoeidheid dan een chronische koffiedeficiëntie.

Interessant om te weten is dat een gezond hart met een optimale zuurstofvoorziening de allerbelangrijkste invloed heeft op deze stuurman van gezondheid en dus ook op gedrag. Een gezond hart kan immers wanneer noodzakelijk gepast reageren op de veranderende omstandigheden. Wanneer we plots in een woordenwisseling terecht komen en we willen gepast reageren moeten we neuroflexibel zijn (2). Dit betekent dat we real-time energie en bloed moeten kunnen mobiliseren naar onze cortex (onze buitenste laag van de hersenen). Vanuit dit gebied kunnen we proactief in plaats van reactief reageren. Ons hart moet hiervoor in een soort turbostand kunnen gaan. NLP-teacher Eric Schneider voegt eraan toe dat “leven vanuit het hart ook een andere manier denken vraagt”. Zo gaan hart en hoofd altijd hand en hand.

Kan dit echter in onze huidige maatschappij waarbij cardiovasculaire ziekten de meest voorkomende doodsoorzaak zijn? De vraag stellen is de vraag beantwoorden.

Hoe kunnen we er weer collectief voor zorgen dat ons hart fysiologisch gezond wordt? Wat is bijvoorbeeld de invloed van onze zittende levensstijl, onze voeding, onze onverwerkte boosheid op het vermogen om ons hart in een turbostand te brengen. Niet alleen voor sportprestaties, maar ook als een transportmiddel tot bewustzijnsontwikkeling.

Op 12 september gaat Thomas D’havé in zijn tweede duo-lezing met mentor Eric Schneider aan de hand van praktische adviezen dieper in op hoe een gezond hart de toestemming geeft voor een andere manier van denken. Zo gaat de nieuwe snelgroeiende wetenschap kPNI opnieuw hand in hand met NLP.

Meer info? https://www.arcturus.be/agenda/voordracht-gezondheid-van-het-hart/

Inschrijven kan via info@arcturus.be

 

Thomas D’Havé

 

Referenties

(1) The evolutionary psychology of healing; Humphrey; Current Biology; 2012

(2) Unexpected Role of interferon-y in regulating neuronal connectivity and social behaviourand social behaviour; Nature; Filiano; Jul 2016

(3) Further evidence for indivual differences in placebo responding: an interactionist perspective; J Psychosom; Geers; 2005

(4) Dynamic neural activity during stress resilient coping; Proc Natl Acad Sci USA, Sinha R; aug 2016

 

Vakantie nemen, hoe doe je dat?

7 juli 2017

Het is weer die tijd van het jaar. We ‘trekken er even tussenuit’, ‘laden de batterijen op’, ruilen de routine in voor wat rust en ontspanning. Heerlijk is het. Maar hoe zou het zijn om dat vakantiegevoel structureel in je dagelijkse leven in te bouwen? Wat is daarvoor nodig?

 

Vakantie, eindelijk! Of bijna, laten we alvast aftellen. Zo hoorde ik een radiopresentator enthousiast bezig over een ‘aftel-app’. Die geeft je precies aan hoeveel dagen en uren nog tot je op reis kan vertrekken. Nee, die ga ik niet installeren. Maar een lijstje maken, waarom niet? Ik ga op reis en ik neem mee… een tas vol spullen, tandpasta, zonnecrème, een boek of twee. En een vol hoofd, dat ik daar, onder de palmbomen, wel leeg zal kunnen maken. Hoop ik.

 

Want dat is wat vakantie moet opleveren, toch? Rust, ruimte, adem. Vrijheid. Zelf kunnen kiezen. Niet op tijd moeten zijn, geen deadlines, geen verwachtingen in te lossen. Slapen zo lang ik wil, zoonlief tot de middag in pyjama laten spelen, of de hele dag, eten als we honger hebben, boodschappen doen tijdens ‘daluren’,… Wat een vrijheid! En dan op reis vertrekken. Genieten van elke minuut en de dagen wat langer laten duren. Knopje omdraaien. Die files naar en op de luchthaven, lawaaierige hotel- of campingburen, drukkende hitte, dat nemen we erbij.

 

Hoofd leegmaken

 

Of dat proberen we toch. Want dat hoofd leegmaken gaat precies toch niet vanzelf. Als ik niet oplet, wordt die vakantie gewoon een verderzetting van de dagelijkse drukte in een iets exotischere context. Net als in het moment aanwezig zijn, nog zoiets. Voor ik het besef tel ik op vakantie de dagen af tot we terug naar huis vertrekken. Niet als iets om naar uit te kijken, maar eerder vanuit ‘help, het is zo weer voorbij’. Niet denken aan maandagochtend over 14 dagen…

 

Vakantie laat ons even dromen van ‘het niet moeten’, van ‘het vrije leven’. Het is een lang verlengd weekend, een voorsmaakje van ons pensioen. Help! Moeten we echt nog zo lang wachten? Dan toch maar even lottokruisjes invullen. Hoewel, onderzoek toont aan dat lottowinnaars doorgaans toch ook niet de gelukkigste mensen op aarde zijn. Dus echt vakantie nemen, je echt ‘vrij van moeten’ voelen, vergt blijkbaar toch nog iets anders.

