De taal van het Hart voor kinderen

 

In het hartje van het Hageland staat een heel groot huis. Daarin woonde een vrouwtje met heel veel kinderen, wel meer dan honderd kinderen bij elkaar. Het vrouwtje zorgde voor de kinderen, ze leerde ze lezen en schrijven en rekenen. Samen zongen ze en dansten ze en zegden hun gebedjes, elke dag. Het was fijn leven in het grote huis.

 

Toch had het vrouwtje zorgen die ze met niemand kon delen, zo dacht ze tenminste. Er waren immers kinderen wiens taal ze niet zo goed begreep, ook al deed ze echt haar best. Dat maakte haar verdrietig en onzeker. En wat nog verdrietiger was : zo af en toe klopte er een gezelschap aan de deur van het kinderhuis, een stel heren met een gezicht zo strak als hun maatpak en met hoofden en boekentassen zwaar van systemen. Systemen die je knijpen, die je vangen, die je hangen. Het vrouwtje kreeg er een punthoofd van.

 

Iedere avond, als alle kinderen sliepen, nam ze haar bezemsteel en zeilde ermee door de nachtelijke hemel op zoek naar wijsheid. Tja, ze was in een vorig leven heks geweest en had de vaardigheden van bezemvliegen niet verleerd. Op een nacht werd ze plots verblind door de helderste ster aan het firmament. Verwonderd en verbaasd, betoverd en aangetrokken door zoveel licht, landde ze op … Arcturus. En het vrouwtje bleef er wonen, vele vele jaren.

 

Toen het eindelijk weer tijd was om terug te keren naar het kinderhuis, waren alle kinderen groot geworden en hadden het huis verlaten. Toen ze hoorden dat het vrouwtje weer terug was, brachten ze op hun beurt hun kinderen naar het kinderhuis. Het vrouwtje had op Arcturus de taal van het hart geleerd en begreep nu alle kinderen. Samen met hen maakte het vrouwtje hun rugzakjes leeg en vulde ze opnieuw met eigen talentjes, zelfportretjes, zelfgemaakte liedjes en dansjes, met ankertjes en metafoortjes. De kinderen werden er heel blij en sterk van.

 

En de systemen ? Vóór ze de tijd hadden om aan te kloppen werden ze reeds onder de deurmat geveegd.

 

En het vrouwtje ? Haar gouden haren zijn nu van zilver geworden. Vliegen op haar bezemsteel kan ze nog altijd.

 

En, als je soms niet kan slapen, kijk dan naar de donkere hemel en het zou kunnen dat je haar ziet vliegen op haar bezemsteel. Ze is dan op weg naar Arcturus of komt ervan terug met haar bezemsteel volgetankt met licht en wijsheid.

Gerda CUYPERS

 

 

Graag nodigen we je uit om deel te nemen aan onze interactieve open avond

“Omgaan met kinderen”

op woensdag 29 Januari 2020 om 19u30 bij Arcturus, Liersesteenweg 105 in Kessel.

 

Samen zullen we rond thema’s als communicatie, emoties, zingeving, grenzen en spel van gedachten wisselen zodat we onze rol als leerkracht, therapeut, ouder, jeugdwerker, opvoeder, grootouder, … nog gerichter kunnen vervullen naar onze kinderen. Meer info vind je hier.

 

Schrijf je vooraf in via info@arcturus.be als je aanwezig zal zijn, zo voorzien we voor jou drank en een versnappering.

 

De avond wordt gemodereerd door Gerda Cuypers, trainer en kindercoach, onder de supervisie van Eric Schneider. We kijken er naar uit om met jou in dialoog te gaan en het delen van kennis en ervaringen.

 

Onvoorwaardelijke liefde als kerstcadeau

Op zijn hoogste niveau is liefde de energie en bewustzijn dat aan de basis ligt van de eenheid én de schepping van het universum. Liefde verenigt dus en is creatief. Dat wat niet verenigt, creativiteit die niet heelt is een expressie van angst en ligt aan de basis van ziekte en dood, zowel op grote als op kleine schaal.

 

Genezing en heling hebben Liefde als absolute voorwaarde. Liefde is de basis van ‘de weg naar’ en ‘het resultaat van’ elk helingsproces. Elke authentieke genezing – op welk terrein dan ook vertrekt vanuit- en eindigt in het hart. Waarom? Omdat ons hart de zetel is van onze goddelijke verbinding. Kosmische liefde zetelt in ons hart en is de bron van alle liefde, heling en verbinding in ons leven.

 

Maar, om ècht verbonden te kunnen zijn met ons hart, dienen we absolute soevereiniteit, zelfverantwoordelijkheid, zelfstandigheid, emotionele vrijheid en onafhankelijkheid van denken, doen en laten te ontwikkelen. In de mate dat we daar in slagen kunnen we authentieke verbinding in liefde, vrijheid, en zelfverantwoordelijkheid demonstreren in onze relaties met de anderen.

 

Dit betekent verantwoordelijkheid nemen over onze eigen zelftransformatie, het systematisch opruimen van alle blokkades in onszelf, blokkades die het ontwikkelen en delen van Liefde in de weg zitten. Liefde wordt dan een levensweg waarin de ander niet dient te veranderen om aan mijn verwachtingen te voldoen. Dat is afhankelijkheid en angst. Liefde is onvoorwaardelijk. Als de rest is business: voor wat, hoort wat.

 

Daarom, wat is het mooiste kerstcadeau, het mooiste cadeau vanuit je hart voor de ander, de mooiste expressie van liefde?  Ervoor te zorgen van die ander niet nodig te hebben voor je geluk, vrijheid, enz.

 

Pas dan, in de mate dat het ons lukt onvoorwaardelijk te zijn, kan liefde stromen en is authentieke liefdevolle verbinding mogelijk. Een verbinding die dan vanzelf ontstaat.

 

In het ontwikkelen en mogelijk maken van een dergelijke verbinding, demonstreren we onze grootste dienstbaarheid aan het ontstaan van een liefdevolle en vredevolle wereld.

 

Kerstmis wordt dat het feest van de ‘geboorte’ van die onvoorwaardelijke liefde in ons hart. De geboorte van het licht.