 

Aanwezig zijn in jezelf

 

Wat is daar dan voor nodig? Je zou het kunnen noemen ‘aanwezig zijn in jezelf’. Die rust, ruimte en vrijheid waar vakantie voor staat structureel organiseren in jezelf. Zoals in altijd, overal?

 

Zo ongeveer, maar hoe dan? Neem even de tijd om te luisteren naar jezelf, je innerlijke dialoog. Hoeveel ‘moetens’ hoor je op een dag, op een uur, elke minuut misschien? Wat moet jij allemaal? Van wie? Voor wie of voor wat, waartoe? Kies je daar wel voor? Geloof je dat echt? Wil je dat allemaal wel? Wat zijn andere opties en hoe creëer je die? Want die zijn er, ook al zie je ze misschien op die moment niet helder.

 

Geen spijt

 

Leren minder te moeten is een cadeau aan jezelf. Je eigen overtuigingen in vraag stellen. Wat geloof jij allemaal dat je moet of zou moeten doen? Is dat wel zo? Maakt het je gelukkig? Voel je je vrij in je eigen leven?

 

Een verpleegster in palliatieve zorg schreef onlangs een boek over datgene waar mensen het meeste spijt van hebben op het einde van hun leven. Met stip op 1 staat: ‘ik had meer naar mezelf moeten luisteren en minder naar anderen’. Het laatste moeten, in de onvoltooid verleden tijd. Spijt dat net te laat komt.

 

Dus hoe geweldig op reis gaan ook is, gun het jezelf de kunst te begrijpen om dagelijks met vakantie te zijn. Door het leven te durven leiden dat bij jou past en waar je zelf voor kiest. Met alle ups en downs die daarbij horen, maar het is dan wel jouw leven en niet dat van iemand anders. Geen spijt.

 

Zo wordt vakantie nemen geen ontsnapping uit een sleur, maar een nog grotere verrijking van je sowieso al rijke en vervullende leven. En dat maakt dan alvast één app op je telefoon overbodig. 🙂

 

Prettige vakantie!

 

 

Hilde Van Liefferinge werkt als NLP-trainer en loopbaancoach voor Arcturus Instituut voor NLP, Communicatie en Bewustzijnsontplooiing.

Interesse in onze opleidingen of coaching? Neem een kijkje op onze website www.arcturus.be.

‘Wat is het verschil dat het verschil maakt in coaching en training in organisaties?’

Gebrek aan flexibiliteit, eilandjescultuur, gebrek aan transparantie in de procesketen,… het zijn maar enkele veel voorkomende problemen waar organisaties vandaag mee worstelen. Met de vele gekende gevolgen: verlies van motivatie, burn-outs, bore-outs, etc. Wat kan je dan doen als bedrijf? De beproefde strategieën… eindeloos consultants inhuren die antwoorden trachten te formuleren, of trainers die vaardigheden aanleren of afleren, … Maar wat is het verschil dat het verschil maakt?

Hoe kan een organisatie ten gronde werken aan verandering waardoor zowel de strategische doelstellingen van het bedrijf worden gehaald als een omgeving wordt gecreëerd waarin mensen echt zin hebben om naar kantoor te komen en energie krijgen van wat ze doen?

Die vraag stelden wij ons bij Arcturus tijdens onze tweede Inspiratiedag rond leiderschapsimpact. Hoe kan je als leider tegelijk inspireren, luisteren, creativiteit ontwikkelen en actie ondernemen?

 

Moderating Development

 

Het antwoord ligt in een andere aanpak van ‘trainingen’. Een trainer moet eigenlijk een ‘moderator’ zijn, met name iemand die niet zozeer antwoorden wil formuleren of kennis wil overdragen, maar wel iemand die de juiste vragen stelt voor de ontwikkeling van het bedrijf, het team én de individuele managers of teamleden.

 

Een voorbeeld:

– ‘Wat ben je geneigd te doen onder druk van de dagelijkse praktijk?’

  • ‘In 1-op-1 gesprekken met mijn teamleden teveel zelf aan het woord zijn, alles maar willen uitleggen…’

– ‘Wat is het resultaat daarvan?’

  • ‘Dat ik eigenlijk niet echt word gehoord, weinig impact heb.’

– ‘Wat vermijd je door te doen wat je doet?’

  • ‘Ongemakkelijke stiltes.’

– ‘Welke angst zit daarachter?’

  • ‘Angst voor het oordeel van de ander.’

– …

 

Door dit soort van vragen te stellen ontstaat werkelijke ruimte voor groei en ontwikkeling. De antwoorden worden niet door externen gegeven, maar borrelen op in de betrokkenen zelf. De moderator laat het inzicht ontstaan en via persoonlijke coaching en het aanreiken van handvatten wordt een echt veranderingsproces in gang gezet, met duurzame resultaten als gevolg.

 

Wil jij ook graag onze aanpak leren kennen? Schrijf je in voor onze volgende gratis Inspiratiedag op 26 juni 2017, van 13.30u tot 17u. Het thema dat dan centraal staat is ‘waardenstructuur’. Welke waardenstructuur is voor jou binnen een bepaalde context van belang voor de realisatie van je ambities en ondersteunt jouw manier van denken de realisatie van deze waarden?

 

Na de zomer organiseren we nog enkele inspiratiedagen. Op 5 september rond effectief teamwerk bijvoorbeeld. Voor de andere data en meer info, neem een kijkje op www.arcturus.be.

Of heb je interesse in wat Arcturus In-company voor jouw organisatie kan betekenen? Contacteer ons vrijblijvend en we horen graag jouw noden en hoe we je daarin kunnen begeleiden.

 

Of hoe wil jij het verschil maken dat het verschil maakt?

 

 

 

Hilde Van Liefferinge (communicatieverantwoordelijke, NLP-trainer, loopbaancoach)

Arcturus Instituut voor NLP, Communicatie en Bewustzijnsontplooiing

Lierse Steenweg 105

B-2560 Kessel

info@arcturus.be

+32(0)3 488 40 54

NLP, is dat wel ok?

21 maart 2017

Als relatief nieuwbakken NLP-trainer neig ik wel eens enthousiast te zijn over het instrument dat ik train, NLP. Dat enthousiasme wordt echter niet altijd gedeeld. “Programmeren zeg je??” Waarna subtiel 2 stapjes achteruit worden gezet. Terecht, lijkt me. Als het beeld dat opduikt dat is van de onzichtbare toverstaf waarmee ‘de NLP’er’ naar believen de hem omringende breinen in een andere plooi trekt, dan kan je je inderdaad beter zo snel als mogelijk uit de voeten maken.

 

De structuur van succes

Dat is het natuurlijk niet, maar die reputatie komt wel ergens vandaan. Oorspronkelijk ontstaan als therapeutische succesformule in de jaren 1970, werd NLP al snel uitgebreid tot een methode om ‘de structuur van succes’ in elk menselijk functioneren te ontdekken, ongeacht de context. Toen NLP in de jaren 1980 in het bedrijfsleven werd binnengehaald, werd persoonlijke groei dan ook al te vaak meer in dollartekens dan in termen van ‘innerlijke vrijheid’ geformuleerd. Met de nochtans cruciale NLP-begrippen ‘intentie’ en ‘ecologie’ (zorg voor je omgeving in de ruimste zin) werd het jammer genoeg niet altijd te nauw genomen.

Intussen behoren die uitwassen gelukkig grotendeels tot het verleden en wordt succes vandaag in bredere dan enkel materiële termen geformuleerd. Want NLP is inderdaad een manier om een succesvol leven te leren leiden. Bij Arcturus definiëren wij dat als een leven waarvan jijzelf het gevoel hebt dat het betekenis heeft, omdat het uitdrukt wie jij in wezen bent.

Weten wie je bent, bam, het is eruit! Hoe doe je dat in godsnaam? Door te leren loslaten wat niet van jou is en te leren weten welke keuzes je vanuit jezelf wil maken om jouw eigen leven te leiden. Dat klinkt te simpel in theorie en te moeilijk in de praktijk…

 

Programmaties

Daar komt NLP dan zeer handig van pas. NLP staat voor Neuro-Linguïstisch Programmeren. Via taal geven we betekenis aan onze ervaringen en zo programmeren we onszelf in ons brein via neurologische verbindingen. Hoe we tegen onszelf praten, creëert onze werkelijkheid. Het verhaal dat we geloven en herhalen vormt een patroon in onze gedachten, emotionele reacties en gedrag. Opvoeden, in de zin van bijvoorbeeld belonen en bestraffen, is niets anders dan automatische patronen creëren. Die ‘externe’ stem (van ouders, leraars,…) gaan we dan internaliseren en later geloven we dat het onze eigen stem is. Vaak kwekt ze er dag in dag uit op los: “dat is goed, dat is fout, je moet X zus, je mag Y niet zo…” Een innerlijke criticus noemen we dat dan. Een norm waarmee we onszelf en anderen permanent beoordelen en veroordelen, maar die voor het ruime merendeel afkomstig is uit onze omgeving, via programmaties.

Programmaties zijn nochtans niet per definitie slecht, integendeel. Ze zorgen ervoor dat we kunnen ontwikkelen en niet elke dag alles opnieuw moeten aanleren. Ze zorgen ervoor dat we stoppen bij een rood licht en niet moeten nadenken over hoe we die auto daarna weer verder laten rijden.

Dus vele programmaties zijn zeer nuttig en geven vrijheid. Het schoentje knelt echter bij de programmaties die ooit vanuit overlevingsperspectief wel nuttig waren, maar die je vandaag keer op keer met je hoofd tegen de muur doen knallen. Die programmaties die je met handen en voeten vastketenen als het erop aankomt jezelf te willen zijn: zelfdestructief of zelfondermijnend gedrag, een laag zelfbeeld, perfectionisme, noem maar op.

 

Hoofd en hart

Het komt er dus op aan je eigen norm te vinden, onder je programmaties. NLP is daartoe een zeer nuttig instrument. Het leert je dat je altijd keuze hebt en hoe je die keuze kan concretiseren. Je kan het zien als graafwerken, op zoek naar wat er te vinden is onder datgene wat je beperkt om vrij te zijn. En hier is het juiste kader en voldoende diepgang belangrijk. Het gevaar is namelijk dat het graven stopt in het brein, dat we met andere woorden voor het ene niet nuttige programma een ander gaan ‘bedenken’. Dit garandeert echter weinig kans op duurzaamheid. Op zichzelf aangewezen is onze geest immers maar een onzeker diertje. Twijfel is his middle name.

Dus het is van het grootste belang dat we dieper gaan graven dan onze gedachten, dat we erkenning geven aan de emoties die we onderweg tegenkomen, maar dat we doorgraven tot bij het niveau van de stilte. Daar waar rust en ruimte is. Daar waar geen twijfel is, maar ‘weten’. Dat is de plek van je Hart. Dat is de plek van waaruit het juiste nieuwe ‘programma’ kan ontstaan, dat uitdrukt wie jij bent. In het volle besef dat wie je in wezen bent, los staat van welk programma dan ook.

Dit is hoe wij bij Arcturus al ruim 35 jaar NLP in de wereld zetten. Hoofd en hart kunnen er mekaar ontmoeten en een pact sluiten in wederzijds vertrouwen. Zo stop je cycli van pijn, zo vind je werk dat bij je past, zo heb je plezier in je eigen leven. Zo schrijf je jouw eigen duurzame succesverhaal, vanuit jouw eigen norm. NLP op zijn best, dik ok. ☺

 

Hilde Van Liefferinge is NLP-trainer, loopbaancoach en communicatieverantwoordelijke bij Arcturus

Intermittent Fasting als transportmiddel tot bewustzijnsontwikkeling.

7 maart 2017

Onze levensstijl zorgt voor een collectieve hersendegeneratie. Wil je echter een betekenisvol leven leiden vanuit je hart, dan is ook een andere manier van denken nodig en hebben we net heel gezonde hersenen nodig. Intermittent fasting kan daarbij helpen en vormt op die manier een poort naar bewustzijnsontwikkeling.

Verstoorde hersenfunctie en hersenstructuur

Volgens de diabetesliga zijn er ongeveer 1 miljoen Belgen met verstoorde bloedsuikerwaarden die in aanmerking komen voor de behandeling van diabetes. De belangrijkste risicofactor hiervoor is onze levensstijl: een verstoord bioritme, een zittende levensstijl, slechte eetgewoonten, … Deze elementen weerspiegelen zich elk afzonderlijk en samen in een verstoorde bloedsuikerspiegel.

Minder bekend is dat deze verstoorde bloedsuikerwaarden ook duidelijk gekoppeld zijn aan een verstoorde hersenfunctie (een verminderde doorbloeding) en hersenstructuur (een verminderde dichtheid in witte en grijze stof).

Uit onderzoek blijkt dat de hersenen van mensen die diabetes hadden ontwikkeld significant kleiner waren dan van mensen zonder diabetes. De hippocampus – verantwoordelijk voor het geheugen –  was zelfs gemiddeld 4 procent kleiner.

Verstoorde bloedsuikerwaarden resulteren verder in mentale traagheid en een verminderde flexibiliteit, het trager zijn in denken en handelen en het moeite hebben met het overschakelen van de ene op de andere taak (afname van de psychomotorische snelheid). Naast een verminderd cognitief functioneren, stelt men ook een verdrievoudiging van de gevoeligheid voor depressie vast.

Onze huidige levensstijl leidt dus tot een collectieve hersendegeneratie met verstrekkende gevolgen.  Verschillende onderzoeken suggereren dat ons IQ de laatste decennia stelselmatig achteruitgaat. Een mogelijke verklaring hiervoor is een leven in de comfortzone: de afwezigheid van échte evolutionaire stressfactoren die ons eeuwenlang hebben gedwongen om onze hersenen te laten domineren in functie van het meest existentiële: overleven. Met de opkomst van de elektronische revolutie en het gebruik van het externe geheugen is de laatste dwingende cognitieve drukfactor voorgoed verdwenen. Of zoals een titel van een onderzoek uit Science luidt: “Google effects on memory: cognitive consequences of having information at our fingertips.”

In onze huidge maatschappij is voeding, drinkwater, zuurstof, temperatuur altijd en overal aanwezig. De echte evolutionaire noodzaak om bijvoorbeeld ouderwets voeding te moeten zoeken  is vrijwel onbestaande. Dit heeft ontegensprekelijk gevolgen voor onze hersenen en besluitvormingscapaciteit.

  • Als we moe zijn, hebben we dan een koffiedeficiëntie of slaaptekort?
  • Hebben we bij hoofdpijn echt een paracetamoldeficiëntie?

Maar ook:

  • Is het zinvol om empathie te vertonen of juist gezond agressief te zijn?
  • Is het zinvol een gesprek aan te gaan of een conversatie te verlaten?
  • Is het nodig te helpen of impliceert de wegname van de pijn een gemiste groeikans?

NLP-inspirator Eric Schneider stelt bovendien dat het leiden van een betekenisvol leven vanuit het hart ook een andere manier van denken vereist

Willen we onze hersenfunctie behouden en bewustzijnsontplooiing mogelijk maken, worden we uitgedaagd om onze manier van leven onder de loep te houden en opnieuw creatief te worden.

Intermittent fasting

Hoopgevend zijn de recente opwindende onderzoeken naar de voordelen van intermittent fasting.  Zo toonde Longo aan dat intermittent fasting niet alleen in staat is om de bloedsuikerspiegel te normaliseren (supra), maar om zelfs het pancreasweefsel zelf te regenereren!

Het bewust aanbieden van intermittent fasting zou dus wel eens een belangrijk hulpmiddel kunnen zijn om onze hersenen weer te laten domineren.  Dan wordt honger weer een signaal om energie naar de hersenen te mobiliseren om voeding te zoeken en zo de stress te beëindigen. Zo is het atijd geweest.

In de snelgroeiende wetenschap kPNI (klinische psychoneuroimmunologie) is Intermittent Fasting deel van het grotere concept Intermittent Living: het herstellen van onze verloren gegane flexibiliteit door het opnieuw aanbieden van acute, evolutionair bekende oude stressoren zoals koude, hitte, hypoxie, honger,… Het herstellen van deze metabole flexibiliteit gaat hand in hand met een verhoogde psychologische flexibiliteit of resilience.

We hebben bovendien de kans om de cirkel rond te maken. Evolutionair hebben we doorheen de seizoenen heen altijd te maken gehad met overvloed én schaarste. Ook de verschillende religies zoals het Jodendom, het Christendom en de Islam kennen de traditie van het vasten. Het altijd en overal beschikbaar zijn van voeding is echt iets van de laatste jaren. De vraag is of het sindsdien zo goed gaat met ons mentale en geestelijke gezondheid…

De tegenbeweging is reeds ingezet. Als mensen – of het nu patiënten met depressie of hoofdpijn, sporters, ondernemers of coaches zijn – opnieuw hun besluitvaardigheid willen vergroten, zullen ze de comfortzone moeten verlaten. Onze bondscoach Roberto Martinez heeft het alvast begrepen en geeft het goede voorbeeld: op wedstrijddagen blijft hij nuchter om al zijn bloed te kunnen mobiliseren naar de hersenen in dienst van de juiste beslissing.

Ik stel me dus luidop de vraag: zou het opnieuw integreren van sommige van deze oude tradities en het aanbieden van oude stressoren zoals honger opnieuw kunnen leiden tot een betere kwaliteit van denken en ons dichter kunnen brengen bij ons verstand én bij ons hart? 

 

Zaterdag 18 maart geven kPNI-therapeut en zijn mentor en inspirator Eric Schneider samen een lezing over dit thema met als titel: “Vasten als poort tot bewustzijnsontwikkeling.”

https://www.arcturus.be/agenda/vasten-als-poort-tot-bewustzijnsontwikkeling/

 

Thomas D’havé is kPNI-therapeut met een achtergrond als osteopaat en NLP-coach (Arcturus). Vandaag begeleidt hij ondernemers, coaches en topsporters volgens de principes van de klinische psychoneuroimmunologie (kPNI). Hij werkt onder meer voor de voetbalclub Ajax Amsterdam(NL). Hij is de mede-oprichter van het kPNIBelgium, een opleidings- en behandelcentrum voor kPNI. 

Veranderingsspanning, deel van persoonlijke ontwikkeling

22 februari 2017

shutterstock_438214444
Is het angst? Opwinding? Misschien is het wel veranderingsspanning?

 

Iets minder dan een jaar geleden, besloot ik dat het tijd was voor iets nieuws en liet ik mijn toenmalige baas weten dat ik het bedrijf wou verlaten, zonder een andere job in het vooruitzicht. De maanden die volgden werd ik geïnspireerd door verschillende mensen die een langere reis alleen hadden gemaakt of zouden gaan maken. En het verlangen groeide. Maar tegelijk ook de angst… Want hoewel ik het heel erg graag wilde en vaak overvallen werd door een gelukzalig gevoel en elke vezel in mijn lichaam zzei dat het de juiste beslissingen voor me waren, toch was er vaak die angst.

Gelukkig had ik net twee jaar NLP-opleiding (Neuro-Linguïstisch Programmeren) bij Arcturus achter de rug. Daar leerde ik, naast de vele tools voor persoonlijke ontwikkeling, een prachtig woord: ‘veranderingsspanning’. Je kan angst voelen, maar het is niet echt angst. Het is de spanning die je voelt voor grote (of minder grote) veranderingen. Je wilt de verandering heel graag, maar voelt je ook wel onwennig of zelfs angstig. Denk maar aan een verhuis, je huwelijk, een nieuwe studie aanvatten, een carrièreswitch maken, een grote reis aanvatten, iets voor de eerste keer doen,… Het is opwinding, gepaard met het vooruitzicht op het onbekende. Het is uit je comfortzone komen. En die veranderingsspanning, die kan echt wel hardnekkig vermomd zijn als angst. Het is de kunst om het verschil te voelen tussen angst en veranderingsspanning. Of nog beter gezegd, veranderingsopwinding.

 

Openheid en vertrouwen

De laatste jaren ging ik aan de slag met een aantal persoonlijke ontwikkelpunten, namelijk ‘openheid’ en ‘vertrouwen’, voor mij essentiële ingrediënten om met veranderingen te kunnen en durven omgaan, door de angst heen te kijken en veel veranderingsopwinding te voelen. Essentieel ook om wendbaarder te worden. Ik ben zo dankbaar dat de intensieve NLP-cursus me hierbij ondersteunde. Ik leerde veel over mezelf, ging bewuster in het leven staan, doorzag mijn eigen patronen en leerde omgaan met hardnekkige overtuigingen.

 

Erkennen

Ondertussen ben ik midden februari aan die langere soloreis naar Azië begonnen en schrijf ik deze blog vanuit Kathmandu (Nepal)… Toegegeven, toch wel een hele uitdaging met veel en intense veranderingsopwinding. Ik kwam hier alleen aan en dacht dat ik het niet zou redden in de chaos en ‘overload’ aan indrukken en informatie. Maar ik erkende mijn gevoel door aan mezelf te zeggen dat ik ook een hele week in het hotel mocht blijven als ik dat wou. De dag erna liep ik door de drukke en stoffige straten van Kathmandu en bezocht fascinerende plaatsen. Na het erkennen van de veranderingsspanning en mijn eigen angsten, besefte ik dat we toch wel weerbaarder zijn dan we vaak denken. Ondergaan, op je laten afkomen, jezelf erkennen, ‘go with the flow’, in je eigen kracht blijven staan,… en dan komt het wel goed met die veranderingsopwinding. Ik ben enorm blij dat ik deze stap in het onbekende gezet heb en ik kijk in vertrouwen en openheid uit naar wat nog gaat komen.

Wanneer voelde jij voor het laatst veranderingsspanning of veranderingsopwinding? En hoe ging je ermee om?

 

Nele Belmans

Wanneer Nele niet op reis is, werkt ze als freelance coach en HR consultant, meer informatie op www.nelrodis.be. Ze werkt als loopbaancoach voor Arcturus, meer te lezen op www.arcturus.be. Haar indrukken tijdens haar reis, kan je lezen op www.nelebelmans.com.

De cadeautjes vallen uit de lucht – wakker worden in het moment

6 december 2016

blog_cadeautjes

‘Nee, de Sint zal echt niet ’s ochtends komen op een schooldag. Die zal maken dat hij is langs geweest tegen dat jij weer thuis bent morgenavond.’ Met die overtuiging ging mijn zoon gisteren slapen. Want ook al twijfelt hij met z’n 8 jaar voor het eerst aan het bestaan van de gulle kindervriend, hij weet wel dat zijn bestelling sowieso in orde komt. Wie ze ook moge bezorgen.

Toen hij vanochtend uit bed sprong, vroeg hij na onze rituele ochtendknuffel dan ook simpelweg ‘mag ik nog eventjes tv kijken?’ Ik stemde toe want dat was de richting die hij uit moest. In tegenspraak met wat ik eerder had gezegd, had ik namelijk zijn Sint-bestelling toch maar gisteravond al uitgestald. Zo kon hij er op school over vertellen, bedacht ik. Een grote doos LEGO Minecraft en een kleine overdosis snoep en chocolade drapeerden het tv-hoekje. Je kon er echt niet naast kijken.

Tenzij… tenzij je dat echt niet verwachtte, blijkbaar. Want zoontje lief ging gewoon voor de tv zitten, had eerst de afstandsbediening uit de met snoep bedekte lade van de tv-kast genomen en ging dan vrolijk naar het bewegende verhaal kijken. Zijn o zo lang gewenste doos LEGO stond op een oogopslag van hem verwijderd, recht onder de televisie. Maar die zag hij niet. Evenmin als de kleurrijke snoepjes er omheen.

Na een vijftal minuten riep ik hem even toe: ‘alles goed schat?’ ‘Jaaaa’, kwam er. ‘Niets speciaals?’ vroeg ik. ‘Neeeee…’ Of toch: ‘Ooooooohhh… het staat er al, dat had ik niet opgemerkt!’ Schateren.

Terwijl hij vrolijk aan zijn mini-bouwwerken begon, bedacht ik me hoe fantastisch deze ervaring was. Mijn zoon had net even een prachtdemonstratie gegeven van hoe ons brein functioneert op automatische piloot en van hoe plezierig het is om wakker te worden in het moment.

Onze bewuste geest kan immers maar tussen de 5 en de 9 prikkels per seconde verwerken, en dat van de ongeveer 1,5 miljoen die er in een seconde op ons afkomen. Gelukkig maar dat we een filtertje hebben, of ons hersenpan zou gewoon exploderen wegens system overload.

Maar wat betekent dat ook? Dat we enkel datgene waarnemen wat we verwachten, op basis van de kennis die we hebben. De rest zien we gewoon niet, ook al is het er wel. Dit is een cruciale les in bewustwording. Wat we zien, horen of voelen wordt doorgaans bepaald door wat reeds in onze ervaringen is opgeslagen en door datgene waar we bewust of onbewust van overtuigd zijn. We filteren de massa informatie die beschikbaar is op basis van wat we geloven en verwachten. Zo creëren we onze eigen werkelijkheid. Zo is elke waarheid altijd enkel en alleen onze eigen waarheid.

Dus open je ogen, oren en al je voelsprieten in het hier en nu, of je mist het plezier. Of je mist de oplossing. Want veeleer dan om een onverwacht pakketje Sintenpret, gaat het uiteraard om de essentie van ons leven. Het antwoord op al onze vragen en hindernissen ligt veelal binnen handbereik, alleen merken we het vaak niet op omdat onze denkstructuur vast en routineus is. Hierdoor beperken we onze ervaring en neigen we van ons heden een herhaling van het verleden te maken Worden we bewust van datgene wat onze waarneming filtert, dan horen, zien en voelen we veel meer dan we ooit voor mogelijk hielden. En dan vallen de cadeautjes letterlijk uit de lucht.

 

Hilde Van Liefferinge

Hilde Van Liefferinge is communicatieverantwoordelijke, NLP-trainer en loopbaancoach voor Arcturus.

Macht en kracht – een proces van persoonlijke groei

15 november 2016

bergen_speigelbeeld

Politieke machteloosheid is maar een projectie van wat vanbinnen leeft.

Donald Trump werd zonet verkozen tot president van de VS. Groot-Brittannië stapte eerder dit jaar na een referendum uit de Europese Unie. Opvallende politieke feiten die enkele traditionele machtsbastions op hun grondvesten doen daveren. Beide campagnes vertoonden minstens één opmerkelijke gelijkenis: ze beloofden ‘de macht’ te zullen teruggrijpen. Trump overtuigde een meerderheid met de slogan  ‘We will make America great again’. De Brexiteers deden dat met ‘Take back control’. Twee keer wordt het volk erop gewezen dat het macht verliest en dat dat de schuld is van ‘anderen’: traditionele elites, migranten, ondemocratische instellingen, noem maar op. ‘Kies voor ons en we lossen dat probleem even op,’ zeggen ze. En daarna, weg gevoelens van machteloosheid?

De kans is klein, dat leert ons het cyclische van de geschiedenis. Met regelmaat uiten mensen collectief gevoelens van politieke machteloosheid en met regelmaat zijn er populistische partijen en politici die daar garen uit spinnen. Tot een echte verandering leidt dit niet, vaak integendeel.

Want wat is het probleem? Mensen stemmen voor dat soort partijen vanuit een wezenlijk gevoel van machteloosheid en slachtofferschap. Ze ‘moeten’ meedraaien in een politiek, economisch en maatschappelijk systeem waarin ze ‘worden geleefd’ onder consumptie- en prestatiedruk. Ze ervaren geen controle over hun eigen keuzes. Allerlei dwingende uitgesproken en onuitgesproken normen en verwachtingen stippelen het pad uit dat gevolgd moet worden. We moeten keihard werken om ‘er’ te geraken zodat we ‘iemand’ kunnen zijn. Economische inzetbaarheid primeert op het mens-zijn. De enige kracht waarover vaak sprake in publieke debatten is koopkracht… De steeds hoger piekende cijfers van burn-outs, depressies of zelfmoorden wijzen er echter op dat het de hoogste tijd is voor verandering.

Het probleem achter het probleem

Elke goeie coach of therapeut weet dat je bij een cliënt meestal moet zoeken naar het probleem achter het probleem. Wat de cliënt in eerste instantie aanbrengt is vaak maar een symptoom van een dieperliggend probleem. Honderd diëten uitproberen als de kern van het probleem een lage eigenwaarde is, zal nooit leiden tot een duurzame slanke lijn. Kijk je niet voorbij de oppervlakte, dan zal het probleem steeds terugkeren in andere vormen en gedaantes. Of hoe mensen met een eetverslaving na een maagverkleining ineens een koopverslaving ontwikkelen.

Zetten we even de samenleving als geheel in de therapeutenstoel, wat is dan het probleem achter het probleem van politieke machteloosheid? Dat het verlangen naar externe macht nooit enige bijdrage zal leveren aan persoonlijk geluk of vrijheid als daar geen persoonlijke, innerlijke macht tegenover staat. Mensen worden aangesproken door beloftes macht terug in eigen handen te krijgen, maar om welke macht gaat het? Macht als extern gegeven in de zin van: als ik meer heb, heeft de ander minder, ofwel: ik win en de ander verliest. Dat is macht gericht op exclusie en dat is hoe de meeste politieke en andere gevestigde machtsinstellingen en hun leiders vandaag functioneren. Gezond en dienstbaar leiderschap vanuit bewustzijn en visie voor mens en omgeving heeft nog een lange weg te gaan.

Macht wordt kracht

Toch is het absoluut nodig onze macht terug in eigen handen te nemen. Maar the only way out, is the way in. Macht heeft maar betekenis als we het in onszelf gaan zoeken. Dan wordt macht kracht. Of zoals Carl Jung zei: ‘Wie naar buiten kijkt, droomt. Wie naar binnen kijkt, ontwaakt.’

Zolang we dat niet doen, blijven we het product van onze omgeving en herhalen we wat ons is ingeprent, ongeacht of dat bij ons past of niet. We zijn aangeleerd te denken in termen van economische groei, maar het leven gaat in essentie om persoonlijke groei. Wat wil jij echt en wat heb jij nodig om jezelf te kunnen ontplooien? Wat is jouw unieke bijdrage aan dit leven? Wat geeft jouw leven betekenis? Waar word jij blij van? Wat vind jij belangrijk? Wie ben jij?

Wie zoekt naar antwoorden op die vragen zit op het pad naar innerlijke macht, het pad naar vrijheid. Is het dat wat politici bedoelen als ze ons de macht willen teruggeven? Wellicht niet, want wie de macht over zichzelf opeist en in zijn eigen innerlijke kracht komt te staan, wordt steeds minder vatbaar voor externe macht. Het is dus niet wat de traditionele machtsinstanties willen, maar het is wel wat de samenleving nodig heeft. Mensen die de moed hebben om zichzelf te durven zijn. Mensen die durven doorheen de conditioneringen te kijken en durven hun eigen weg te gaan. Dat is geen macht vanuit exclusie maar vanuit inclusie. Het gaat niet om ‘of jij, of ik’, er is genoeg voor iedereen. Want wie leeft vanuit innerlijke kracht, leeft vanuit overvloed… Welk leven wil jij leiden?

 

Hilde Van Liefferinge

Hilde Van Liefferinge is communicatieverantwoordelijke, NLP-trainer en loopbaancoach voor Arcturus.